อากาศกวี

ลมโยกคลอนอ่อนไหวไม้ต้นใหญ่
เสียงกรีดใบสั่นส่ายในรัศมี
สีเขียวๆ เหลืองๆ เปลืองเปล่าดี
ยามสายนี้ที่สวยด้วยฤดู

แดดก็มาธรรมดาประสาเช้า
เสียงลมเจ้าก็ยังเย็นเอ็นดูอยู่
เสียงหัวใจส่ายสั่นนั่นพอรู้
นกที่คู่อยู่บนกิ่งยังอุ่นได้

ลมที่โยกโลกทั้งใบให้ไหวนั้น
ไม่เท่ากันแต่ละดวงของหัวใจ
เพียงวูบหนึ่งซึ่งพัดมาจากทิศใด
หรือวูบใหญ่ไหวสั่นไปทั้งมวล

พลันชั่วครู่วูบลมกลับแน่นิ่ง
หยุดทุกสิ่งที่สั่นพลันนึกหวน
กายภาพอาบไว้ให้ใคร่ครวญ
นิ่งหรือสั่นนั้นควรอยู่ข้างใน