อากาศกวี

ไม่มีเหตุผลอื่นใดที่จะดื่มกินสิ่งที่หัวใจไม่ต้องการ

จิ้งจกเดี่ยวดาย.....รักน้อยนิดมหาศาล....เป้นเอก..

การมีชีวิตอยู่ก็เพื่อ
" สะสมความสุข "
ขอบคุณ "คุณอากาศกวี" จริงๆนะคะที่ทำให้อยากจะคอยติดตามเรืองราวและสะสมความสุข ที่ขาดหายไปนานแล้ว.

เมื่อไหร่ที่เราอยากหยุด ก็จงหยุด อย่าฝืนเดินต่อไปเลย เพราะไม่อยางนั้น หัวใจ จะเดินต่อไปไม่ไหว

นี้ไม่ใช้เหตุผลของการมีชีวิตอยู่ จิงอยู่ที่ไห้อยู่อย่างมีความสุข
แต่สุขนั้นคือสุขที่แท้จริงหรือไม
่ผมจะรู้ได้อย่างไรละครับ ถ้าตอบว่า
มีเงิน มีครอบครัว มีรักที่สมหวัง ผมว่านั้นยังไม่ใช่คำตอบ
ผมรอคอยกำตอบที่ผมต้องการอยู่และ
คิดอยู่เสมอว่าผมมีชีวิตอยู่เพื่ออะไรกันแน่?????

สะเก็ดหินร่วงตก
ที่เกิดจากแรงปะทุ
ของดาวเปล่าเปลี่ยวในอวกาศ
แสงจากการเผาไหม้
ลากยาวเป็นทาง
แล้ววูบหายไปในความมืด
ดิ่งสู่จักรวาลอันเวิ้งว้าง ในดวงตาของรูปสลักแปลกเปลี่ยว

เราหายใจอยู่บนจักรวาลอันเวิ้งว้าง ในดวงตาของรูปสลักแปลกเปลี่ยว
มีชีวิต เช่นดาวเคราะห์
ไร้แสงในตน วูบไหวในการมีอยู่

วันแล้ววันเล่า เฝ้ารอ
วันแล้ววันเล่า เฝ้ารอ
วันแล้ววันเล่า เฝ้ารอ…..

แวะเข้ามาดู เพราะอยากรู้
เหตุผลของการมีชีวิตอยู่

ฉันตกลงสู่ ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่
ที่ ๆ ใคร ๆ ยากจะไปถึง
จมลงกลาง แห่งห้วงคำนึง
หยุดอยู่ในจุดหนึ่ง เดียวดาย...
ฉันบินขึ้นสู่ หุบเหวห้วงลึก
ที่ ๆ เพียงความรู้สึก จะถึงที่หมาย
หลุดจากการมีตัวตน สับสนวุ่นวาย
หยุดอยู่บนที่หมาย ในจิตวิญญาณ...