อากาศกวี

..

..

มีหนังสือเรื่องปรัชญาชีวิตของคาลิล ยิบราน ติดตัวไปด้วยหนึ่งเล่ม

ไม่ได้เปิดอ่านแม้ตัวอักษรตัวแรกที่ปรากฏในหน้าหนึ่ง

มีหลายครั้งที่อ่านตัวหนังสือจากดวงตาและอารมณ์

ท่ามกลางเมืองอันแปลกหน้า

กลิ่นและสีของเมืองหอมหวานและแตกต่าง

จากบ้านอันแสนอุ่น

ในคืนหนาวคิดถึงที่นอนและผ้าห่มอันหอมกลิ่นแสงแดด

และคิดถึงกาแฟกรุ่นยามเช้าที่ชงด้วยถ้วยดินเผาใบเก่า

ยามร้อนคิดถึงพัดลมตัวเก่าที่พ่อซ่อมมันแล้วซ่อมมันอีก

ยามหิวคิดถึงไข่เจียวและข้าวเปล่าร้อนๆที่แม่ชอบทำให้กิน

ในเวลาที่กลับบ้านมาดึกดื่น

ลมฤดูร้อนพัดพาเอาความคิดเตลิดเปิดเปิง

ความฝันฟุ้งกระจายในยามเดินทาง

ไม่มีบทสนทนาที่สะสมใส่เป้และรองเท้าผ้าใบคู่เก่า

สมุดบันทึกลายมือหวัดๆที่ถูกเขียนขึ้นบนรถในสถานการณ์ต่างๆ

อ่านไม่ออกหรอก แค่มันทำให้คิดถึงได้เท่านั้น

มักมีที่อยู่และชื่อของผู้คน

ไม่อยากเลยที่จะบันทึกสิ่งเหล่านั้น

เพียงแต่หวังอย่างลมๆแล้งๆว่าสักวัน

เราคงได้สนทนากันอีกครั้ง

และไม่เป็นคนแปลกหน้าต่อกันอีกต่อไป

มิตรภาพเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่เราก็ไม่ได้พบกันอีก

จึงไม่แปลกว่าวันนี้ ไม่ปรากฏชื่อและที่อยู่ของใครอีกต่อไป

กลิ่นห้องเช่าชั่วคราวในแดนไกล

ถูกบรรจุมาด้วยกับเป้เดินทาง

นอนพักเพียงชั่วคืน

วันพรุ่งนี้จะกลับมาอีกครั้ง

(หน้าหนึ่งในสมุดบันทึกที่ว่างเปล่า,ริมแม่น้ำทูโบน)