อากาศกวี

เมื่อวานเพื่อนเก่ามาเยี่ยม

มิตรภาพเก่าๆทำให้คืนวันอันหยุดนิ่ง

กลับเคลื่อนตัวอีกครั้งหนึ่ง

สีของเสื้อตัวเก่าของเพื่อนหม่นหมองลงไปมาก

แต่มีความทรงจำมากมายในลายเสื้อสก็อตตัวนั้น

ในมือถือกล้องรุ่นเดิมๆใช้ฟิล์มขาวดำถ่าย

ศักยภาพของฟิล์มมันถ่ายได้เพียงสามสิบกว่าภาพ

ภาพที่เราเคยถ่ายเมื่อโบกรถครั้งแรกนำกลับมานั่งพูดคุยกันอีกครั้ง

เฮี่ยวเฟี่ยวมากๆในยุคที่ไม่มีเงินเดินทางแต่ใจมันอยากไปเป็นที่สุด

ใครจะไปรู้ วัยรุ่นสองคนเดินทางตามดวงอาทิตย์และแสงจันทร์

นับวันคืนก็เกือบเดือนที่ใช้ชีวิตบนรถทุกชนิดอย่างไม่เกี่ยง

ไม่มีแม้แต่จุดหมาย

และไม่ได้ต้องการอะไรมาก

แค่อยากเดินทางก็เท่านั้น

บางครั้งก็เกิดคำถามกับตัวเอง

เรามาทำไมเนี่ย!

ส่วนสถานที่ที่ไปเหยียบล้วนแล้วไม่ใช่แหล่งท่องเที่ยวมีค่าอะไร

เราอยากไปดูแม่น้ำชี อยากนอนฟังเสียงสายน้ำ

ก็เท่านั้นเอง

วันหนึ่ง...

เราอยู่ท้ายรถกระบะแทบพังแล้วสีขาวเก่าๆ

หลังพิงให้กับตัวรถที่มองผ่านกระจกไปข้างหน้า

คนขับคือลุงคนหนึ่งที่ไม่เคยพบเจอกันมาก่อน

ภาพที่รถเคลื่อนผ่านคือสองข้างทางที่เต็มไปด้วยต้นไม้ขนาดใหญ่

ปกคลุมครอบจากสองข้างถนนให้ร่มเงาแก่เรา

เป็นยามเช้าบนถนนสายหนึ่งในเมืองน่าน

ที่ทำให้เราเรียนรู้จักความสุขในการเดินทาง

เราจำได้ทุกจุดที่เรายืนโบกรถหรือน้ำใจบนถนนที่เราไปถึง

โชคร้ายบ้างแต่ไม่เคยบั่นทอนหัวใจเรา

น้ำเสียงของเพื่อน แววตาของเขา

สดใสเสมอ

เราพบเจอกันพูดคุยกันในวันที่ควรจะมองไปข้างหน้า

แต่ความฝันเก่าๆมันสดอุ่นอยู่ในอณูทรงจำเสมอ

ไม่เคยมีวันหมดอายุ

Paintings by Mark Graver

1: Baan Sabaai 2004 mixed media on canvas 76x76cm,

2: Matauri III 2004 clay pigment co-polymer on canvas 76x76cm