เสี้ยวจันทร์สีมรกต
posted on 13 May 2006 22:59 by lonelysyndrome in Dust-words..
..
..........
ความเงียบ
ถึงมันจะหนาว ถึงมันจะขม
แต่มันก็หวานลึกซึ้ง
เป็นความหวานที่เกิดจากสมาธิ
มันเงียบสงบจนได้ยินเสียงไส้เดือนเลื้อย
หลานเสรีไทย(136)
จากเรื่องข้างหลังโปสการ์ด หน้า 98 รวมพิมพ์ครั้งแรกโดย ตาที่สาม...
-1-
ใจสั่งให้เดินทางอีกครั้ง ตัดสินใจเพียงเสี้ยววินาที เก็บเสื้อผ้าเพียงสองสามชุด กล้องถ่ายรูป หนังสือเรื่อง ข้างหลังโปสการ์ด หนึ่งเล่ม ทั้งหมดลงเป้เล็กใบหนึ่ง คืนนี้จะไปนอนดูพระจันทร์ที่เกาะเสม็ด
หากนับญาติกัน เกาะเสม็ดเป็นญาติระดับเหินห่าง เราเยี่ยมเยือนแต่ไม่ผูกพันกันเท่าที่ควร รอบสิบปีมานี้ เสม็ดคือทางผ่านที่แวะพักเพียงชั่วคืนหรือสถานสำรอง หากต้องอกหักจากที่อื่น แต่คราวนี้ต้องการไปอย่างมีจุดหมาย ที่อื่นคงไม่เหมาะเพราะเดินทางไกลตอนนี้ไม่ไหว จึงไม่ได้ไปพบหน้าญาติสนิทอย่างเกาะช้างที่กำลังป่วยเข้าขั้นโคม่าจากโรคการท่องเที่ยวเป็นพิษ
ไม่กี่ชั่วโมงก็นั่งรถมาถึงบ้านเพ คนขายตั๋วเรือถามว่าจะไปที่ไหน ดูแผนที่เกาะที่ติดอยู่ข้างห้องขายตั๋วเรือ แล้วชี้ ที่นี่ แล้วกันครับ
..
-2-
เรือพาเรามาถึงที่หมาย คือฝั่งตะวันออกของเกาะ มีลักษณะเป็นอ่าวเล็กรูปครึ่งวงกลม อ๋อ! เสี้ยวจันทร์ อย่างนี้เอง คนเรียกที่นี่ว่า อ่าววงเดือน
เคยไปแต่หาดด้านฝั่งตะวันตก ข้อมูลเกี่ยวกับเกาะไม่มีอยู่เลยในหัว แค่ว่าอยากมานอนดูแสงจันทร์กลางคืนเดือนเต็มวิสาขะ
ในแผนที่เกาะปรากฏชื่อ อ่าววงเดือน ก็น่าจะเหมาะที่สุดแล้วในตอนนี้ เดือนเต็มที่วงเดือน เรื่องนี้น่าจะขึ้นชื่ออย่างนี้มากกว่าสิ
มองเห็นฝั่งอยู่ลิบๆ แต่เรือพาเข้าไปไม่ถึงฝั่ง ต้องใช้เรือท้องแบนรับอีกทอดหนึ่ง ย่ำคลื่นลงก้าวแรก เขียวมรกตจากผืนน้ำอาบแดดต้อนรับการมาเยือนอย่างอบอุ่น
ลักษณะอ่าวเป็น เสี้ยวจันทร์วงเล็ก มีสีครามมรกตใส น้ำในระดับไม่ลึกทำให้เห็นพื้นของทะเลและปะการังสีแตกต่างกันสวยแสนสาหัส มองจากนอกฝั่งยิ่งงามตา ประกายแดดพริบพราวที่สาดรอดจากเบื้องหลัง ฉายเพียงแสงแต่ตัวเรือนหล่นลงฉากภูเขาที่อยู่หลังอ่าวไปแล้ว ป่านนี้อีกฝั่งของเกาะคงปรากฎภาพต่างๆมากมายเหมือนนิยายน้ำเน่าทั่วโลก พระอาทิตย์กำลังหล่นลงน้ำ
อยากหยิบกล้องบันทึกภาพแรกที่เห็นเรือนร่างเสี้ยวจันทร์สีมรกตนี้ แต่ไม่มีโอกาสเพราะเรือท้องแบนเล็ก โคลงเคลงและคนเต็มลำ
-3-
ชำระล้างกายภายนอก เพื่อความโล่งเบา หาที่สงบคงไม่พบในยามนี้ เพลงสวดของวัยรุ่นและฝรั่งขาโจ๋ไม่ยอมกัน เสียงสวดบทแล้วบทเล่าคงดังจรดเช้าหรือไม่ก็เมาน็อคไปข้างหนึ่ง
ภายนอกวุ่นวายในยามราตรีที่เพิ่งเริ่มต้น ตะกอนภายในจะฟุ้งตามไหมเล่า?
นั่งถามหาเสน่ห์ของเสม็ด ใครๆต่างเดินทางมาที่นี่ไม่แพ้ที่อื่นๆ นั่งฟังเสียงคลื่นบอกเล่าอาการป่วยของเกาะ เข้าขั้นล่วงเลยอายุขัยแล้ว แต่ยังคงต้องรับญาติที่เอาแก่ใจอยู่ยิ่งยามเทศกาลวันหยุด
ฝรั่งผู้เสพความสงบ หนีหายไปหมดแล้ว บังกะโล รีสอร์ท ร้านดื่มกิน เต็มหาดผุดขึ้นมาทุกตารางนิ้ว จำได้ว่าครั้งแรกที่ได้นอนบนเกาะ เงียบ จนน่ากลัว ที่พักเป็นบ้านไม้ไผ่ขนาดเท่าเสื่อหนึ่งผืน ยามนั้นเงินไม่ใช่ปัจจัยหลักต่อการยืน นอน นั่ง แม้กระทั่งกินอยู่บนเกาะ ชาวเกาะใจดี แบ่งปันกันได้
แต่ยุคนี้ยุคธุรกิจเงินถุงลงทุนหนักเพื่อกำไรก้อนเบ้งๆ วัยรุ่นสิ้นคิด สติแตก นักท่องเที่ยวสำเร็จรูป ไม่คิดมากกับเรื่องพรรค์นั้น
ไปเสม็ด เสร็จทุกราย คือคำสะเทือนขวัญเป็นที่สุด เกรียจสุดแสน แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันคือเรื่องจริง ชาวเกาะรู้ดีและไม่ปฏิเสธ
เสียงคลื่นสาดซัด เม็ดทรายป่วยอยู่มีใครบ้างไหมจะได้ยินเสียงเหล่านั้น เพลงสวดต่างหากเล่าที่ต้องการ
สังสรรค์กันตามสบาย แล้วเราจะจัดการกับตัวเองเพียงลำพัง
-4-
แสงหลอดไฟสีเหลืองขับชายอ่าวให้ดูเป็นสีทองนวล สะท้อนลงผิวน้ำทะเลปรากฏเป็นเส้นแสงอย่างแปลกตา
ผืนฟ้ามืด เผยโฉมจันทราดวงกลมใส เปร่งประกายความอิ่มเอมกระจายทั่วอ่าว ผิวน้ำสะท้อนรับแสงระยับตา ความหมายในการมาเยือนอยู่ตรงด้านหน้าเรานี่แล้ว อยากกระโจนลงทะเลที่เต็มไปดวงแสงทองระยิบพริบพราวสุกใส สองตาและดวงใจทำงานอย่างไม่หยุดนิ่ง ขอสองมือวักแสงจันทร์ดูสักครั้ง
..
ร้านอาหารริมหาด มีเตียงตั่งและเบาะหมอนขิดปูรองรับบริการลูกค้า หากอยากดื่มด่ำนอนอาบแสงสีทองของแสงจันทร์ได้อย่างใกล้ชิด เวลาผ่านไปรวดเร็วเหมือนเสี้ยววินาที แต่ความจริงหกชั่วโมงผ่านมาแล้ว ตั้งแต่ดวงจันทร์โผล่พ้นน้ำทะเลจนต้องแหงนหน้าชม เข้าสู่วันใหม่แล้ว
สิ้นสุดสำหรับความโศกเศร้า มนุษย์ก็เป็นเพียงสิ่งที่เล็กที่สุดอยู่ดี วันพรุ่งนี้ ท้องฟ้าจะสว่างอีกครั้งและนานแสนนานมากกว่าชีวิตหนึ่งจะตื่นขึ้นมาดูอยู่ได้ แม้แต่แสงของดวงจันทร์ อาจมองไม่เห็นในบางคืนแต่การมีอยู่ของมันงดงามเสมอหากเรายังรอเฝ้ามอง
.
-5-
เช้าก่อนกลับ
เดินริมหาดทรายขาวโพลนแทงตา ตื่นหลังพระอาทิตย์ขึ้น เหมือนยืนอยู่บนโลกคนละด้าน เป็นมุมกลับที่ตบหน้าให้ชา ตาให้โต แล้วบอกว่า "ดูฉันสิ! ดูฉัน ดูสิ ฉันงดงามและสวยแค่ไหน" หาดกว้างเมื่อน้ำลง คนที่เมาและหนักจากเมื่อคืนยังไม่ลุกจากที่นอน ร้านอาหารเก็บโต๊ะ เก้าอี้ริมหาด ดูสะอาดถึงใจ ยามหาดปลอดคนแบบนี้
อ่าววงเดือน,เสม็ด ไม่ได้อยู่ในสายตาของคนรักทะเล และไม่ติดอันดับหาดที่สวยที่สุด แต่อันดับของมันคือการมีคนมาเยือนมากที่สุด มีคนเคยพูดว่า นิทานที่ได้รับรางวัลอาจไม่ใช่นิทานที่เด็กอ่านแล้วสนุกที่สุด หลายครั้งที่กรรมการตัดสินจึงต้องทบทวนคะแนนใหม่ เสม็ดก็เช่นกัน...
ปล่อยละจากสิ่งที่เป็นภาพลวงตา เป้ที่เคยหนัก เราทิ้งสัมภาระไปเยอะ การได้มายืนมองความเป็นจริงที่อยู่ตรงหน้ามันสวยที่สุดแล้ว
ออกจากเกาะมาในระยะที่เห็นสีมรกตใสตัดกับหาดโค้งเป็นรูปครึ่งวงกลม หาดขาวโพลนตัดกับฉากภูเขาสีเขียวอยู่เบื้องหลังอีกครั้ง คงไม่ต้องหาข้อสรุปหรือความหมายของเสน่ห์แห่งเกาะนี้อีกต่อไป และไม่คิดที่จะหยิบกล้องขึ้นมาเพราะเราจะกลับมาอีกครั้ง ญาติสนิทของเรา "เสี้ยวจันทร์สีมรกต"
..
เคยไปเสม็ดตอนยังเล็ก แต่ไม่มีความทรงจำใดๆหลงเหลืออยู่ มีแต่รูปถ่ายที่ยืนร้องไห้อยู่หน้าหาด และมีลายมือของแม่กำกับใต้ภาพว่า เกาะเสม็ด แค่นั้น^^
#1 By walk my own way ^^ on 2006-05-14 09:54