อากาศกวี

..

..

..

ป่วยไข้ไม่แยแส

แลแดดดึงมาอาบตัว

แสงส่องจากเหนือหัว

ลงสู่ตัวอย่างเร็วพลัน

เก็บกำมากอบไว้

เก็บแสงใดย่อมยืนยัน

เท่าเก็บแดดแรงนั้น

มากอบเก็บมากองใจ

เดี่ยวอยู่เดี่ยวหายวับ

เดี่ยวให้นับอย่างนั้นได้

เดี่ยวดีเดี่ยวเริงร้าย

เดี่ยวอยู่ได้อย่างเด็กดี

เดี่ยวร้อนเดี่ยวอบอุ่น

เดี่ยวอุณหภูมิไม่คงที่

เดี่ยวใดย่อมไม่มี

เท่าเดี่ยวแดดมาดมดอม

กลิ่นใดไม่หวานซึ้ง

เท่ากลิ่นแดดสิหวานหอม

กลิ่นใดย่อมเย้ายอม

ก็กลิ่นแดดสิยอมยล

คนใดสิไร้รัก

ย่อมประจักษ์ในตัวตน

คนใดไร้เหตุผล

ย่อมเป็นคนอยู่คนเดียว

ยามใดก็แล้วแต่

ทุกคนแท้เมื่อโดดเดี่ยว

เห็นหนทางแปลกเปลี่ยว

ย่อมหยุดเรี่ยวหลังมาดู

มีมิตรมาจูงมือ

คล้องแขนถือข้างเคียงคู่

แขนใดย่อมรับรู้

ถึงความรักที่เคียงกัน

ข้างเคียงย่อมเรืองรอง

ยามแดดอุ่นยังยืนยัน

มืดครึ้มทึมเทาทัน

ใต้ร่มอันเท่าใดเทียม

อบอุ่นยามฝนตก

แลแดดอุ่นใช่ไหม้เกรียม

อาบลมห่มรักเปี่ยม

ย่อมอบอุ่นทุกฤดู

อุ่นใดไม่เทียมเท่า

สิอุ่นเราให้เจ้ารู้

เพียงมือมาแตะดู

ยามป่วยอยู่หยุดหายพลัน

..

..