อากาศกวี

..

..

-1-

เธอรอคอยคนที่ส่งดอกเดซี่ให้ในเวลาบ่ายสี่โมงสิบห้าของทุกวัน รอคอยที่จะพบเจอหน้า เสียงเรียกที่ประตูหน้าร้านขายของตบแต่งบ้านที่เธอเป็นเจ้าของ ชายหนุ่มทิ้งกระถางดอกเดซี่ไว้ตรงนั้น วันแล้ววันเล่าเธอเฝ้ารอเพื่อพบชายคนนั้น

แต่เธอก็มีโอกาสได้ยินเพียงเสียงเรียกที่ประตู

ดอกไม้ครับ

พร้อมทิ้งดอกเดซี่ดอกเล็กๆที่อยู่ในกระถางช่อหนึ่งไว้หน้าประตู

-2-

ก่อนหน้านั้น

ชายหนุ่มพบจิตรกรสาวที่ทุ่งชานเมือง ในวันที่แดดอ่อนวันหนึ่ง ทุ่งเดซี่สีขาวเหลืองบานสะพรั่ง เธอชอบดอกเดซี่ดอกเล็กๆนี้ เธอว่าเป็นดอกทานตะวันเล็กๆของแวนโก๊ะ จิตรกรเอกเป็นแรงบันดาลใจสำหรับเธอ

จิตรกรหญิงอย่างเธอกำลังจะเปิดการแสดงงาน ภาพเขียนชุดทุ่งดอกเดซี่

อีกฝั่งหนึ่งก็มีทุ่งกว้างใหญ่สีเหลือง มีลำธารเล็กๆพาดด้วยขอนไม้กลมยาวท่อนหนึ่ง เธอพยายามข้ามลำธารเล็กด้วยท่อนไม้ที่พาดอยู่

แล้วเธอก็พลาดตกลงในลำธาร เธอพยายามคว้ากระเป๋าที่ใส่สีและพู่กัน แต่ไม่สามารถคว้าได้ทัน กระเป๋าของเธอไหลตามกระแสน้ำนั้นไป

-3-

ความบังเอิญที่ชายหนุ่มพบเห็นเธอ และกระเป๋าใบนั้นลอยไหลมาตามน้ำ เขาจึงกระโจนลงลำธารและคว้ากระเป๋าได้ทัน

จากวันนั้นเธอกลับมาที่ทุ่งอีกครั้ง เธอแทบกระโจนทิ้งจากรถจักรยานที่เธอขี่มา ภาพที่เธอเห็น คือสะพานไม้ที่ถูกสร้างพร้อมราวสะพานอย่างมั่นคง และมีกระเป๋าของเธอที่ไหลลอยหายไปตามน้ำ แขวนอยู่บนราวสะพาน

วันรุ่งขึ้นเธอจึงวาดภาพทุ่งเดซี่ให้แทนคำขอบขุณ ที่ทำสะพานไม้ให้เธอข้าม และนำมาวางทิ้งไว้บนราวสะพาน

แน่นอนชายคนนั้นเป็นคนมาต่อสะพานให้

-4-

และเขาก็เริ่มส่งดอกเดซี่ให้เธอทุกวัน

-5-

เธอรับจ้างวาดรูปเหมือนบนลานกว้างกลางเมืองในกรุงอัมสเตอร์ดัม เขาแอบดูเธอทุกวันหลังกระจกฝั่งตรงข้าม ที่อยู่บนตึกในมุมห้องที่เขาเช่าอยู่ แต่วันหนึ่งเกิดความผิดพลาดขึ้น เมื่อชายอีกคนปรากฏตัวที่หน้าประตูร้านของเธอ หลังจากที่เขาได้นำดอกเดซี่มาวางไว้

เธอคิดว่าเดซี่กระถางที่เธอได้รับเขาคนนี้เป็นผู้มอบให้

-6-

เธอคิดว่าเธอได้เจอคนที่ เฝ้าคอย แล้ว

คนที่เก็บกระเป๋าพู่กันให้

คนที่ต่อสะพานไม้ให้เธอข้าม

คนที่ส่งกระถางดอกเดซี่ให้ในช่วงสี่โมงสิบห้าทุกวัน

แต่คนที่เธอคิดว่าใช่กลับนิ่งงันไม่เอยปากบอกว่า

เขาไม่ใช่ ชายคนนั้นที่เธอเฝ้ารอ

-7-

นี่คือซีนหนึ่งในหนังเกาหลีที่ต่อเนื่องอยู่จนวินาทีนี้ Daisy หนังรักเรื่องนี้ยังเดินเรื่องต่อไปแม้นเศร้าแสนในตอนจบ แต่ก็อิ่มใจในบางฉากหลายตอนที่ซ่อนไว้ในหนัง หญิงสาวยังเชื่อและปักใจต่อไปว่าเขาใช่และหลงรักเขาที่ปรากฏตัวนั้นอย่างหมดใจ แต่ชายเฝ้ารออยู่ได้เพียงแต่มองเธอและเขาอย่างเจ็บปวด

สะพานที่ชายคนหนึ่งสร้างไปสู่เธอกลับเป็นสะพานที่ต่อไว้เพื่อชายอีกคนเป็นคนข้าม

-8-

สะพานไม้ที่อยู่ในหนังสร้างความเจ็บปวดได้ซ้ำแล้วซ้ำอีกเพราะในไม่ช้า ชายคนที่เธอเข้าใจผิดก็ต้องจากเธอไปอย่างยากที่จะกลับ เธอต้องกลายเป็นคน เฝ้ารอ อีกครั้ง

แล้วชายคนนั้นก็ปรากฏตัว แต่เธอก็ไม่สามารถมอบใจให้เขาได้แล้ว เพราะคนที่เธอ เฝ้ารอ เพิ่งจากเธอไป

-9-

เรื่องราวยังเดินต่อไป แต่จินตนาการและความทรงจำทำงานหวนกลับย้อนไปในอดีตของตัวเอง เรื่องบังเอิญในชีวิตแต่ละคน ทำให้การ เฝ้าคอย ที่ดูมีความหมาย เมื่อได้พบแต่เป็นการพบที่คิดว่าใช่แต่ความจริงก็อาจไม่ใช่ แต่เมื่อรู้ความจริงทีหลังย่อมเจ็บปวดกว่า

มีหลายครั้งที่คนรอบข้างตกอยู่ในสถานการณ์อย่างนี้ คือการ เฝ้ารอ คนที่เรารักจะกลับมา แต่ได้เพียงหวังและฝังใจว่าเขาใช่จริงๆ แล้วคนที่ผ่านเข้ามาใหม่ในชีวิตก็ถูกปฏิเสธทุกครั้งไป

ใช่แค่เรื่องราวของความรัก คนเรามักเข้าใจอะไรผิดแล้วเฝ้าแต่รอสิ่งที่คิดผิดนั้นฝังใจอยากให้กลับมาใหม่ แท้จริงแล้วคงไม่มีบทสรุปตายตัว การพบเจอหลังจากการเฝ้ารอมานาน หากยืนอยู่ตรงหน้าเขาหรือเธอ ก็อย่าได้เผยถึงสิ่งที่เฝ้ารอ เพราะเขาอาจรู้ว่าตัวเขาเองนั้นไม่ใช่คนที่เธอเฝ้ารอ แล้วต้องเสียใจไปตลอดชีวิต

นี่คือเรื่องรักจากฉากหนังยามบ่ายของชีวิตวันศุกร์อากาศดีกลางฤดูฝนที่เติมเต็มชีวิตที่ยังไม่มีใครให้ต้อง "เฝ้ารอ"

..

Jeon Ji-hyun หญิงสาวในเรื่อง

..

ปล.ไม่ขอเอยถึงฉากหนึ่งฉากใดเกี่ยวกับความสูญเสียและความตายในหนังเรื่องนี้

..