อากาศกวี

..

..

24 ตุลาคม 2542

..

สวัสดีค่ะ

ย่างเข้าหน้าหนาวแล้วล่ะ รู้สึกได้เลยในยามที่สายลมพัดมา สายลมบอกเราว่าเขาเป็นสายลมของฤดูกาลนี้...ลมหนาว

เวลาลมพัดมา กลีบดอกแก้วหน้าบ้านที่เคยบานสะพรั่งเต็มต้นเมื่อ 2 วันก่อนก็โปรยปรายร่วงพรูลงมา เหมือนสายฝนสีขาว...ฝนกลีบดอกไม้

พอมาถึงวันนี้ ต้นแก้วก็แทบจะไม่มีดอกสีขาวเล็กๆเหลือให้เห็นเลย ทุกอย่างดูเหมือนจะหยุดนิ่ง แม้แต่ต้นกุหลาบหนูหน้าบ้านที่เคยแข่งกันผลิดอกเมื่อสัปดาห์ก่อน ก็ดูเหมือนจะโรยไปจนเกือบหมดต้นแล้ว เหลือไว้แต่กิ่งผอมๆกับหนามเล็กๆแล้วก็ใบเล็กๆสีเขียวเท่านั้นเอง

แต่ก็ใช่ว่าต้นไม้ทุกต้นจะพากันพักผ่อนไปเสียหมด เพราะเจ้าหนูน้อยโฮย่าที่หน้าบ้านเรา ออกดอกช่อกลมๆสีขาวมาตั้ง 3-4 ช่อแน่ะ แล้วเจ้ากล้วยไม้พันธุ์หวายแคระสีม่วงก็มีช่อดอกตูมออกมาตั้ง 2 กิ่งเชียว มีเรื่องให้ตื่นเต้นได้ทุกวันสิน่า

เช้านี้ ละอองฝนโปรยปรายลงมาด้วย ท้องฟ้าเป็นสีเทาจางๆ อากาศเย็น เธอเป็นอย่างไรบ้าง อากาศที่นั้นคงจะเย็นกว่านี้อีกนับสิบเท่าใช่ไหม?

ก็แค่อยากเขียนมาเล่าให้ฟังว่า ฤดูกาลเปลี่ยนแปลงอีกแล้ว หน้าหนาวมาแล้วนะและเราก็สามารถสัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงได้เท่านั้นเอง

เคยไปดูทุ่งดอกทานตะวันที่สระบุรีไหม? ไปดูกันนะ

โชคดีค่ะ

..

-1-

กลับมาบ้านที่กรุงเทพคราวนี้ถือโอกาสเก็บหนังสือและจดหมาย เผื่อจะเอากลับมานอนอ่านในเมืองเล็กๆที่เราอาศัยอยู่โปสการ์ดเก่าๆในลิ้นชักที่อยู่ในห้องที่เราเคยนอน จดหมายมากมายในกองหลากที่มาแต่มีอยู่ไม่กี่คนที่เราได้ ได้รับเป็นเรื่องเป็นราว รวมถึงเธอคนนี้ บังเอิญหรืออย่าไรไม่รู้ที่ได้เปิดเจอและได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ทั้งๆที่มีอยู่มากมายในกอง

-2-

เนื้อหาจดหมายที่อยู่ด้านบน ซ้อนพับอยู่ในซองจดหมายสีขาวเท่าโปสการ์ดหนึ่งแผ่นจ่าหน้าถึงผู้รับอย่างบรรจง ตราประทับลงบนแสตมป์รูปดอกไม้สีเหลือง ลงวันที่ 26.10.2542 และต้นทางสถานีไปรษณีย์ลงตราประทับไว้ก็ไม่ได้ไกลจากที่อยู่ผู้รับที่จ่าหน้าซองเลย

เธอขึ้นต้นด้วยวันที่ 24 ตุลาคม 2542 ลายมือที่เป็นธรรมชาติของเธอแต่แสนบรรจง คำผิดแทบไม่มีร่องลอยให้ได้เห็น แสดงว่าเธอตั้งใจในการจรดน้ำหมึกลงบนกระดาษทุกตัวอักษรอักษรเคลื่อนไหวไปตามแรงลมและหัวใจเธอในวันนั้น

แต่ละย่อหน้าถูกจังหวะและได้สวยงามเหมือนเธอกำลังลงมือปลูกดอกไม้ในสวนของเธอในฤดูกาลของสายลมหนาว เธอรักและชอบชื่นชมดอกไม้และฤดูกาลมาก ทำให้ผู้ชายที่ชอบวาดแต่รูปต้นไม้ ทุ่ง ทาง แม่น้ำ หันมาสนใจดอกไม้เล็กๆเพียงดอกหนึ่ง

และเธอส่งดอกไม้มาให้ด้วย เป็นรูปดอกไม้สีเหลืองๆ เธอวาดอยู่ท้ายบรรทัดสุดของตัวอักษร เป็นรูปทุ่งดอกทานตะวัน สีเหลืองอร่าม จำได้ว่าหลังจากนั้นไม่นานเราก็ได้เดินทางไปทุ่งทานตะวันกันจริงๆ

-3-

วันเวลาแสนสวยงาม เวลาจากวันนั้นผ่านมาเจ็ดปีแล้วสวนอักษรที่เธอปลูกไว้ในจดหมายยังหอมหวานและส่งกลิ่นหอมอยู่เสมอ

..

จดหมายเดินทางมาถึงในขณะที่ตัวผู้รับกำลังเดินทางไปอีกสถานที่หนึ่งที่ไกลหลายร้อยกิโลเมตร แต่เธอก็ยังอุตส่าห์เขียนและส่งถึงเพื่อ "รอ" และต้อนรับการกลับมาบ้านของผู้ที่อยู่ปลายทาง

..

หลังจากที่จดหมายฉบับนี้ถูกเปิดอ่าน จดหมายอีกฉบับก็เกิดขึ้นเพียงไม่กี่นาทีแต่อักษรจะเล่าถึงเรื่องใดนั้นไม่อาจจำได้ เพียงแต่รู้ว่าได้ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

-4-

อ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่หลายรอบ นั่งอยู่ในห้องนอนที่เคยอยู่ พาลเอาน้ำตาจะปริ่มไหล นึกถึงดากานดาที่เปิดอ่านจดหมายเก่าๆของไข่ย้อยที่เพิ่งได้รับ วันเวลาโหดร้ายนะที่ไม่ยอมให้เราย้อนคืนวันกลับไปได้ เราชอบจดหมายฉบับนี้มากและอีกหลายๆฉบับที่ไม่ได้หยิบมาเล่า แต่ฉบับนี้ไม่ได้ตัดทอนและเติมแต่งประการใดๆทั้งสิ้นพอที่จะนำมาให้อ่านกัน

-5-

ตอนนี้เราไม่ได้ติดต่อกันนานมากแล้ว ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงไม่ต้องลังเลว่าจะหยิบกระดาษและปากกาขึ้นมาเขียนเล่าสาระทุกข์สาระสุขต่างๆและถามไถ่ถึงเธออย่างกัลยาณมิตรที่ดีคนหนึ่ง อยากขอบคุณจดหมายอันแสนหอมที่ทำให้รู้ว่าชีวิตเรายังมีคนที่เคยรักเราอยู่ เบอร์โทรศัพท์คงเร็วเกินไปที่จะทำหน้าที่สื่อสารนำเสียงให้เราได้พบกัน เพราะมันหยาบและฉาบฉวยเกินไป คงต้องรีบหาที่อยู่ใหม่ของเธอแล้วล่ะ

-6-

เอ..หรือว่าวันเวลาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร เพราะวันเก่าๆเราได้คืนมาอย่างอบอุ่นตามความทรงจำที่ผ่านมา แล้วทำให้รู้สึกว่าวันนี้ก็จะเป็นวันพิเศษและน่าประทับใจในอนาคต เมื่อมันผ่านไปเราจะได้ย้อนหวนระลึกถึงมันอีกครั้งหนึ่ง

..

..

ปล.ขออนุญาตหญิงสาวเจ้าของจดหมายนะครับ ที่นำมาเขียนถึง คงไม่ทำให้คุณเสียหาย

..

..