อากาศกวี

..

..

จงยืนอยู่ด้วยกัน แต่ว่าอย่าใกล้กันนัก

เพราะว่าเสาของวิหารนั้น ก็ยืนอยู่ห่างกัน

และต้นโพธิ์ ต้นไทร ก็ไม่อาจเติบโตใต้ร่มเงาของกันได้

คาลิล ยิบราน

ค.ศ.1883~1931

-1-

ความรักนิยามเดียวกันกับความตาย ข้าพเจ้ารู้สึกเช่นนั้น ความรักทำให้คนตาบอด และความตายทำให้คนกลัวจนไม่อยากนึกถึง คนส่วนใหญ่กลัวตายจึงเลี่ยงเสี่ยงที่จะเผชิญหน้าหรือแม้แต่พูดถึงความตาย และความรักเมื่อเข็ดหลาบก็ไม่อยากเจออีก

-2-

ข้าพเจ้าไม่อยากเขียนเรื่องความรักเท่าไหร่ เพราะความรักละเอียดอ่อนเกินกว่าจะใส่ความรู้สึกนึกคิดลงไปได้ ไม่มีเหตุผลเพียงพอที่จะนำความรักมากล่าวถึง แต่ข้าพเจ้าเชื่อเรื่องความรัก

คนบางคนเข็ดหลาบและหมดศรัทธาต่อความรัก ข้าพเจ้ารู้สึกว่าข้อสรุปนี้ยึดติดกับบุคคลและความต้องการของตนเองจนเกินไป เมื่อไม่ได้ตามที่ต้องการก็ทุกข์แน่นอน

คาลิล ยิบราน กล่าวว่า จงเติมถ้วยของกันและกัน แต่อย่าดื่มจากถ้วยเดียวกัน

ข้าพเจ้าเกลียดความรวดเร็วของโลกโทรศัพท์ สอนให้คนมากความโลเล ไม่แน่นอน หยาบและกร้านต่อเรื่องผิดสัญญา พร้อมที่จะเปลี่ยนแปลงคำพูดตลอดเวลา ความลังเลเข้าข่ายดื่มจากถ้วยเดียวกัน เพราะถ้วยที่แห้งเหือดลงเป็นถ้วยของเขาเช่นกัน

-3-

ความตายเป็นเรื่องสวยงาม ในแง่ทางธรรม เพราะความตายเป็นเรื่องธรรมชาติที่ใครๆก็ต้องพบ แต่คนค่อนโลกหนีความตาย ไม่อยากแก่ เจ็บป่วย พยายามชะลอความตายด้วยยา และการแพทย์ ท่านพุทธทาสเข้าใจในความตายและสามารถยอมรับมันได้โดยไม่ต้องการรักษายับยั้งชีวิตแม้การแพทย์สามารถช่วยได้

-4-

ความรักก็เช่นกัน ถ้าความรักเรียบง่ายไม่ใช่ตัวบุคคล ก็งดงามเช่นกัน ปราศจากเงื่อนไข ไม่ดื่มกินจากถ้วยเดียวกัน ให้ความรักปรารถนาดีต่อกันแต่ไม่สามารถให้ความนึกคิดต่อกันได้

-5-

ตัวเปล่าเล่าเปลือยของความรักไม่เรียกร้องสิ่งใด ภาระของความรักเบาโหว่ง

-6-

แต่คนไม่ชอบความโดดเดี่ยว เช่นนกกะเต็นยืนอยู่ริมสระน้ำ ร้างคู่ พลัดถิ่น แต่หาได้ทุกข์ระทมไม่ พอใจกับท่วงท่าเหิรบินด้วยความมั่นใจ ไม่โอนเอนบนก้านบัว สงบนิ่ง มีปีกสองข้างยังต้องการอะไรอีก ใช่คนเราต้องเป็นพญาอินทรีกันทุกคนไม่ อิ่มใจและรักเรียนรู้ชีวิตอย่างอัจฉริยะ แสนปราโมทย์ปิติยิ่งที่มีชีวิตได้ในปัจจุบัน

-7-

ถ้ากะเต็นมัวแต่รื่นรมย์ในความรักกับชีวิตคู่ที่ยังมาไม่ถึง หรือเพิ่งสูญเสีย กะเต็นน้อยก็ไม่พบความสงบนิ่งในความรักที่แท้จริงได้ ยังต้องบินไปเพื่อร้องหาความรักหรือไม่ก็ละทิ้งความรักไปเลย ต้องยืนโงนเงนริมสระน้ำอย่างเสียศูนย์

-8-

เมื่อฤดูร้อนผ่านมาและผ่านไป ฝนแรกพัดสาดเข้ามาด้วยเม็ดฝน กระหน่ำหนักลงสระบัว กะเต็นทนต่อลมพายุพาตัวเองผ่านฤดูกาลแสนลำบากมาได้ ลมหนาวพัดมาอีกคราว เมื่อรู้จักที่อยู่อย่างโดดเดี่ยวได้อย่างมีความสุข ไม่สะท้านต่อแรงลมใดๆ สระบัวก็มีชีวิตชีวาเติมเต็มในสิ่งที่ขาดหายไปให้กับกะเต็นน้อยได้ทั้งๆชีวิตยากแค้นลำเข็ญโดดเดี่ยว

-9-

ข้าพเจ้าเชื่อเรื่องความรักและชีวิตโดดเดี่ยวอย่างกะเต็นริมสระน้ำที่นำตัวเองผ่านลมฤดูฝนมาได้ด้วยเช่นกัน

..

..