อากาศกวี

-1-

จดหมายและโปสการ์ดเดินทางช้าลงทุกวัน จากวันคืนในอดีตและอนาคต ห่างไกลบ้านและตู้ไปรษณีย์ของวันนี้ ใครๆก็ไม่ชอบความเชื่องช้าของภาษาและอักษรโบราณที่อยู่หน้ากระดาษ ที่ต้องใช้หมึกจารลงตัวต่อตัว โอกาสไม่รอคอยให้เราได้หยิบดินสอหรือปากกาสักเท่าไหร่ ความเพ้อฝันบรรจุลงไปไม่เพียงพอต่อหน้ากระดาษและซองจดหมาย

กล่องไปรษณีย์เลขที่สี่สิบหกจึงว่างเปล่ามานานนับเดือน...

-2-

กุญแจดอกเล็กๆที่ไปรษณีย์มอบให้ก็ช่างโบราณ ฟันหยักๆ สึกกร่อนเกลี้ยงหม่นจากการไขมานาน ประตูบานไม้ส่งเสียงอีดออดยังกับไม่อยากให้เปิด เหมือนเขินอายหรือกลัวขายขี้หน้าเพราะความว่างเปล่าที่อยู่ในกล่อง ไม่เหลือร่องรอยของโปสการ์ดใบเก่าๆสักแผ่นที่ผ่านเข้ามา

กระดาษทรงจำสักแผ่นยังเดินทางมาไม่ถึงต่างหาก วันนี้กล่องไปรษณีย์จึงว่างเปล่า

หรือใครขโมยจดหมายเราไป บุรุษไปรษณีย์ช่างฝันคนไหน นั่งเลือกซองจดหมาย แกะอ่านเรื่องราวของใครๆเพลินอย่างกับนิยายตอนสั้นสักเรื่อง โปสการ์ดสักแผ่นอาจทำให้โลกหมุนช้าลงแล้วอยากเดินย้อนศรไปสู่ที่มาของโปสการ์ดแผ่นนั้น

-3-

ในซอกมุมหนึ่งของตึกเก่า ร้านอาหาร เกรสเฮาส์ หมู่บ้านริมแม่น้ำ นักเดินทาง หยิบกระดาษ ปากกา ท่ามกลางแสงจากโคมไฟดวงเล็ก สถานที่อันแปลกแยก เรื่องราวประทับใจบรรจุใส่ไว้ในหน้ากระดาษ ใส่ซอง แล้วหย่อนตู้จดหมายสักที่ ส่งให้ใครปลายทางบางคนหรือจ่าหน้าถึงตัวเองบางที

แต่ไม่อาจรู้ว่าจะถึงเมื่อไหร่และจะถึงหรือไม่ก็ไม่รู้

-4-

มีเรื่องเล่าว่า มีกล่องไปรษณีย์ถังไม้อยู่บนหมู่เกาะกาลาปาโกสเก่าแก่ตั้งแต่มาตั้งแต่ คริสต์ศตวรรษที่18 เกาะนี้เป็นเส้นทางผ่านของเรือ คนที่ผ่านมาสามารถหย่อนจดหมายลงในกล่องใบนี้โดยไม่ต้องติดแสตมป์ และค้นหาดูว่าในนั้นมีจดหมายของคนอื่นหรือไม่ที่จ่าหน้าถึงสถานที่ที่ตัวเองจะเดินทางไป ถ้ามีก็จะนำจดหมายดังกล่าวไปส่งด้วยตัวเอง

-5-

แต่แค่ดอกไม้ในกระถางหน้าบ้านก็อาจนำพาความชื่นใจได้ไม่แพ้อีกฝั่งของโลกใบใหญ่ ดอกโฮย่าเล็กๆในฤดูหนาวเบ่งบานจากปีไหนก็ไม่รู้ยังทำให้สดชื่นมาจนถึงทุกวันนี้เมื่อทุกครั้งที่เปิดอ่านจดหมายเก่าๆ

จดหมายเก่าดังสมบัติล้ำค่าที่ไม่อาจหยิบยื่นให้แก่กันได้ใหม่ในวันที่ล่วงเลยมาแล้ว มือถือราคาแพงยังเก็บความทรงจำได้ไม่เท่ากระดาษและซองจดหมาย

-6-

หวังใจว่าโปสการ์ดใบเก่าที่หล่นหายระหว่างทางในอนาคตจะเดินทางมาถึงกล่องไปรษณีย์ที่ว่างอยู่ในเร็ววัน

ไม่ได้รอแต่แค่หวัง..ยืนยัน

..

..