อากาศกวี

-3-

ข้าพเจ้านั่งเล่นริมแม่น้ำทูโบนที่ไหลผ่านด้านหลังของฮอยอันในวันสุดท้ายก่อนกลับ คิดถึงชาวญี่ปุ่น คนจีนที่ขึ้นจากเรือเมื่อสี่ร้อยปีก่อน(ค.ศ.1510) ขึ้นฝั่งเมืองท่าอย่างฮอยอัน คนจีนสร้างเมือง ผสานกับตึงโคโลเนียลของฝรั่งเศส และชาวญี่ปุ่นสร้างสะพานไว้เป็นอนุสรณ์ชื่อ JapaneseBridge หรือ Lai Vien-ไล้เวี่ยน ในภาษาจีนแปลว่า สะพานมาไกล สร้างแทนความทรงจำของคนญี่ปุ่นที่มาพักอาศัยในดินแดนไกลบ้าน

วันสุดท้ายไม่คิดถึงวันพรุ่งนี้หรือวันข้างหน้าแต่อย่างใด ไม่มีงานอยู่ตรงหน้า หรือค้างอยู่ที่โต๊ะ ไม่มีเจ้านาย ไม่มีลูกน้อง รอบข้างมีเพียงคนหน้าจีนๆ พูดภาษาเวียด และฝรั่งต่างภาษา ไม่มีอดีตและไม่มีอนาคต,

ปัจจุบันงดงามตรงหน้า และนกฝูงนั้น

-4-

คิดถึงโจนาทานลีฟวิงสตันท์ นกนางนวลที่นักเขียนคนหนึ่งเล่าถึงการเหิรบินไปในห่วงอากาศ เรียนรู้ที่จะโฉบปีก ร่อนหาวเหนือท้องทะเลได้อย่างมีชีวิตชีวา ทดลองบินเรียนรู้การใช้ปีก และจังหวะของแรงลม ลืมข้อคิดเรื่องการหาอาหารเหมือนนกตัวอื่นๆ

ริมแม่น้ำทูโบนก็มีฝูงนกผ่านมา บางทีอาจมีนกแตกฝูงตัวหนึ่งบินออกไปไกลนอกทะเลลึกเพื่อชื่นชมเมฆ ทะเล และฝูงปลาในน่านน้ำลึก อยู่ไกลลิบตาจนข้าพเจ้ามองไม่เห็นนกตัวนั้น

อาจโดดเดี่ยว เดียวดายไร้เพื่อน มิตร และคู่ครอง ชีวิตเจ้านกตัวนั้นช่างอิสระและยิ่งใหญ่เกินใครจะมาออกคำสั่งให้ทำโน้นทำนี่ และต้องทำตามเพื่อรับคำชมและเงินเดือน

และโจนาทานลิฟวิงสตันท์ตัวหนึ่งได้บินเข้าสู่ห้องห้องหนึ่งที่อยู่ในหัวใจข้าพเจ้าเสียในวันนั้นทันใด

....

..

-5-

เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืด ข้าพเจ้าก็รู้ว่าวันพรุ่งนี้จะต้องกลับบ้าน กลับไปใช้ชีวิต ใช้ภาษา ของเรา กลับคืนสู่รังที่บินจากมา

การกลับรังครั้งนี้ทำให้ข้าพเจ้าเชื่อว่าโจนาทานลิฟวิงสตันจะพาข้าพเจ้าบินออกจากรังอีกครั้ง นำไปสู่ฟ้าอีกฝั่ง ทะเลอีกผืน แผ่นดินอีกแผ่น ไกลเท่าไหร่ ข้าพเจ้ายอมอยู่ใต้ปีก ทนแรงลมที่หนาวเย็น แดดแสนร้อนยิ่ง

อีกไม่ช้าไม่นานนกโจนาทานจะพาให้หัวใจข้าพเจ้าโบกบินและเต้นแรงอีกครั้ง อีกไม่นาน

ฮอยอัน,

เวียดนาม 2549..

..