พื้นที่เล็กๆ
posted on 25 Jul 2006 12:56 by lonelysyndrome in Dust-words..

..
-1-
เหมือนได้กลับไปหนุนตักให้แม่กล่อมอีกครั้ง เมื่อกลับบ้านได้พบเด็กผู้ชายตัวเล็กๆสองคน คนหนึ่งชื่อ ตะวัน คนน้อง ชื่อ ต้นน้ำ ประมาณความซนไม่ได้ จดจำเก่งไปหมด โดยเฉพาะเรื่องยี่ห้อสรรพสิ่งสารพัด รถ พัดลม ขนม แอร์...
ตะวันมีโลกสวนตัวสูง เมื่อมีของเล่นประเภทล้ออยู่ในมือ จินตนาการของหนูคงไปไกลเกินกว่าวาดภาพบรรยายได้ ต้นน้ำ เด็กเล็กๆไม่ถึงสามขวบดี ช่างฉอเลาะพูดหวาน และเรียกใครในบ้านทุกครั้งต้องลงเสียงหนักท่อนท้าย คุน-ยัย พยายามฟังจนต้องอมยิ้มว่าเรียกคุณยาย ต้นน้ำเขาชอบหมาเป็นพิเศษ ต้องสรุปอย่างนั้น เพราะเห็นกวางในหนังโพล่า เอกซ์เพรส แล้วชี้ให้คนรอบข้างบอกว่า หมาๆ เห็นเด็กๆในเรื่องแกยังเรียก หมาๆ คุน-ยัย เลยต้องสอนบอก คนๆ ไม่ใช่หมา..ลูก แล้วก็ขำกันไป
ช่วงนี้ถ้าเห็นคนใส่เสื้อเหลืองๆ เพลงก่อนข่าวพระราชสำนักมา ต้นน้ำจะพูดทันที พะจ้าวยู-หัว ส่งเสียงลงท้ายสูงขึ้นตามแบบฉบับ เพราะอย่างนี้เอง ใครๆก็อดที่จะนั่งฟังเด็กผู้ชายตัวเล็กๆนี้พูดเจื๊อยแจ๊วไป สำเนียงตลกๆ แข่งกับตะวันคนพี่ที่ห่างกันขวบเดียว คนนี้เขาจะกลัวโฆษณาทีวีที่เป็นภาพดำๆ เสียงเพลงแรงๆ แกจะวิ่งหลบหายไปอยู่หลังทีวีแล้วคอยจังหวะ เงี่ยหูฟังดูว่าจบไปหรือยัง แล้วค่อยๆชะโงกหน้าออกมาดูว่าจบไปแล้วจริงๆแล้วจึงวิ่งออกมาดูต่อ ความตลกของแกมันก็อดขำไม่ได้ทุกครั้ง แต่พอโฆษณาที่มีเด็กๆ ใสๆ วิ่งเล่น แกจะหัวเราะสนุกไปด้วย
-2-
ความสนใจดูทีวีเพียงหนังโฆษณาทำให้คนในบ้านสงสัยว่าจะมีสิ่งผิดปกติในตัวเด็กหรือปล่า จึงลงความเห็นว่าควรพาเจ้าหนูน้อยตะวันไปพบแพทย์ และแล้วก็มีความผิดปกติดจริงๆ คุณหมอว่าแกสมาธิสั้น ส่วนหนึ่งมาจากการดูทีวีเยอะ เราก็ว่าไม่นิ ไม่น่าสั้นนะ เพราะเวลาแกดูทีวีทีไร แกไม่สนใจอะไรอื่นเลย มีคนแกล้งยืนบัง แกก็เอียงคอโยกหลบเพียงคอและหัวเพื่อให้ได้เห็นจอทีวี ก็มีสมาธิดีนิ
แต่ความจริงทีวีกับเด็กส่งผลกระทบอย่างมากต่อพัฒนาการของเด็ก แต่เรายังลงไปไม่เห็น
-3-
เพราะต้นน้ำชอบหมา จึงถามต้นน้ำว่า รักแม่หรือรักหมามากกว่ากัน หมา แกตอบสวนขึ้นมาแทบไม่คิด มันน่า..จริงๆ และพออยู่บ้านแกอยากออกไปข้างนอก แกจะวิ่งไปหยิบรองเท้าแตะคู่น้อยแล้วมาดึงมือใครสักคนแล้วบอกว่า ไปจิๆ แกอยากจะให้พาไปเดินเล่นนอกบ้าน
-4-
เมื่อหลายปีก่อน เพื่อนจอมเกเรคนหนึ่ง ความเกเรสุดขั้ว หนีเรียน กินเหล้า สูบบุหรี่ ทุกอย่างที่คิดออกเขาเอาหมด แต่วันหนึ่งแกพกตลับเพลงมาเรียนด้วยตลับหนึ่ง เป็นเทปเพลงหน้าปกสีขาวๆ ขอเขาดู ปรากฏว่าเป็นเพลงของน้องแจ้กับพี่จุ้ย เออ!มันแปลกดีว่ะ ห่ามๆเฮี้ยวๆนี้มันก็ฟังของมันได้นะเพลงเด็กๆเนี้ย นับแต่วันนั้น สอนตัวเองไว้ว่า จริงดังคำว่าอย่าดูคนภายนอก
-5-
หลานทั้งสอง ฟังเพลงยังไม่เป็นแต่รู้ว่าชอบดนตรี แกคงมีสัญชาติญาณเหมือนเด็กคนอื่นๆ ก็แกชอบเต้นออกอย่างนั้น เพลงอะไรมาแกก็เต้น แต่ต้องตกใจเมื่อแกร้องแบบงมๆดำน้ำ กลางท่อนฮุกของเพลงแนวอกหักวัยรุ่น มันเกินไปอันนี้ พูดยังไม่ชัดเลย
อาจมีบางเพลงและความบันเทิงของเด็กแต่คงต้องใช้เวลาหา แต่กว่าจะเจอหนูน้อยก็ร้องเพลงอกหักเป็นทั้งเพลงแล้วล่ะ
คิดดูดีๆ มันก็เกินไป ความรุนแรงที่อยู่ในความบันเทิงแทบทุกประเภท พร้อมที่จะส่งถ่ายสู่เด็กตลอดเวลา
กิจกรรมของเด็กมีทั้งวันจนตกเย็น หลังอาบน้ำเสร็จ ต้นน้ำร้องหานม ขอบคุนกับๆ แกพูดย่ำๆอย่างนั้นพร้อมดึงมือจูงมือคุณยายไปที่เปลนอนพร้อมกอดขวดนมไว้ที่อก แกนอนหลับสบายไปแล้ว ข้างๆมีคุณยายคอยไข้วเปลกล่อมให้ คุณยายของต้นน้ำ แม่ของข้าพเจ้า ยังรักและให้ความอบอุ่นแก่ต้นน้ำเหมือนข้าพเจ้าในวัยเดียวกันนั้น ข้าพเจ้ารู้สึกหวนระลึกถึงวันที่ไร้เดียงสาโดยทันที
-6-
บ้าย บาย มือเล็กๆ โบกไหวหน้าบ้าน หลานทั้งสองโบกไม้โบกมือร่ำลาในเช้ารุ่งขึ้น ข้าพเจ้าอดใจหายไม่ได้ว่าการกลับบ้านคราวนี้มันช่างย้อนเวลาให้คิดถึงเด็กๆอีกครั้ง และหวังใจว่าจะกลับมาคราวหน้าคงยังได้เห็นความน่ารักของเด็กๆที่หนูน้องซุกซ่อนไว้ไม่ให้ใครแย้งไปได้ หรือรวดเร็วเกินไปเพราะมันจะนำมาซึ่งการเติมเต็มข้าพเจ้าที่เคยเป็นเด็กในวัยนี้
คิดถึงครับหลานรักทั้งสองและคุณยายของหนูน้อย
..
..
พื้นที่เล็กๆ
บอย ตรัย ภูมิรัตน์
จะต้องถอนใจ อีกสักเท่าไร
โลกแห่งความเป็นจริง ไม่เคยเป็นอย่างใจ
วันและคืนเปลี่ยนหมุน ให้เราวิ่งตามเรื่อยไป
โตแล้ว ทุกอย่างเปลี่ยนไป
การเป็นผู้ใหญ่ มันไม่ง่ายเลย
มันไม่คุ้นไม่เคย ยิ่งคิดยิ่งเหนื่อยใจ
ไม่มีเวลาเหลือ ไว้ฟังไว้คิดถึงใคร
โตแล้ว ต้องทำอย่างไร
เมื่อนาฬิกาในชีวิตหมุนเร็วกว่าใจ
จนตัวเราเองอาจหล่นหาย
เมื่อเด็กคนหนึ่งที่อยู่ในใจ เขาไปไหน
ทำไมวันนี้เขาหายไปจากเรา
ขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม
ในวันนึงเท่าไร ก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า
ให้ความสดใส ยังอยู่กับเรา อย่าให้ใครเขามาแย่งไป
แค่เพียงอยาก ขอพื้นที่เล็กๆนี้ยังเป็นเด็กไปนานๆ
ให้เรายังได้ฝัน ให้เรายังยิ้มได้
โลกแห่งความจริง มันจะดีหรือร้าย
เก็บความเป็นเด็กในหัวใจ เอาไว้
ตรงขอบฟ้านั้น มีรุ้งพาดผ่าน
เมื่อความจริงความฝันได้มาบรรจบกัน
ที่ดินแดนแห่งนั้น เด็กน้อยคนหนึ่งกับฉัน
จูงมือเดินไปด้วยกัน
เมื่อนาฬิกาในชีวิตหมุนเร็วกว่าใจ
จนลืมว่าเราเคยเป็นใคร
อย่าลืมเด็กน้อย ทิ้งปล่อยเขาคอยอยู่เดียวดาย
ได้ยินใช่ไหมเสียงนั้นที่เรียกเรา
ขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม
ในวันนึงเท่าไร ก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า
ให้ความสดใส ยังอยู่กับเรา อย่าให้ใครเขามาแย่งไป
แค่เพียงอยาก ขอพื้นที่เล็กๆนี้ยังเป็นเด็กไปนานๆ
ให้เรายังได้ฝัน ให้เรายังยิ้มได้
โลกแห่งความจริง มันจะดีหรือร้าย
เก็บความเป็นเด็กในหัวใจ จะอยู่กับฉันตลอดไป
(ขอพื้นที่เล็กๆ ขอพื้นที่เล็กๆ ขอพื้นที่เล็กๆ ให้ใจยังเป็นเด็ก)
อยู่กับฉันตลอด ไม่ให้ใครแย่งไป
(ขอพื้นที่เล็กๆ ขอพื้นที่เล็กๆ ขอพื้นที่เล็กๆ ให้ใจยังเป็นเด็ก)..
..
.
พื้นที่เล็กๆ - บอย ตรัย ภูมิรัตน์
.
ทำไมเรายังรู้สึกว่าเรายังเด็กอยู่เนี้ย หุหุ

" เวลาแห่งความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ "
#1 By 魔法のオオカミ on 2006-07-25 13:26