โปสการ์ดที่ไม่ได้ส่งจากปาย
posted on 03 Sep 2006 13:19 by lonelysyndrome in PostBox46..
..
กระท่อมหลังนั้นและความฝันโง่ๆที่คิดถึง
ขณะที่ฉันเขียนโปสการ์ดแผ่นเล็กๆนี้ถึงเธอนั้น เป็นวันที่ฉันสบายใจครึ่งหนึ่งและเศร้าด้วยครึ่งหนึ่ง ส่วนที่สบายใจนั้นคือฉันได้กลับมาที่นี่อีกครั้งและนั่งอยู่ในวันที่อากาศปลอดโปร่ง ซึ่งท้องฟ้าสดใสมากแล้วหลังจากฝนตกหนักไปเมื่อคืน ข้างๆมีสายน้ำสีเขียวปนน้ำตาลเลี้ยวโค้งผ่านกระท่อมหลังที่ฉันนั่งอยู่ กระท่อมหลังนี้ เมื่อหลายปีก่อนเป็นกระท่อมไม้ไผ่เก่าๆ มุงหลังคาด้วยใบตองตึงสีน้ำตาลๆแก่ๆ ด้านหลังเป็นทุ่ง ต้นไม้เขียวๆเหนือเนินแม่น้ำสายเล็กๆ และด้านบนเป็นสีฟ้าเข้มของท้องฟ้า มีเมฆฟูๆสีขาวๆ สีต่างๆเหล่านี้ทั้งสีเขียวของต้นไม้ สีน้ำตาลของหลังคา สีฟ้าเข้มครามของท้องฟ้า สีทั้งหมดพาให้ฉันสุขอย่างไม่สิ้นเปลืองเลย
กระท่อมหลังเก่าพาศร้าเมื่อกลับมาครั้งนี้ และเธอด้วยเพราะเมื่อครั้งก่อนโน้นฉันพบเธอที่นี่และนอนหลับไปแล้วตื่นขึ้นมาก็ยังเห็นเธอ จนฉันได้พาเธอกลับบ้านด้วย เมื่อฉันพบเธอครั้งนั้นทำให้ความเปลี่ยนแปลงต่างๆมากมายเกิดขึ้นกับชีวิตฉัน จนฉันพาเธอกลับไปบ้านด้วยและใครๆที่บ้านก็เรียกเธออย่างไม่เป็นมิตรนัก ซึ่งฉันก็ไม่รู้สึกว่าที่เขาเรียกเธอว่า ความฝันโง่ๆ นั้นมันจะบั่นทอนฉันกับเธอหรือไม่อย่างไรเลย กลับรู้สึกลึกๆว่า "จะทำให้ดู" นะ มันไม่โง่หรอกความฝันของฉัน
ฉันเขียนมาสองย่อหน้าแล้วท้องฟ้าก็ยังส่งลมมาให้อีกหอบใหญ่ หลังคาใบตองตึงสีน้ำตาลถึงแม้ว่าวันนี้จะคลุมกระท่อมหลังใหม่ ใหญ่กว่า แข็งแรงกว่าหรือบางคนอาจบอกว่ามันสวยกว่ากระท่อมหลังเก่านั้นเสียอีก แต่นี่ก็เป็นเรื่องน่าเศร้าเช่นเดียวกัน แม้กระท่อมไม้ไผ่ที่ฉันนั่งก็ยังเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมจนจำแทบไม่ได้เลย แต่เสียงของหลังคาใบตองตึงเมื่อลมผ่านพัดก็ยังขยับสั่นไหวขยุกขยิกให้บรรยากาศแบบเดิมๆกลับมาบ้าง อะไรๆก็เปลียนแปลงไปหมดแล้ว อย่าว่าแต่เธอเลยที่เปลี่ยนแปลง ฉันกลับมาที่นี่ก็ยังไม่เจอเธอเลย
กลับมาครั้งนี้ก็เผื่อว่าจะมีโอกาสเจอเธอ หรือเดินสวนกันบ้างก็เท่านั้น แต่สองวันที่ผ่านมา หลายๆอย่างที่นี่พาให้คิดและระลึกถึงเธอได้บ้าง อย่างน้อยมันก็ช่วยให้ได้เติมความพร่องเต็มของความฝันที่รั่วไหลไป วิถีทางของที่นี่หลากหลายและลงตัวในรูปแบบของมัน ต่างที่มาแต่ก็มาต่อเติมกันได้อย่างน่าดู แล้วแต่ใครจะเลือกอยู่ในมุมแบบของตน แม้แต่ฉัน...อย่างน้อยก็เป็นส่วนที่มาอาศัยหยิบยืมภาพความทรงจำต่างๆของบรรยากาศที่นี่และเธอ ความฝันโง่ๆ ที่โบกมือลาจากไปและยังไม่กลับมา ฉันจึงเขียนโปสการ์ดแผ่นเล็กๆนี้ถึงเธอ แม้ยังไม่มีที่อยู่ของเธอก็ตาม
อีกไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องกลับแล้วโปสการ์ดแผ่นนี้แม้เธอจะไม่ได้รับ แต่ฉันก็ยังภาวนาว่าหลังจากกลับไปถึงบ้าน เราก็จะได้พบกันอีกครั้งแม้เธอจะเป็น ความฝันโง่ ของใครๆก็ตาม
ปาย
ฤดูฝน49
..
....
..
#1 By Nguyen anh Bobby on 2006-09-03 14:05