อากาศกวี

..

..

..

บางเส้นและสีของชีวิตที่รักและคิดถึง

...

...

..

..

เหมือนเป็นธรรมเนียมของตัวเอง เท้าก้าวแรกที่เดินออกจากบ้านหลังนั้นมา ต้องหยิบกระดาษ ปากกาจดบันทึกเรื่องราวที่เกิดขึ้นลงทันทีเพราะกลัวกระจัดกระจายหล่นหาย และหลายครั้งเลือกเป็นโปสการ์ดแผ่นหนึ่งกับถ้อยคำที่เก็บได้ในบ้านหลังนั้นเช่นคราวนี้

..

สถานที่หนึ่งในดวงใจในเชียงใหม่ มากี่คราวต้องแวะเยี่ยม ฟังเรื่องเล่าและความคิด งาน การดำเนินชีวิตของลูกผู้ชายที่มีความเป็นศิลปินอยู่ทุกอณู เทพศิริ สุขโสภา

หลายครั้งที่สีและเรื่องเล่าของอ.เทพ ให้แง่และความหวังต่อวันข้างหน้า ไม่เคยแห้งเหือด เพราะทุกคราวที่มาแวะประตูรั้วหน้าบ้านไม่เคยปิดการต้อนรับสำหรับผู้มาเยือน

ต้องเชื่อแกเลย ศิลปินนักเล่านิทาน นักเขียน นักวาด หยิบจับอะไรก็เป็นเรื่องไปหมด จากคำบอกเล่าเรื่องราวเมื่อสิบปีที่แล้วเมื่อยังเรียนไม่จบ นิยายที่เล่าไปเรื่อยเรื่องหนึ่งเปิดฉากตัวเอกเดินทางไปเรื่อยๆ ทุกตอนทุกฉากมีชีวิตเคลื่อนไหวในยามที่พรั่งพรูออกมาเป็นถ้อนคำ และงดงามในยามที่เป็นตัวหนังสือ ใช้เวลาเก็บเรื่องราวเป็นสิบปีถึงได้เป็นเรื่อง ร่างพระร่วง หนังสือเล่มล่าสุดของอ.เทพ

นักฟังและนักเล่าพบกันตลอดบ่ายวันหนึ่งในเชียงใหม่ มีเรื่องราวไม่รู้จบและเรื่องก็ดำเนินอย่างนี้

มีคนอิจฉาผมนะคุณ ใครๆก็บอกว่าเป็นผมนี่มันสบาย เดินทาง เขียนรูป เล่าเรื่อง ที่โน้นที่นี่ไปเรื่อย เหมือนชีวิตไม่ต้องทำงาน ดูมีความสุขดี ใครๆก็ชอบชีวิตแบบนี้ แต่มันไม่ใช่อย่างนั้นหรอกนะ ผมวางแผนเขียนเรื่อง วาดรูป อยู่กับมัน ศึกษามัน ดรออิ้งเป็นร้อยๆรูปในวันหนึ่งๆ เป็นปีๆสำหรับเรื่องๆหนึ่ง ไม่ได้ก็ทิ้ง เขียนทิ้งเขียนทิ้ง จนมือและใจมันสั่งกันได้

..

..

..

ตอนนี้มีงานที่ต้องทำก็หลายอย่าง สัปดาห์นี้ต้องเอาให้เสร็จ ภาพประกอบของคุณเสนีย์ เสาวพงศ์ แล้วก็สมุดภาพอีกห้าชุด ใครๆก็ชอบภาพของผม อ.เทพเขียนไปเล่าไป เส้นหลายเส้นมันเป็นอิสระและสวยงามและแทบคาดเดาไม่ได้เพราะเสียงหัวใจนั้นเต้นแรงไม่เท่ากันของอาจารย์

อีกสิบปีก็ไม่ไหวแล้ว เหมือนบ้านหลังนี้ อยู่กับมันมามันก็มีอายุ ใครอยู่ก็ดูแลกันต่อไป แต่ความตายนี้ไม่กลัวหรอกนะ เราเข้าใจมัน และบ้านหลังนี้เราสร้างมันมา ทุกมุมทุกจุดมันค่อยๆเกิด ใช่ว่ามันมาเองที่ไหน เราปรับไปเหมือนชีวิตเรา ตอนนี้คิดออกมาได้หมดละ โน้นก้อนหินใหญ่สองก้อนต้องเอาออก ถ้าเอาออกและนะคุณ มันจะเป็นทางเดินไปได้ไกลเลยเชียว

คุณก็เหมือนกัน ต้องวางแผนบ้างนะ ชีวิตจะปล่อยให้มันเรื่อยๆไปไม่ได้ มันจะช้าถ้าเรื่อยๆ ไปไม่ถึงไหนคิดให้ชัดและเอากับมันจริงๆ เหมือนการดรออิ้งนี่เขียนมันไป ไม่ต้องสนใจใคร สองปีนี่ไม่มากเลย เขียนไปเหอะแล้วคุณจะเห็นทางว่า เส้นเล็กๆน้อยๆ พลิกไปพลิกมา เร็วๆ แตะนิดเดียว มันเปลี่ยนไปเลย

..

ความงามนี่มันอยู่รอบๆตัว ใบไม้ ก้อนหินตกตามพื้นดิน หยิบมาเขียน เอามันออกมาให้ได้ ก้อนหินก้อนเดียวนี่แหละคุณ

ตลอดบ่ายจนเย็นย่ำ ท้องฟ้าข้างนอกยังใส่ แดดสด อ.เทพเดินมาส่งหน้าบ้าน แดดมันจ้าดีจัง ดูสิคุณทางเดินมันเขียวๆตะไคร้โดนแดดแตะนิดหน่อยนี่มันพราวเชียว มองให้ออกนะ เรื่องเล็กๆง่ายๆ ถ้าภาพเขียนใส่สิ่งเหล่านี้เข้าไปมันจะมีเสน่ห์มาก ใครๆก็มองข้าม แต่เรามองเห็นนะ

บ่ายนี้แดดสวยจริงๆ เมื่อแตะต้องลงใบไม้เขียวอ่อนๆ เดินจากบ้านอ.เทพออกมาด้วยใจเบิกบาน พลังของศิลปินในดวงใจ ยิ่งใหญ่เหมือนแสงแดดที่พร้อมจะถ่ายลงสู่ชีวิตรอบข้างให้ได้เติบโตขึ้นด้วยตัวเอง

..

โปสการ์ดแผ่นนี้อาจต่างจากแผ่นอื่นๆที่เคยเขียนบันทึกเป็นกระดาษหลังจากเดินออกจากบ้านอ.เทพมา แต่ที่เหมือนก็คือเรื่องเล่าที่เต็มไปด้วยสี และเส้นที่มีชีวิตที่ยังเคลื่อนไหวอย่างละมุนละไมเสมอๆ

..

รักและคิดถึงเธอด้วยเส้นสีของชีวิต

เชียงใหม่

ฤดูฝน49

..