อากาศกวี

....

..

..

เหมือนละอองว่องวับระยับฟ้า

ยามแดดอาบฉาบทามาผสม

บรรยากาศวาดไว้ให้เกลียวกลม

เมื่อแน่นหนักจักบ่มเป็นเมฆา

ปลิวลิ่วลิ่วลอยล่องท่องอากาศ

เมื่อลมบางลมบาดปรารถนา

ค่อยๆเคลื่อนเลือนลับกับเวลา

ไม่เหมือนคราวครั้งมาปรากฏตน

อยู่บนฟ้าเหมือนฝันอันเหลือเชื่อ

อยู่นอกเหนือผิวน้ำอันขุ่นข้น

อยู่ระหว่างวันเดือนเหมือนมีมนต์

เมื่อลมฝนผ่านพ้นยิ่งเห็นชัด

อยู่ระหว่างหนทางอันหนักหน่วง

กิ่งก็ร่วงใบก็หล่นเมื่อลมพัด

ภาพสะท้อนพร้อมเสียงเพียงสงัด

สะเทือนจัดสะท้านใจในทันที

ฟุ้งกระจัดกระจายอยู่หลายวัน

ละอองฝันบนฟ้ามาคราวนี้

ผิวน้ำนิ่งเกิดเป็นวงลงทันที

หลังฝุ่นนิดฝันนี้ลงแผ่นน้ำ

จากวงหนึ่งกระทั่งถึงเป็นหมื่นไหว

จากข้างนอกสู่ข้างในใช่ลึกล้ำ

จากนิ่งๆเคลื่อนไปเหมือนร่ายรำ

จากเลื่อนลอยคอยซ้ำจึงชัดพราว

เหมือนละอองว่องวับระยับอยู่

จะฤดู ร้อน ฝน จนเหน็บหนาว

มีม่านหมอกปกคลุมเป็นครั้งคราว

และฝุ่นราวฝันนั้นมาต้องใจ

..

..