อากาศกวี

..

..

..

ในคืนที่ดาวชรามาปรากฏ

ณ เส้นคดโค้งตรงขอบฟ้า

เสียงของเมฆเคลื่อนทับดวงจันทรา

แต่แสงยังต้องตาแม้ลับเลือน

กลิ่นของดอกไม้นั้นยังอวลอยู่

รสหวานล้ำย้ำรู้ให้ดูเหมือน

กลิ่นกำยานสานต่อพอต้องเตือน

ยังห้องเรือนสุดในหัวใจนั้น

ลึกที่สุดก็ยังรู้รสหวานนี้

แม้นจะผ่านเดือนปีกี่เผื่อนผัน

ลึกที่สุดก็ยังคงเชื่อมั่น

แต่ลึกๆก็ยังหวั่นเสมอมา

และดอกใดก็ล่วงลงทุกนาที

ระหว่างทางทอดยาวนี้ไปเบื้องหน้า

แต่ก็สวยและสดอยู่แม้นล่วงลา

และกลีบช้ำยังเก็บมารักษาไว้

ในคืนนี้ยังมีกลิ่นดอกไม้หอม

และห้องก็ยังหอมห้อมล้อมได้

กลิ่นกำยานยังหวานอยู่แม้ดับไป

และกลิ่นใจยังหอมอยู่ตลอดกาล

ในคืนนี้ดาวชราไม่ปรากฏ

ตรงคดโค้งขอบฟ้าอย่างเคยผ่าน

นอนฟังเสียงสายฝนอยู่เนิ่นนาน

แต่กลิ่นเจ้ายังหอมหวานอยู่นานแล้ว

..

..

..

..