อากาศกวี

เหมือนเราป่วยด้วยโรคขั้นโคม่า

ต้องรักษาผ่าตัดถึงเอาอยู่

เยี่ยวยายาวนานมาพอดู

เขาว่าเจ็บเพื่อจะสู่วันต่อไป

เฝ้าระวังเรื้อรังยังข้างเคียง

พิษบาดแผลเป็นเพียงระงับไว

เมื่อฟื้นตื่นจากวันอันเลวร้าย

แต่ต้องข้ามฝันคล้ายเฉกเช่นกัน

..

เฝ้าติดตามบาดแผลที่เย็บอยู่

เพื่อจะนำไปสู่สมานฉันท์

หัวใจเต้นโครมครามอยู่ทุกวัน

เมื่อเห็นมีดหมอนั้นอยู่ในมือ

แต่เขาว่ารักษาด้วยยาแล้ว

และก็คลาดแคล้วมาก็หลายมื้อ

จึงถึงคราวบางคนจึงลงรื้อ

หรือนั้นคือทางออกที่ควรเป็น

โรคร้ายหายเฉียบพลันในวันนี้

หรือหลบลี้อาการไม่ให้เห็น

ในลึกๆเรามองไม่ชัดเจน

แต่ก็หวังเฉกเช่นคนทั่วไป

ฐานะพลเมืองคนหนึ่ง

เจ็บป่วยก็ซึ่งพอรับไหว

แต่โปรดเถิดถ้าบริสุทธิ์ใจ

คืนอำนาจยิ่งใหญ่ในเร็ววัน