อากาศกวี

..

..

ถึง เพื่อนผู้ที่กำลังเดินทางมาจากเมืองที่ฉันเคยอยู่

รถโฟล์คคันนั้นแล่นผ่านหน้าฉันไป เสียเครื่องยนต์ขนาดพันสามร้อยซีซีที่อยู่ด้านท้ายของตัวรถส่งเสียครางเบาๆ รถแล่นช้ามากจนสังเกตเห็นว่า ตัวถังสีฟ้าอ่อนที่หมองไปตามอายุ ตรงแก้มอ้วนๆของตัวรถด้านหน้ามีสนิมขึ้นเกาะริมชายขอบโค้งล้อ ป้ายทะเบียนรถบ่งบอกว่ามาจากอีกที่แสนไกล ซึ่งที่นั่นไม่มีทะเลเหมือนที่นี่

..

เสียงเครื่องยนต์ขนาดเบาเคลื่อนผ่านไปตามถนนริมหาด ค่อยๆลับหายไป

ต้นมะพร้าวริมฝั่งยืนลู่ลมจนโน้มน้าวไปในทิศเดียวกัน ลมทะเลในฤดูฝนพัดเอาต้นไม้ริมหาดปลิวร่วงหล่น

..

ลั่นทมดอกสีขาวปลิวร่วงจากต้นกระจายเกลื่อนตามพื้นถนน มีเพียงแต่ลมในเย็นวันนี้ ฝนยังไม่มีทีท่าว่าจะตก แต่อากาศก็เย็นชื่น พระอาทิตย์ตกเร็วกว่าเวลานี้ของเมื่อเดือนที่แล้ว ฉันรู้สึกว่าลมพัดมาอย่างนี้เหมือนลมหนาวจะมาแล้ว

ริมหาดวันกลางสัปดาห์ โล่งว่าง ปราศจากสิ่งต่างๆ เตียงผ้าใบ ร่มชายหาด รถเข็นขายส้มตำ แม่ค้า เด็กวิ่งเล่น เงียบไม่มีเสียงผู้คน มีเพียงลมที่ส่งเสียงผสานกับคลื่นลูกน้อยใหญ่ นกบางตัวยังไม่บินกลับรัง นกสีขาวๆในบรรยากาศสีน้ำเงินบินโฉบขึ้นลง แอบส่งเสียงเล็กๆส่งมาตามแรงลม ทะเลเงียบ ท้องฟ้าโปร่งไร้เมฆก้อนใดๆ

กลิ่นดอกลั่นทมสีขาว ฉันได้กลิ่นติดจมูกตั้งแต่ครั้งแรกที่หอมดมใกล้ชิดปลายจมูก กลิ่นหอมอ่อนๆ และฉุนนิดๆไม่แรงจนเกินไป แต่ใครๆก็บอกว่าดอกลั่นทมนั้นคือภาพของความโศกเศร้า ฉันว่าเจ้าดอกสีขาวดูแข็งแรง ทนและยอมรับแม้สภาพอากาศร้อนๆอย่างที่นี่ในเวลากลางวันก็ยิ่งเติบโตได้ดียิ่งเสียอีก ยังไม่เคยเห็นดอกแห้งเหี่ยวและลำต้นล้มตายสักครั้ง

หลายครั้งที่เหนื่อย ฉันกลับได้เรี่ยวแรงจากดอกเล็กสีขาว แม้นตกหล่นริมถนน แต่ก็ยังคงความหอมได้ไม่จางจืด จะว่าไปแล้วเมื่ออยู่บนยอดเขาก็ให้อีกความรู้สึกหนึ่ง

เดินทางพลางชมพรรณไม้

พฤกษาใหญ่เรียบเรียงรื่นร่ม

ริมทางหว่างเขาล้วนลั่นทม

ต้องลมดอกดวงร่วงเรี่ยทาง

(จาก อิเหนา พระราชนิพนธ์ในรัชกาลที่ 2)

แต่ที่นี่ริมฝั่งทะเล ดอกไม้ขาวก็ร่วงเหมือนกัน ร่วงก็ด้วยลมแรงจากข้างนอกพัดเข้าฝั่ง แรงของลมไม่สามารถพัดเอากิ่งโยกหักคอนลงได้ แต่ถึงคราวปลิดขั้ว กิ่งเก่าร่วงหน่ออ่อนก็แตกยอดออกโดยง่ายดาย พุ่มเตี้ยสูงใหญ่เรียงรายไปตามริมถนนชายหาด

เก้าอี้หินอ่อนตัวนั้นใต้พุ่มลั่นทม เสียงร้องของศรคีรี ศรีประจวบ เพลงลานรักลั่นทม ที่ครูไพบูลย์ บุตรขัน แต่งไว้ก็แว่วมา.....

หอมเอยหอมดอก ลั่นทม
กลิ่นลอยตามลมเคล้ากลิ่นเส้นผม ของนาง
กลิ่นหอมละมุนเหมือนดังกลิ่นกรุ่นสองปราง
แม้นได้แนบแอบเนื้อของนาง
ใครบ้างจะทนอยู่ไหว
...หอมเอยหอมกลิ่น เกล้านาง
ไม่เคยจืดจางหอมไม่ราร้าง...หัวใจ
ดอกของลั่นทมน้องแซมเสียบผม...วิไล
น้องปลดให้มอบแทนหัวใจ
ว่าเราเคยได้รักกัน
ลานรัก สลักหัวใจ ลั่นทมเอนก้านกิ่งไหว
หลบสายลมไล่จูบพัลวัน
ช่างเหมือนแก้มสาว
เจ้าหลบแก้มขาวหนีจูบไม่ทัน
สองแก้มเท่านั้น แดงระเรื่อเจือสีชมพู
...หอมเอยหอมกลิ่น แก้มนวล
กลิ่นยังอบอวลย้อนสายลมหวน...ชื่นชู
ลั่นทมหอมมาเหมือนเจอหน้าตาโฉมตรู
คิดถึงน้องแก้มสีชมพู ณ ลานแอบชู้ ลั่นทม

เสียงคลื่นชวนให้เอาเท้าไปเดินจ่อมลงทะเลคลายเล่นกับฟองที่กำลังสลายบนผืนทรายเปียกชื่น

อากาศเย็นอย่างนี้ ลมในความมืดยังแรงไม่ยิ่งหย่อน เหมือนโบกพัดเอาตะกอนของความเปลี่ยวเปล่าในใจให้ฟุ้ง เหมือนเม็ดทรายที่คลื่นโถมซัดขึ้นฝั่ง เม็ดทรายบางเบากลืนกลิ้งไปตามแรงคลื่น ฟองฟูกลมกลืนกับเม็ดทรายก้อนระยิบ ยังหยอกเย้ากันอยู่อย่างนั้นซึ่งเวลาผ่านมาเท่าใดแล้ว เม็ดทรายเล็กๆก็กลมเกลี้ยงพราวเห็นชัดยิ่งแดดกลางวัน

วันนี้ฟองคลื่นทะเลและกลิ่นดอกลั่นทม อบอวลให้ระยะทางริมฝั่งน่าเดินแม้มันจะเต็มไปด้วยความเปลี่ยวเปล่ายิ่งนัก

โชคดีหน่อยที่รอยเท้าฉันยังกระจ่างชัดในแต่ละก้าว และจะเลือนลบเมื่อเสียงคลื่นกำลังเคลื่อนเข้ามาริมหาดทราย มีเพียงเรานั้นที่เห็นร่องรอยของตัวเอง

ที่ๆฉันอยู่เป็นอย่างนี้ แล้วคราวนี้เธอยังคิดอยากมาอยู่อีกหรือเปล่า ถ้าไม่เปลี่ยนใจสิ่งเหล่านี้กำลังรอต้อนรับเธอ

ทะเลฉันรักเธอ,ศักดิ์สิริ มีสมสืบ