อากาศกวี

ผู้ชายคนหนึ่งขาพิการ และเธอก็เดินทางมาไกลกับเขาในวันนั้น เสื้อกันหนาวตัวหนาสีแดงระกำ ที่แฟนหนุ่มสวมใส่ยิ่งทำให้ร่างที่ใหญ่อยู่แล้วกลับเหมือนแซนตาคอสตัวหนักๆ น่าวิ่งเข้าไปสวมกอด

ส่วนเธอที่มากกับเขาสวมเสื้อผ้าเบาสบาย ผ้าฝ้ายสีขาวแขนกุด เผยต้นแขนที่ดูแข็งแรง และแกร่งยิ่งในยามที่เธอเข็นรถของแฟนหนุ่มตัวโต

ยังมีเป้ที่เป็นสัมภาระให้เธอนั้นต้องแบกอีกสองสามใบ เธอจึงเลือกใช้บริการรถเข็นในสนามบินแทน

ผมยาวสีน้ำตาลกาแฟไหม้ยาวกึ่งหลังยังรวบเรียบร้อย

ขณะเธอติดต่อบุ๊คตั๋วหน้าเคาน์เตอร์ในสนามบิน แฟนหนุ่มยังนั่งอยู่ข้างๆที่เธอยืน

ก่อนหน้านี้ ไม่รู้เธอเดินทางมากับเครื่องของสายการบินไหนและมาจากที่ใด แต่คิดว่าไกลและคงเป็นสัปดาห์ เดือน หรือหลายๆเดือนมาแล้ว เสื้อฝ้ายที่ดูยับๆของเธอไม่ได้ผ่านเตารีดมาอย่างน้อยก็ตั้งแต่เธอออกจากบ้าน

เธอคงดูแลเขามาตลอดทาง

ร่างกายที่ไม่สมบูรณ์ข้างๆเธอ สัมภาระหนักๆ ระยะทางที่มาและกำลังจะไป ไกลอีกเท่าไหร่ เธอและเขาคงเตรียมแผนการเดินทางมาล่วงหน้า คงต้องคิดมากกว่าคู่เดินทางอื่นๆเป็นแน่

ตั๋วยังไม่เรียบร้อย เธอมีเวลาดูแลเขาโดยหันมาจัดแต่งทรงผมรองทรงหยักโสก รอยแสกตรงต้นคิ้วด้านขวาดูเป็นทรงขึ้นมา นิ้วมือเธอเป็นหวีของเขาด้วย แว่นตาที่เขาสวมอยู่ก็ใสด้วยเสื้อฝ้ายนุ่มๆของเธอ

ตั๋วยังไม่เรียบร้อย

เธอคงเมื่อย เขาโอบรอบเอวเธอด้วยวงแขนที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อหนาๆตัวนั้น เธอทรุดตัวลง ค่อยๆทิ้งน้ำหนักเบาๆของเธอลงที่ตักของเขา แก้มข้างขวาเอียงแนบชิดลงบนไหล่ใกล้อกข้างซ้ายของเขา ผมที่ยาวถูกรวบมาอยู่ใต้ฝ่ามือทั้งสองข้างของเขาแล้ว เขากำลังเล่นผมของเธอ ลูบลงเบาๆ แก้มเธอยังแนบซบที่ไหล่ด้านซ้ายใกล้อกของเขา

เขากำลังดูแลเธอในช่วงเวลาที่หยุดนิ่งและไม่เคลื่อนไหว เขายึดครองเวลาช่วงนั้นมอบให้เธออย่างแท้จริง

ตลอดระยะทางที่ผ่านมา ชั่วโมงการเดินทางวันๆ อาจไม่จังหวะให้เธอได้พักผ่อนสั้นๆอย่างนี้ เขาคงไม่ปล่อยให้มันสูญเปล่าไปแน่ๆ เขายึดเวลาอย่างนี้ไว้ได้

เขาอยากยืดเวลาออกไปอีกด้วย เขาปลุกเธอด้วยลมหายใจ เขาถอนหายใจยาวเมื่อตั๋วเดินทางกำลังจะเสร็จ กระโปร่งสีฟ้ามีลายดอกไม้สีขาวพลิ้วบานออกเมื่อเธอยืนอีกครั้ง

เธอเก็บตั๋วใส่ลงกระเป๋าและจากเคาน์เตอร์นั้นออกมาพร้อมสัมภาระและเขาที่อยู่ในรถเข็น

เรื่องดำเนินมาถึงนี่แล้ว เป็นตอนที่กำลังจะเริ่มต้นหนังสักเรื่อง เธอกำลังจะพาเขาเดินทางไปอีกไกลเท่าไหร่และจะไปจบลงตรงไหน เรื่องราวเกิดขึ้นอีกมากมาย ระหว่างอาหารบนโต๊ะบางมื้อ ระหว่างอยู่ในร้านหนังสือ ระหว่างเดินจากโรงแรมไปขึ้นรถไฟ ยังมีเรื่องชวนติดตามต่อ

หลายๆฉากมีรายละเอียดอยู่ในจังหวะของชีวิต ความละเอียดที่ทำให้จังหวะก้าวของชีวิตดำเนินต่อไปได้ แม้ส่วนประกอบของร่างกายไม่พร้อมที่จะเดิน เขาก็มีแขนของเธอคอยประคอง และแขนเขาด้วยเช่นกันก็ประคองเธอด้วย เธอจึงนั่งลงที่ตักเขาในบางเวลา และเขาได้ยืนหรือเดินเมื่อเธอใช้แขนโอบประคอง แขนและขาไม่ใช่เรื่องยุ่งยากในชีวิตเสมอไป

เธออาจผ่านพ้นช่วงเวลาพิสูจน์ระหว่างกันมาแล้ว เหมือนรสชาติของคาปูชิโน่ที่หอมและไม่เลี่ยนลิ้น เพราะความขมที่ซ้อนภายในมีนมอุ่นๆเจือจานอยู่

เธอดูแลเขาในเวลาหนึ่ง และเมื่อเวลาหยุดนิ่งเขาก็ดูแลเธอด้วยเช่นกัน ใครๆก็ไม่ต้องคอยสงสัยว่าทำไมชายที่เดินไม่ได้จะเดินทางไกลได้เพียงนี้

เธอดูแลใช่การช่วยเหลือ เพราะการดูแลเป็นเรื่องของความพอดี เธออาจโชคดีที่เธอได้ก้าวข้ามความพิการของเขา เธอได้ใช้รายละเอียดต่างๆระหว่างกัน ที่มีโอกาสใส่ใจมากกว่าคนที่ร่างกายปกติ คล้ายกับว่ารายละเอียดถูกสะสมอยู่ตลอดทุกกริยา นำไปสู่ความรัก และความหวานของชีวิตอย่างแท้จริง

..

แม้ความพร่องของคนเราไม่มีวันเติมได้โดยสมบรูณ์ แต่มันก็ดีกว่าถ้ามันยังเติมเต็มได้ในความพร่องนั้นด้วยกันเอง

..