อากาศกวี

..

Ferris wheel on the mountain,Lonely Syndrome 2006

..

..

มีคนว่า บนเขาลูกนั้นมีชิงช้าสวรรค์ด้วย

บางครั้งการได้ไปยืน ได้ไปอยู่ท่ามกลาง หรือสัญลักษณ์ของความสนุกก็ทำให้เราสุขใจไปได้อย่างน้อยก็ส่วนหนึ่ง เมื่อมีคนบอกว่าบนนั้นมีชิงช้าสวรรค์ จะสวยสักแค่ไหนนะ ชิงช้าสวรรค์บนภูเขา ส่วนด้านล่างจะเต็มไปด้วยน้ำทะเล และฝูงนกจับจองห้วงกาศที่ว่างเปล่าอย่างเสรี

เช้านี้เลยชวนลุงไปที่นั้น บูลเมาท์เทน ถ้วยแลกย้อมวันหยุดให้กระชุ่มกระชวยขึ้น ลุงแกเปรยว่า คนคิดว่าตัวเองฉลาด สัตว์อย่างนกมันฉลาดกว่าคนเยอะ เช้ามาก็บินไปบินมา หาอาหารได้ก็กลับรัง ส่วนคนนี่ต้องหาเงินหาข้าวของ สะสมใส่ตัว ความสุขมันอยู่ไหนก็ไม่รู้ หาไม่เจอสักที เจอแล้วก็ไม่จบ แต่นกหรอ มันก็บินไปอย่างที่มันอยากจะไป ใจเป็นของมันโดยสมบูรณ์

เรามักหลีกหนีความจริงอยู่เสมอ เหมือนที่ลุงว่า คนอย่างเราๆยังยึดติดกับการบริโภค แท้จริงแล้วยังหาทางของตัวเองไม่เจอ ชอบขวัญเสียเมื่อถูกคนรอบข้างกล่าวทักหากออกนอกกรอบ ก็เลยไปไม่ถึงไหนกันสักที

แผนที่ชีวิตถูกกางและเขียนเอาไว้แต่ยังหาวิธีการไปไม่เจอ บางคนเดิน บางคนวิ่ง บางคนใช้รถ บางคนใช้รถไฟ และบางคนก็บินไป ไปด้วยวิธีการต่างกัน

อาจเป็นเพราะความพอใจที่จะใช้ชีวิตแบบวิธีการของตน ก็อาจมองเห็นความสุขนั้นได้ง่ายกว่า เคยถามเพื่อนบางคนว่าไปเชียงใหม่นี่ ให้เลือกไปจะไป รถ รถไฟ หรือเครื่องบิน และจะกลับด้วยวิธีใด มีเพื่อนคนหนึ่งเลือกอาศัยรถไฟทั้งไปและกลับ ถามกี่ครั้งกี่หนก็ตอบรถไฟ ผ่านไปเป็นปีก็ยังเลือกที่จะไปด้วยรถไฟ เพราะชีพจรชีวิตเขาช้า ทำอะไรครุ่นคิดนาน แต่ความช้าก็ให้ความสุขและมั่นคงกับเขาในทุกๆเรื่องที่เขาเลือก

ในองศาของความคิดคนก็มักมีสเกลและความละเอียดที่ยิบย่อยไม่เท่ากัน เหมือนตาข่ายที่รูหยาบกับรูละเอียด ไม่คิดว่าอย่างไหนดีกว่ากัน เพราะความจริงเราก็ยังเลือกที่จะใช้ในเวลาที่ต่างกันได้

บางครั้งเราก็ใช้ตาข่ายรูกว้างช้อนความคิดของคนอื่นไม่ติด นั้นเป็นปัญหาของเครื่องมือเราเอง เรามักวัดหรือทาบเทียบกับคนอื่นๆด้วยความลำเอียงๆอยู่เสมอๆ

ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาความจริงในเรื่องงานทำให้อารมณ์ขุ่นมัวลงไปเยอะ ความจริงที่ว่ามันบั่นทอนเรี่ยวแรงภายในไปมาก ขาดจินตนการไปหลายวัน พ้นเย็นวันศุกร์จึงปิดสวิทซ์ไว้ชั่วคราวสำหรับงานการ

เมื่อใครบางคนว่า บนเขาลูกนั้นมีชิงช้าสวรรค์ด้วย เช้าวันหยุดแรกจึงไม่ลังเล เราจึงไปที่นั้น ที่ๆอยู่บนภูเขา เบื้องล่างคือผืนน้ำทะเล และลูกกระเช้าชิงช้าทาสีสันเจิดแจ่มสดใส

มันช่วยได้จริงๆ นกนางนวลก็ส่งเสียงไม่ขาดสาย ปีกสยายกลางสายลม ไม่ไกลจากความฝัน แต่มันเป็นเรื่องจริงที่บรรยากาศต่างจากวันก่อนๆโดยสิ้นเชิง

กลับมาบ้านคุ้ยค้นเรื่องราวของชิงช้าสวรรค์ในโลกใบใหญ่ แล้วก็พบเสียงร้องของเขา โดโนแวน บทเพลงแห่งชิงช้าสวรรค์Ferris Wheelเลยเลือกหยิบมาแปลงปรุงใจ เล่นเปิดซ้ำไปซ้ำมา ฟังๆแล้วเหมือนพ่อโดโนแวนช่างแต่งได้อย่างเข้าอกเข้าใจในอารมณ์แบบนี้เสียจริงๆ เหมาะกับการเยียวยารักษากันในวันแบบนี้ได้เป็นอย่างดี

..

บางทีมุมราบของชีวิตไม่อาจให้เรามองอะไรได้ไกลและเข้าใจพอ

..

ต้องอยู่ในมุมสูงบ้างเราเห็นอะไรบางอย่างได้มากขึ้น

...

ชิงช้าสวรรค์ ในความฝันแบบเด็กๆเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น ตื่นเต้นเมื่อเห็นจนอยากกระโดดขึ้นไปอยู่ในกระเช้ากลมๆสักลูก ในวงรอบของการหมุนเคลื่อนจากพื้นดินสู่เบื้องบนนั้น ก็น่าจะช่วยให้เราเห็นมุมของโลกที่เปลี่ยนไปได้ตลอดเวลา ในแต่ละมุมมันก็สวยไม่แพ้กัน เราเพลิดเพลินที่จะชื่นชมในขณะที่อยู่เบื้องล่าง และเฝ้ารอการขึ้นไปอีกมุมหนึ่งเพื่อชื่นชมมุมที่สูงกว่า

...

แม้วันนี้ไม่ได้ขึ้นไปนั่งชิงช้าสวรรค์ แต่ใจเราต่างหากได้กระโดดขึ้นไปอยู่ในกระเช้าลูกหนึ่งและหมุนไปเบื้องบนพร้อมนกนางนวลที่บินวนอยู่ข้างๆ เหมือนบทเพลงของโดโนแวนที่เขียนไว้

...

Dig the seagull fly across the sky.To build its nest in the ferris wheel, In the ferris wheel.

...

พอคราวหน้าเมื่ออาการแพ้โลกเกิดขึ้น รู้แล้วว่าสถานที่หนึ่งที่ควรไปนั้นคือที่ไหน?

..

..

..

..