อากาศกวี

..

..

สำหรับผมเมื่อเริ่มต้นเข้าฤดูหนาว
รู้สึกเหมือนว่ากำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ทุกครั้ง
หลายๆปีมักมีอะไรเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นในช่วงนี้
แต่ปีนี้คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากปัจจุบันมากนัก
แผนที่คิดไว้ว่าจะต้องทำสำหรับปีนี้ ยังไม่เสร็จอยู่หลายเรื่อง
และคิดวางมือไปเกือบหมดตั้งแต่ต้นปี
แต่เรื่องนอกแผนก็มีเยอะที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันไป

ห้าปีสำหรับแผนที่วาดเอาไว้กำลังจะหมดเวลาลง
สองวันนี้นั่งทบทวนกับวันเดือนปีที่ผ่านมา
และปีหน้า ปีโน้น เราจะทำอะไรต่อไป

พยายามตัดอะไรบางอย่างออกไปให้เหลือน้อยที่สุด
ยี่สิบสี่ชั่วโมงสำหรับแต่ละวันคงทำและเรียนรู้เรื่องที่ชอบทั้งหมดคงไม่ได้
เพราะเรี่ยวแรงมีจำกัด กรอบและวงล้อมอาจจำเป็นต้องมีคราวนี้
สารบัญที่อยู่ในหนังสือนั้นช่วยให้เราได้รู้ว่าจำเป็นต้องอ่านตรงไหนก่อน
ก็เรื่องที่สนใจและชอบไม่ใช่หรือ
ถ้าเอาแต่เปิดทีละแผ่นกว่าจะรู้เล่มอื่นก็ไม่ได้อ่านกันพอดี

มีหลายอย่างที่ทำได้ไม่ดีพอ
คงต้องวางมือ
บอกกับตัวเองว่า คิดให้น้อยลง ทำให้ชัดเจนขึ้น
จริงจังเสียที

สำหรับคนที่ไม่ได้เกิดมามีทุกอย่างเพียบพร้อมเหมือนผม
จำเป็นต้องปลูกความหวัง ความฝัน เอาไว้ให้มากๆ เยอะๆ
และในเวลาเดียวกันก็ควรเตรียมพื้นที่รองรับความสูญเสีย ผิดหวัง
มันก็อย่างนี้แหละ บอกกับตัวเองอยู่เสมอ จะราบรื่นได้อย่างไร
สภาพดินฟ้าอากาศมันแปรปรวนนอกการรับรู้ของเราอีก

แต่เมื่อความหวังยังเต็มอยู่เสมอ
ล้มก็ทีกี่ทีก็ลุก ลุกไปวิ่งไป ล้มไป
แต่จุดหมายปลายทาง ก็ยังเป็นความหวังเสมอๆ

ท่านพุทธทาสว่า จะทุกข์ก็ไม่ต้องไปทุกข์กับมัน
และจะสุขก็อย่าไปสุขกับมัน
คิดว่าทุกข์มาให้เรียนรู้ ทุกข์หรอมันเป็นยังไง ไปๆเรียนรู้ลงไปดูมัน

คนที่ขาดแคลนแต่สามารถยิ้มได้นั้นน่านับถือ

คนที่มีเพื่อนเป็นฟ้า น่าอิจฉากว่าคนที่พรั่งพร้อมครบถ้วน
ความสุขของคนสองคนก็อาจแตกต่างกัน

แน่นอนชีวิตที่พร้อมย่อมสมบูรณ์กว่า
แต่ในเมื่อขาดแคลนแล้วจะซ้ำเติมกับมันคงไม่มีประโยชน์
ค้นหา แกะสิ่งที่อยู่ข้างในมันออกมา สิ่งล้ำค่าน่าจะมีอยู่
มีในความขาดแคลนเหล่านั้น
มันแย่ยิ่งกว่าหากต้องมีการเปรียบเทียบ
ดีด้อยปริมาณของอะไรก็วัดกันไม่ได้

รู้แต่ว่าตัวเองยังไม่ดีพอ
ยังทำอะไรไม่ดีพอ
ปล่อยวางกับปล่อยผ่าน คำมันใกล้กัน
แต่ก็แตกต่างกันยิ่งนัก
ผมมักเป็นอย่างหลัง ปล่อยประละเลยเสียด้วยซ้ำ

ทุกวันนี้ไม่พยายามเก็บอะไรๆไว้รวมทั้งปัญหา
ทำไปแก้ไป เป็นเปราะๆไป ก็ช่วยได้เยอะ

คิดถึงหนังเรื่อง The perfect world
ชีวิตไม่ได้มีอะไรดีที่สุดหรอก มันมีแต่เหมาะที่สุดต่างหาก
คนชงกาแฟแถวบ้านบอกว่า
ถ้าจะเรียนรู้นะ กับคนกับใคร กับอะไรก็ได้
มันมีดีอยู่ทั้งนั้นแหละ จะเก่งแค่ไหนล่ะเราที่ไปหาเจอ
และเขาเน้น
ไอ้ที่ดีนะอาจเป็นความเลวร้ายที่สุดของใครๆก็ได้
เพราะความเลวร้าย แย่ๆเหล่านั้น ก็ทำให้เราชัดเจนกับอีกด้านมากขึ้น

ช่วงเวลาของคนเรามันต่างจากฤดูกาลก็ตรงที่มีเดือนที่ชัดเจนสลับหมุนเวียนไป
แต่กราฟขึ้นลงในชีวิตมันพุ่งและดิ่งได้ตลอดเวลา

กราฟของชีวิตกำลังครุกรุ่นและร้อนสูงขึ้นเรื่อยๆ
สองเดือนสุดท้ายกำลังจะมาถึง
อาจบางทีเหมือนไม้ผลัดสุดท้าย ฝีเท้าดีแค่ไหน
ก็ต้องพึ่งไม้สุดท้าย ปีนี้ ไม่คิดไม่หวังอะไรเลย
ว่างๆ ไม่ทำอะไรให้เป็นชิ้นเป็นอัน วางมือตั้งแต่แรกแล้ว
มีเพียงจังหวะ เวลา และสถานที่บางที่เท่านั้น
ที่จะเดินทางไปก่อนจะไม่มีแรงไป
ตอนนี้เหลือสถานที่สุดท้ายเพียงเท่านั้น

อย่าหนาวนักก็แล้วกัน
ไฟที่ถูกจุดค้างไว้นาน จะมอดดับไปเสียก่อน

..

....

ถือว่าเป็นอีกปีที่ฉันพอใจ,ชิดชนก มัญชุรัตน์

..