อากาศกวี

-1-
ตอนกำลังเลือกตะเกียบกินก๋วยเตี๋ยวมื้อหนึ่ง บังเอิญฉุกคิดขึ้น จำเป็นไหมต้องเลือกตะเกียบยาวเท่ากัน หลังความคิดนั้นไอร้อนรอยตัวขึ้นจากชามก๋วยเตี๋ยวที่รออยู่ตรงหน้า

วันเดียวกันได้รับเมล์ฉบับหนึ่งจากผู้มีประสบการณ์จากอินเดียตอบกลับมา ใช่ครับ เขาเพิ่งกลับจากการเดินทางในอินเดียสดๆร้อนๆ เส้นทางที่เขาเลือกใกล้เคียงกับเส้นทางของผมที่อยู่ในใจคือ "ราชสถาน"

แผนเดิมในใจคือ กรุงเทพฯไปลงเดลฮีและเดินทางลงไปทางตอนใต้ในราชสถานเป็นตัวยูแล้ววกกลับขึ้นมาที่เดลฮีอีกครั้งเพื่อกลับกรุงเทพฯ

แต่นักเดินทางคนนั้นเลือกเดินทางเป็นเส้นตรงไม่ต้องวกกลับขึ้นเดลฮี แต่มุ่งลงสู่มุมไบที่อยู่ทางตอนใต้ติดทะเลอาริเบียนทางฝั่งตะวันตกของอินเดียเพื่อบินกลับกรุงเทพ

ก็เป็นเส้นทางที่ดี เวลาเดินทางมีจำกัด ไม่ต้องย้อนกลับทางเก่าที่เหมือนดูหนังฉายรอบสอง ความตื่นเต้นคงไม่เท่ารอบแรก สู่ไปเห็นเมืองใหม่อีกเมืองน่าจะดีกว่า

เลยได้ข้อสรุปว่าก็ไปตามเส้นทางที่นักเดินทางคนนั้นก็แล้วกัน

แต่เมล์จากนักเดินทางผู้นั้น ตอบกลับมาแสดงความเสียใจว่าประมาณว่า คุณอย่าไปเลยมุมไบ ไม่มีอะไรให้ดูนะที่นั่น เสียเวลาเปล่า ฟังแล้วน่าใจหายเลยต้องโทรศัพท์ไปคุย และก่อนวางยังย้ำอีกครั้งว่า เปลี่ยนเถอะ กลับทางเก่าดีแล้ว ที่ผมไปมุมไบก็ไปธุระส่วนตัวหน่ะ

บอดใบ้และมืดมัวสิครับ เปลี่ยนเส้นทางกับสายการบินแล้วครั้งหนึ่ง คราวนี้คงยากเพราะตั๋วออกมาแล้ว และใกล้เดินทางบวกกับช่วงเทศกาลปีใหม่พอดี คงจะยาก

หลังชั่วโมงนั้นคิดอยู่ในใจนาน พลันกลับไปนึกถึงตอนเลือกตะเกียบคู่นั้น จะเป็นไรไหมถ้าไม่ต้องเท่ากัน

มุมไบไม่มีอะไรจริงหรือ? และคิดสวนกลับทันที มันต้องมีสิน่า ไม่อะไรก็อะไรสักอย่าง ก็ยังดีกว่าดูฉากเดิมๆเหมือนขามานั่นแหละ


-2-
บางทีประสบการณ์คนอื่นก็ใช้กับเราไม่ได้ทุกครั้งไป ผมคิดว่าอย่างนั้น เพราะสถานที่กับสถานการณ์ข้างหน้าไม่มีใครคาดเดาได้

แผนเดินทางที่ผ่านมาถูกร่างคราวๆจากประสบการณ์จริงของคนอื่นบ้าง หนังสือบ้าง เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย ผสมผสานเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา แต่มันก็ยังเป็นเพียงแค่แผน

ในชีวิตจริงเราก็เลือกและเราก็ตัดอะไรบางอย่างออกด้วยคำพูดคำแนะนำของคนอื่นๆอยู่ตลอดเวลา จนพบเจอกับตัวเอง บางครั้งพบว่ามันดีโดยไม่คาดคิดด้วยซ้ำเหมือนกัน

แผนชีวิตยังมีลดทอน รั้งรอเลย บางอย่างเลยล่วงไปนานหลายวันเป็นเดือน จนเป็นปี และจนลืมทำ

แผนชีวิตก็คลาดเคลื่อนไปในแต่ละวัน แต่ก็ยังพอรับได้เพราะสิ่งที่เราสูญเสียเวลาแวะตรงนั้นที่ตรงนี้ที่ เราก็ได้อะไรบางอย่างอยู่ในแต่ละครั้งไป

มีบ้างไหมแผนชีวิตใครจะเดินตรงแน่วอย่างที่คาดการณ์ไว้ อย่างที่มีใครชีแนะ อย่างที่มีคนบอกมา ว่าดีไม่ดี ควรไม่ควร มีอะไรไม่มีอะไร เมื่อถึงเวลาเรายังล่วงยังเลยเถิดไปด้วยซ้ำ


-3-
ผมกลับคิดไปถึงวันที่เดินอยู่ฮอยอัน มีคนกลุ่มหนึ่งเดินสวนทางกับเรา ฟังจับความได้ว่า ไม่เห็นมีอะไรเลย เขากำลังบ่นถึงเมืองที่เลือกเดินทางมาคล้ายกับว่า ไม่มีอะไรน่าสนใจ เสียเวลาเปล่า

แต่ไอ้ความไม่มีอะไรสำหรับบางคน กลับมีอะไรสำหรับอีกคน ผมชอบฮอยอันในความที่ไม่มีอะไรมาแล้ว

บางคนอาจรู้สึกว่าขาด ไม่เท่า เมื่อคิดว่ามีไม่เท่าก็ย่อมเข้าใจว่าที่มีมันขาด

ผมก็ติดความคิดว่าขาดอยู่บ่อยครั้งเหมือนกัน

แม้กระทั่งจะกินก๋วยเตี๋ยวสักชาม ตะเกียบคีบเส้นก็ต้องเอาที่มันตรงๆ สองอันหัวจรดปลาย ต้องเท่ากัน แต่ที่ไหนได้ คิดดีๆแล้วเราใช้แค่ปลายตะเกียบด้านหนึ่งคีบเส้นก็เท่านั้น ปลายอีกด้านจะเท่ากันไปทำไมล่ะ ก็แค่ดูไม่เท่าเสมอกันและไม่สวยก็เท่านั้นเอง

ช่วงบางจังหวะชีวิตคนเราก็ควรจะมีมุมที่เอียงๆไปบ้าง ปล่อยปละละเลยกับชีวิตบ้างใช่ไหม เพราะรสชาติของการได้ลิ้มลองอะไรที่ขาดๆ เอียงๆ ทำให้เราได้รู้จักและสัมผัสอะไรดีขึ้นชัดเจนขึ้น

ไม่ต้องสมบูรณ์นักหรอกกับบางเรื่อง หากคิดว่าต้องเท่านั้นเท่านี้ด้วยมาตรฐานอื่นๆ เราก็จะคิดว่าไอ้ที่มีอยู่ยังขาด ยังไม่ดีพอ บางอย่างขาดๆบางก็ได้หรอก

อย่างน้อยก็ไม่ต้องมานั่งเสียเวลาเลือกอย่างตะเกียบสักคู่ หรือกังวลกับแผนเดินทางที่ใช้แค่เที่ยวครั้งเดียว






ปล.เยี่ยมเยือนเวปของนักเดินทางผู้นั้นที่กล่าวถึงได้wutkate.com คุณวุฒิและคุณเคทมีข้อมูลดีๆเยอะ คราวที่แล้วหลวงพระบาง เวียดนาม ก็ได้ข้อมูลคุณวุฒินี่แหละครับ ที่สำคัญทุกที่มีรายละเอียดเยอะถ้าใครชอบเดินทางแบบอยากลุ้นเอาข้างหน้า ก็เก็บข้อมูลคราวๆเท่านั้นนะครับ เพราะคุณวุฒิข้อมูลเยอะมากๆ และที่ชอบคือทุกครั้งจะเดินทางไปด้วยกันกับคุณเคทเสมอ

ก็ขอบคุณคุณวุฒิมา ณ โอกาสนี้ด้วยแล้วกันครับสำหรับมุมไบ ผมก็ยังอยากไปอยู่ดี

Yellow Lemon Tree~Fools Garden