อากาศกวี

Patwa-ki-Haveli,Jaisalmer-Rajasthan,India

"ไม่รักหรอกแต่อยากกลับไปอีก" ใครๆว่าไว้อย่างนั้น จริงหรือเปล่ากำลังคิดดู
หลายๆวันในอินเดีย ทุกสิ่งทุกอย่างต้องเรียนรู้กันใหม่ ฝึกที่จะเอาตัวรอด
เข้มแข็งที่จะอดทนต่อการให้ทานกับคนขอทานที่รายล้อม
มีหลายมุมให้เลือกอยู่ เลือกที่จะเดินทางในแต่ละเมือง
มีหลายวิธีที่จะพักพิง อาจได้ค้นพบอินเดียบ้างไม่ได้บ้าง
ก็อาจขึ้นอยู่กับมุมที่เลือกไป

สำหรับผมเลือกแคว้นราชสถานเป็นที่เรียนรู้และเดินทาง
มีหลายเหตุผลในแคว้นนี้
อาจเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี เพราะเมืองที่ชื่อชัยปุระเป็นประเดิม
เฉพาะราชสถานก็มีพื้นที่ไม่น้อยไปกว่าประเทศไทยทั้งประเทศ

ความหลากหลายของราชสถานมีทั้งด้านเก่าและใหม่
ราชาและวณิพก มีศาสนามากมาย มีพระเจ้าหลายองค์ มีบทสวดมนต์อวลอยู่รอบกาย
สถานที่ก่อร่างสร้างจากความเชื่อและศรัทธาในแต่ละศาสนา
คนเคร่งศาสนาไม่สนใจพวกเรา
แต่คนบางกลุ่มเห็นเงินดอลล่าร์และนักท่องเที่ยวเป็นพระเจ้า

และต้องแทบคลั่งกับเมืองที่สวยงาม หลงชอบเมืองสีฟ้าแห่งชัยปุระ
ทึ่งกับเมืองสีชมพู Jodhpur หลงรักเมืองสีทอง Jaisalmer
และหลงไหลเมืองแสนโรแมนติกที่ได้ชื่อว่า เวนิสแห่งตะวันออก Udaipur

บ้านเมืองทำให้แปลกใจแล้ว ซ้ำผู้คนแปลกหน้ายิ่งทำให้ตื่นเต้น
ท่ามกลางคนที่หน้าเข้ม คิ้วดก หนวดเฟิ้ม แววตาวาวเงาขับออกจากใบหน้าสีเข้ม
ไม่รู้ใครเป็นใคร อารมณ์ไหน ไม้ไหนกับเรา
สามล้อถีบ สามล้อเครื่อง คนขับแท็กซี่ เกสต์เฮาส์ คนเก็บเงินบนรถโดยสาร
วงจรชีวิตที่ต้องพึ่งพิงและอาศัยอยู่ ใครกันคือเพื่อนที่แท้จริง
แต่ก็ร้ายดีปนกันไปพอเป็นกระษัยและสีสัน
ไม่พบเลยคงขาดรสชาติ เหมือนคนขับสามล้อคอยชวนเราออกนอกเส้นทาง
มาลีฮวนน่าคือคำเฉลยที่ปลายทาง

กเนช ชายหนุ่มเนปาลที่หลงมาเป็นพ่อครัวทำอาหารอิตาเลี่ยนในเมืองจัยซัลเมียร์
คอยช่วยเหลือให้หนทางที่ถูกต้อง ไม่อ้อมและหลง ทำอาหารที่ไม่มีในเมนูให้
แอบแบ่งอาหารที่แขกสั่งให้ลองชิม

โพธิ์หะราฐ คนหนุ่มที่ภูมิใจร้านขายน้ำผลไม้คั่นสด เรียนจบประวัติศาตร์แต่เลือกมาเปิดร้าน
อาศัยอยู่ในเมืองแสนโรแมนติกแห่งอุดัยปูร์ เขาคอยเล่าประวัติศาตร์อินเดีย
โดยเฉพาะเรื่องราวเกี่ยวกับแคว้นราชสถาน
เขาขายน้ำผลไม้คั่นในราคาแสนถูก
เป็นร้านเดียวที่ขายของตรงไปตรงมา ไม่โก่งราคาสักรูปีเดียว

ยังอีกตลอดรายทางกับน้ำใจไมตรีภายใต้น่าเข้ม คิ้วดก ขึงขัง

ได้เรียนรู้อาหารแปลกๆ เนย นม เครื่องเทศ กระวาน กานพลู แป้ง หัวหอม พริกหยวก
สิ่งที่แปรรูปไปเป็นสารพัดอาหารได้อย่างอัศจรรย์
ไม่ท้องเสีย และเจ็บป่วยเพราะน้ำและอาหารอย่างที่กังวล

ชอบจังหวะ กลอง และเสียงพรรณาถ้อยคำในบทเพลง
มีเสียงเพลงทั้งแบบร้องสด ด้วยกลองเพียงตัวเดียวแต่สร้างจังหวะได้เร้าใจ
หรือไม่ก็เปิดเทปคลาสเซ็ท มีให้ได้ยินตลอดการเดินทางเช้ายันค่ำ
ไม่ว่าจะอยู่ส่วนไหนของเมือง
ไม่มีจังหวะเศร้าในความทรงจำ
เหมือนเดินไปตามจังหวะแบบภารตะ ภารตะ
ไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ถอยหลังหนึ่งก้าว โยกคอนิดๆ
ดูไม่รีบร้อน ไปเนิบๆเรื่อยๆ แต่เร็ว ฉับไว

ไม่แปลกใจหากคนหนึ่งบอกว่าไม่ได้รักอินเดียแต่เลือกมา
ไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง เรานั่งรถข้ามเมืองมาด้วยกัน คุยกันระหว่างทาง
คุณลุงเดินทางไปแล้วทั่วโลก
บ้านเกิดคือญี่ปุ่น อายุได้หกสิบแล้ว แต่ยังไม่เบื่ออินเดียเลย

"ไม่รักหรอก แต่อยากกลับไป" จริงหรือเปล่า กำลังคิดดู
แต่เท่าที่นึกอยู่ตลอดเวลาสำหรับอินเดีย
โลกแปลกหน้าและเวลาเปลี่ยนไปจริงๆ