อากาศกวี

ลานกว้างร่มรื่น พื้นหญ้าสีเขียวเย็นตาในบริเวณสวนแห่งนี้ ไม่ใช่เป็นเพียงสถานที่พักผ่อนหย่อนใจหรือสวนสาธารณะธรรมดาๆที่ใครๆจะมาเดินจู๋จี๋กันเพียงลำพัง

แต่ที่ตรงนี้คือที่พำนักพักพิงสุดท้ายของคนเล็กๆคนหนึ่งที่ลุกขึ้นมาต่อสู้เพื่อคนอื่นๆอย่างสุดจิตสุดใจ ใครคนนั้นที่ผ่านไปแล้วครึ่งศตวรรษ ชาวภารตะยังคงรักเขาคนนี้ที่เป็นสามัญชนธรรมดาแต่รักยิ่งกว่ากษัตริย์องค์ใดๆด้วยซ้ำ

สามัญชนคนนี้คือ คานธี ผู้ที่เปลี่ยนหน้าประวัติศาสตร์อินเดียจากการเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษโดยไม่มีการเสียเลือดเนื้อแต่อย่างใด (1947) มั่นคงกับการต่อสู้ด้วยสันติวิธี ไม่ใช้ความรุนแรงแม้จะถูกกระทำด้วยความรุนแรงหลายครั้งหลายครา

คานธี คือชาวฮินดูธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่กลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่หรือที่เรียกกันว่า มหาตมะ

ความยิ่งใหญ่มิใช่มาจากการลุกขึ้นมาทำบางสิ่งบางอย่างเพียงครั้งสองครั้ง แต่เรื่องราวการต่อสู้เคียงข้างคนที่ยากไร้ถูกรังแกมาตั้งแต่ปี 1891 จนกระทั่งสิ้นลมหายใจในปี 1948 ทั้งสิ้น 57 ปี

ความตายนำมาด้วยความโศกเศร้าของคนในชาติอินเดีย บนแท่นสักการะกลางสวนแห่งนี้ที่ใช้ประกอบพิธีกรรมเผาศพของท่าน แสดงถึงความเรียบง่ายของท่าน ไม่มีแม้แต่อนุสาวรีย์ หรือรูปภาพของท่าน

มีก็แต่คำพูดสุดท้ายสั้นๆของท่านคานธีที่ถูกจารึกไว้ด้านหนึ่งของแท่นสักการะเป็นภาษาฮินดี श्रीरामซึ่งหมายระลึกถึงพระเจ้าของฮินดู(ราม) เพื่อให้ใครที่มาเยือนสถานที่แห่งนี้จะได้คิดถึงท่าน และคิดถึงสิ่งที่คานธีได้ทำเอาไว้
..

श्रीराम - Ram,Rajghat Delhi

..
แม้คนบ้านไกลพลัดถิ่นมาเยือนก็อดที่จะปิติไม่ได้ ขอฟังเสียงลมหายใจของท่านใกล้ๆสักครั้งเถิด ขอฟังวาจาที่ท่านเอยถ้อยด้วยภาษาฮินดีใกล้ๆชัดๆสักครั้งเถิด ขอชื่นชมและรับแรงพลังที่ท่านสร้างไว้สักครั้งเถิด

แม้ร่างกายท่านไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้วก็ตาม

อย่างน้อยก็โชคดีที่เกิดมาทันกับยุคสมัยเดียวกับคนๆหนึ่งที่ยิ่งใหญ่ ได้สัมผัส ได้ใกล้ชิดและรับรู้เรื่องราวจากปากคนในแผ่นดินท่าน เชื่อว่าชื่อ คานธี จะถูกจดจำจารึกไว้ใช่แค่ป้ายชื่อสถานที่ต่างๆ หรือถนนบางสายที่ให้เกรียติท่านเป็นชื่อถนน แต่จะถูกจารึกไว้ในใจของทุกๆคนที่รับรู้เรื่องราว

วันหนึ่งกลับไปยืนยังผืนดินถิ่นเกิด หากมีเพื่อนถามว่า ไปเที่ยวมาได้อะไรล่ะนอกจากเสียเงิน

ไรฟะ เอ็งไม่รู้หรือ (นึกผยองในใจ) บทเรียนชีวิตไง มันไม่ได้จากการดูเนชั่นแนลจีโอกราฟฟี่นะเฟย

เอ็งว่า เดี๋ยวค่อยมาก็ได้ แก่ๆก็เที่ยวได้ไม่เห็นจำเป็นต้องรีบเลย

เป็นสิวะ...

ข้ามาเอาอะไรๆกลับไปตั้งเยอะตั้งแยะ ประเมินค่าไม่ได้หรอก และข้ามาวันที่ยังหนุ่ม เมื่อกลับไปมันจะกลับไปด้วย ไปอยู่กับข้า ไปเป็นต้นทุนสำหรับการดำเนินชีวิตต่อไปอีกยาวนานหรืออาจทำให้ใจข้าเปลี่ยนแปลงไปเลยนะเฟย

แต่ผมคิดสรุปได้ในใจเลยล่ะว่า ยังจะสายไปด้วยซ้ำ แต่คงไม่สายเกินกว่าที่จะรีบมา เหมือนวันนี้ที่ลมหายใจคานธียังอุ่นๆอยู่ตรงหน้าให้เราได้ขนลุก น้ำตาเล็ด ปิติสุข และมีพลังจากท่านคานธีในวันนี้ และจะยังคงอยู่กับเราตลอดไปหลังจากนี้ในทุกๆวัน