อากาศกวี

...

..

..

หากต้องบรรยายชีวิตที่ผ่านไปในช่วงเวลาหนึ่ง
สำหรับบางฉากบางชีวิต...แห่งพุชการ์
มันยากเกินกว่าภาษาและตัวอักษรจะทำหน้าที่

ดื่มชีวิต พลัดหลงไปกับเสียงสนทนาแปร่งหู
สีของเสื้อผ้าและเมือง ฉูดฉาดและร้อนแรง
เฉดแดงส้มเหลือง กระจายไปในบรรยากาศของความหนาวเย็น
แตะทีละนิดตรงนั้นตรงนี้ ดวงตาก็สุกพราว
ความหนาวกลับอบอุ่น

ยังจานเจืออารมณ์เริงร่า
แม้ดวงตาบางคู่แสนเศร้า และบางเงาก็ร่าเริง
หัวใจได้เต้นรำ เมมโมรี่การ์ดทำงานหนัก
สำลักความพิสดารให้กับสิ่งแปลกตา ชวนจุมพิต

สถานีของชีวิตป้ายหนึ่งบอกว่า
หาเวลาออกมานอกลู่กับชีวิตภายนอกสักครั้งเป็นไร
ง่ายๆ ไม่ใส่ไข่ เอาแบบธรรมดา

และออกจะติดดิน ทำมุมให้เก้าสิบองศากับแผ่นดิน
เพราะชีวิตต้นทุนต่ำ ชุ่มปอดกับออกซิเจนเจือกลิ่นนมวัวบูด
แต่ล้ำค่ายิ่งกว่าเมื่อค้นพบสิ่งที่เรียกว่าหัวใจ
แม้ภายนอกเคลือบคลุมความน่าหวาดระแวง
แต่พอเห็นข้างใน กลับโล่งเปล่า ไม่มีหน้ากากให้รำคาญ
กุญแจเรากลับสำราญในการไข
ประตูใครเขาก็พร้อมเปิด บานเดียวโพล่งเข้าถึงแก่นกลาง
ไม่ต้องมีเครื่องเสียงเครื่องสาย
แค่กลองตัวเดียวก็รำพันกันเป็นชีวิตได้เป็นวรรคเป็นเวร

เมืองเชื่องช้า คนลี้ลับ
ผู้มาเยือนมากหน้าหลากถิ่น
บางชีวิตแทบคลั่งเพราะหลงเสน่ห์และกลิ่นเมือง
บางชีวิตอาจผิดหวัง อยากอาเจียนเพราะเวียนหัว
ยืนมองกันคนละองศา ข้างหน้าเหมือนกัน
แต่เก็บรายละเอียดได้ไม่เหมือนกัน

เจ้าเครื่องหอม แรงและร้อนชอบใส่นักในชา
กลิ่นฟุ้งชวนหลงไหล กลับบ้านจะไปหาซดคงยาก

เจ้าถังสีแดงข้างทาง จุดเชื่อมต่อระหว่างปัจจุบันกับอดีต
ใครสักคนไหมจะได้รับข้อความในกระดาษได้โดยสมบูรณ์

คนเลี้ยงแพะไม่พูดสักคำ เอาแต่เคลิ้มหลับในเช้าที่หนาวเหน็บ
หลับ...ทั้งๆที่เท้าเปื้อนโคลน พิงตัวกับซอกเสาไฟและกำแพง
เจ้าคนเลี้ยงแพะ...สอนคนอีกโลกหนึ่งว่า
ไม่เห็นยาก ลำบากสักแค่ไหน จะหลับไหลให้ดู ไม่เห็นเดือดร้อน
แพะยังมีเลี้ยง หญ้ายังอยู่เต็มทุ่ง กลางเมืองเล็กๆ
สันโดษและอดทน ความสุขไม่ใช่เรื่องต้องดิ้นรน

ทะเลสาบเขียวรำพึงถึงคนในอนาคต
ไม่มีแม้แต่คลื่นและฟองซัดตลิ่ง
เพียงลมลู่พัดบางๆ พลิ้วไปเพียงผิวน้ำ
แพรวพราวขณะอยู่กลางแสงแดด
และเงียบสนิทในยามพระจันทร์หลบเร้น

ยามนั้น ผู้คนก็ปิดไฟ สวดมนต์ และหลับพัก

ดื่มอากาศและเมาคน พลัดหลงชีวิตชั่วคราว
และมีบางคนพลัดหลงชั่วคน

พุชการ์
ช้าๆละเลียดๆลิ้มเล็มเมืองเล็กๆ จิบทะเลสาบสีเขียว

..

..

..

รำพึง, ริค-วชิรปิลันธ์

..