อากาศกวี

..

บางเช้าอัมพวา ค่อนเดือนหนาว, มกรา'50

..

ที่อยู่ของจิตใจ คือตัวหนังสือสีขาวบนพื้นไม้เก่าๆสีคล้ำเขียวๆแผ่นหนึ่ง ประดับแทนป้ายหน้าร้าน
มีภาพหนึ่งประดับไว้ข้างฝาชื่อ แสงแดดกำลังนั่งเล่น เป็นภาพระเบียงหรือชานเรือนที่ยืนอยู่ริมน้ำ
ในขณะที่แดดทอแสงระยิบระยับอยู่ผิวเหนือน้ำ เก้าอี้ไม้ยืนอยู่ในภาพๆนั้นนิ่งๆ ด้วยเช่นกัน
ใต้ภาพปรากฏลายเส้นอ่อนช้อย คล้ายๆ ผู้เป็นสักขีพยานในการพบเจอจึงลงลายมือเขียนเป็นชื่อไว้

ยิ่งเชื่อว่าโลกกลม ก็ยิ่งพบคนที่เราหวังหมุนวนมาพบกัน
ประมาณปี40โปสการ์ดแผ่นหนึ่งได้จากงานถนนคนเดินที่ท่าพระจันทร์
กลับมานั่งเปิดดูที่บ้าน พบว่าเป็นแผ่นโปสการ์ดที่ดูเรียบง่าย แต่ภาพถ่ายแฝงซ่อนความจริงใจภายในภาพ ใต้ภาพดูเหมือนจะเป็นลายเซ็นของผู้ถ่ายอ่านได้ว่า-ไกรฤกษ์

เพราะความประทับใจ จึงหยิบมาใช้ส่งให้กับเพื่อนในวาระตามมา
แม้ติดแสตมป์และหย่อนส่งไปนานแล้ว ผมยังจดจำโปสการ์ดแผ่นนั้นได้ดี ทั้งๆ ที่เวลาก็ล่วงเลยมาหลายปีแล้ว แต่ชื่อผู้ถ่ายยังติดอยู่ในสมองของผม

หากไม่เพราะโลกกลม ก็คงแคบพอ หรือเพียงเพื่อให้เราจะเดินสวนกันในช่องทางที่คล้ายกันและได้สนทนากันในที่สุด

ใต้ภาพๆ หนึ่งที่ฝาเรือนร้านแสงแดดกำลังนั่งเล่น ปรากฏชื่อ ไกรฤกษ์ด้วยเช่นกัน

ผมกำลังยืนอยู่หน้าป้ายที่เขียนว่า ที่อยู่ของจิตใจ ร้านโปสการ์ดริมตลาดน้ำอัมพวา
ความจริงผมรู้สึกเหมือนบ้านมากกว่าร้าน ก็เพราะภาพถ่ายที่เป็นโปสการ์ดเหล่านั้นที่ประดับไว้ตามฝาเรือน ดูราวห้องนั่งเล่น พื้นกระดานไม้เรียบน่านั่ง นอนเล่น อ่านหนังสือ หรือหลับสักงีบก็เข้าที

..

....

จากโปสการ์ดแผ่นนั้นผ่านช่วงเวลามาถึงวันนี้ เหมือนค้นพบหีบสมบัติที่ตามหามานาน
ไม่รู้เพราะอะไร นึกๆ อยู่ว่าจะได้เจอเจ้าของภาพเข้าสักวัน
หากใครได้เห็นภาพที่เขาถ่าย ก็เสมือนการได้นั่งฟังบทสนทนาที่อวลอยู่ในบรรยากาศภายในภาพ

แมวนอนหลับ เรือ ดอกไม้ เก้าอี้ ใบไม้ ทุ่งหญ้า แสงแดด ต่างๆ ในภาพถ่าย
ยิ่งในยามนั้น ผมกำลังอยู่ในบรรยากาศเหล่านั้น ไม่รู้สิ มีไม่กี่ที่ที่รู้สึกได้เช่นนั้น และเพราะความจริงใจในงานที่รัก ถ่ายทอดออกมาได้ไม่ตกหล่น อาจเป็นเพราะการได้ดูแลจิตใจตนเองได้ดี งานที่ทำออกมาจึงแสดงให้เห็นจนเราสัมผัสได้

...

...

พี่ไกรฤกษ์เคยให้สัมภาษณ์กับหนังสือบางเล่มว่า

เราเข้าไปหาด้วยความเคารพ ถ่ายรูปแมลงปอต้องกราบก่อนว่า ขอถ่ายไปให้คนอื่นดูหน่อย กราบเนี่ยเรียกจิตใจตัวเองด้วยนะ คล้ายไม่ให้อหังการ หรืออย่างเมฆลอยได้สวยขนาดนั้น ใครจะทำได้ ถ้าไม่ใช่เขา หรืออย่างนี้ (หมานอนหลับ) ต้องเบาๆ เลย เพราะเขาหลับอยู่ กำลังมีความสุขเชียว แค่เราเห็น เรายังมีความสุขเลย แต่ถ้าไม่เห็น จะมองเขาว่าเป็น Subject เพื่อการถ่ายรูป ไม่สนว่าจะกวนเขา พอมันตื่นก็อดถ่าย ไม่มีวันได้ภาพแบบนั้น หรือบางทีอาจโดนกัดซ้ำ

ขณะอยู่ในร้าน และรู้สึกถึงความสุขในภาพถ่ายต่างๆ ริมฝาบ้าน ยิ่งได้พูดคุยอะไรต่างๆ กับเจ้าของผลงาน พี่ไกรดูเป็นคนง่ายๆ ดูไม่ซับซ้อน อธิบายเรื่องต่างๆ น่าฟัง

คุยไปเรื่อยเปื่อยกับพี่ไกรฤกษ์
เมื่อได้เวลาจะร่ำลา พี่ไกรฤกษ์ยื่นโปสการ์ดแผ่นหนึ่งมาให้
อะ...ผมให้แผ่นหนึ่ง นี่คือประโยคบอกลาของพี่ไกรฤกษ์

ผมเดินจากมาพร้อมกับโปสการ์ดที่ผมไม่ได้เลือกเองหนึ่งแผ่นกับความหมายมากมายที่อยู่ในภาพถ่ายบนโปสการ์ดแผ่นเล็กๆ ใบนั้น

ไม่ใช่เพียงเพราะความหมายภายในภาพใบนั้น แต่เป็นเรื่องราวที่สะท้อนออกมาในชิ้นงานเล็กๆ แต่ละชิ้นซึ่งเปี่ยมความหมายไว้เหมือนประโยคหน้าร้าน ที่อยู่ของจิตใจ

และควรตรองดูและถามใจตัวเองว่า "วันนี้คุณดูแลจิตใจของตนเองหรือยัง"ดังประโยคหนึ่งที่เขียนไว้ข้างฝาร้าน


ที่อยู่ของจิตใจ
คุณไกรฤกษ์ พงษ์ทอง
209 ถ.เพชรเกษม
ต.หน้าเมือง
จ.ราชบุรี

086-8117-688,032-319-700

เสาร์-อาทิตย์ เปิดร้านที่ตลาดน้ำอัมพวา,สมุทรสงคราม

..

ปล.รายได้ส่วนหนึ่งจากโปสการ์ดที่อยู่ของจิตใจ เป็นค่าอาหารหมา แมวเร่ร่อนในนามชมรมจวัก-กระบวย
..

..

..

..

แบ่งกัน,บอยด์ โกสิยพงศ์