อากาศกวี

..

..

1-ข้าวของ


เคยซื้ออะไรมาแล้วไม่ได้ใช้ไหมครับ?
เมื่อวานผมลองสวมรองเท้าคู่หนึ่งที่แผงรองเท้ามือสอง เป็นรองเท้าที่เหมาะสำหรับใส่ลุยๆ แทรกกิ้ง เดินป่า อะไรประมาณนั้น พูดกันตามตรงแล้ว เป็นรองเท้าที่ถูกใจทีเดียวครับ

ผมควรจะซื้อไว้ เผื่อได้ใช้!!

เมื่อเดินทางครั้งที่แล้ว รองเท้าที่ไม่เหมาะกับการใส่เดินลุยๆหลายๆวันติดต่อกัน มีผลทำให้เกิดบาดเจ็บที่เล็บหัวแม่เท้าข้างขวา ถึงขั้นต้องพึ่งมือหมอหลังจากกลับมา

คิดว่าเดินทางครั้งถัดไปควรเตรียมรองเท้าให้ดีกว่านี้

ขณะลองสวมและเพ่งพิศไปมาหลายตลบ โอกาสหน้าเราจะเลือกเดินทางแบบไหน ยังไม่รู้ แต่เผื่อๆไว้ก่อน ไม่เป็นไรมั๊ง

แล้วความคิด เผื่อๆไว้-หรืออาจได้ใช้ ก็ผุดพรายขึ้น

ตามความจริง ผมคิดแบบนี้กับข้าวของที่บ้านมาหลายชิ้นแล้ว เสื้อผ้าบางตัวคิดว่าจะได้ใช้ก็ไม่ได้หยิบจับ ใส่แต่เสื้อตัวเดิมๆ แว่นที่ตัดมาหลายอันก็วางทิ้งไว้จนฝุ่นจับ ยังคงใส่อันเดียวอันเดิมประจำ

กระเป๋า เป้ ปากกา สมุด หนังสือ ฯลฯ

มีหลายสิ่งหลายอย่างในชีวิต ที่ชอบซื้อไว้เผื่อ หรือเพราะชอบ แต่กลับไม่ได้ใช้ประโยชน์จากมันจริงๆ

แต่ก็ยังลังเลกับรองเท้าคู่นั้นอยู่ ฉับพลัน ผมคิดถึงหนังที่เพิ่งดูจบไปหลายรอบ Me and you and everyone we know หนังรางวัลเล็กๆที่ชนะใจคนดูอย่างผมเป็นที่สุด

กำลังคิดถึงฉากที่เจ้าเด็กผู้หญิงกำลังเลือกหาซื้อของใช้ในครัวชิ้นหนึ่งอยู่ในห้างสรรพสินค้า เธอเก็บเงินเพื่อนำไปซื้อข้าวของเครื่องใช้ต่างๆที่ต้องใช้ในชีวิตประจำวัน

เธอเตรียมข้าวของเหล่านั้นไว้มากมายก็เพื่อสามีและลูกๆของเธอในอนาคตอีก 20 ปีข้างหน้า

โดยเธอมีสมุดเล่มหนึ่งที่เป็นสมุดภาพเครื่องใช้ต่างๆ ตัดจากหนังสือ นิตยสาร หรือหน้าโฆษณา มาแปะไว้ในสมุดภาพ คล้ายบันทึกช่วยจำว่าต้องหาซื้ออะไรมาเพิ่มเติมอีกบ้าง

เมื่อได้ข้าวของเหล่านั้นมาแล้ว เธอจะนำมาเก็บใส่หีบใบโตแล้วเก็บไว้ในห้องนอนของเธอ และอดที่จะนำออกมาชื่นชมและฝันถึงครอบครัวในอนาคตไม่ได้ เหมือนภาพเด็กผู้หญิงที่กำลังเล่นตุ๊กตากระดาษที่เปลี่ยนเสื้อไปมาอย่างมีความสุข แต่ต่างกันตรงที่เป็นข้าวของเครื่องใช้จริงๆ

ผมยังไม่เคยคิดถึงขั้นนั้นเลยด้วยซ้ำ!!

ความจริงอาจมีคนประเภทนั้นจริงก็ได้ แต่หนังก็ปลุกความคิดเรื่องข้าวของและอนาคตไว้บ้าง

สำหรับที่ผ่านมา ผมกลับมีความทรงจำกับข้าวของมากกว่าที่จะคิดไปถึงอนาคต เพราะความผูกพัน ผ่านการใช้มา หยิบจับ เรื่องราวที่ได้มามากกว่า

แต่หลายสิ่งก็อยู่กันมานานแต่ไม่เคยหยิบจับมาใช้ กลายเป็นส่วนเกินไป เงินที่จ่ายไปไม่เสียดายหรือเสียใจเท่าที่ว่าเรา ไม่คิดให้รอบคอบ

ผมเคยสวมเสื้อตัวเดิมๆ ลายเดิมๆ เป็นปีๆ ไม่ใช่เพราะมีตัวเดียว แต่ซื้อทีเป็นครึ่งโหล

ซื้อถุงเท้าสีเดียวกัน คือสีขาว หรือไม่ก็สีดำ ไม่มีลาย คล้ายๆกับว่า ทุกๆเช้าที่รีบแต่งตัวไปทำงาน ไม่ต้องมานั่งเลือกใส่ แค่หยิบเอาสีขาวสองข้างมาใส่ก็เป็นอันใช้ได้

ข้าวของที่มีอยู่ ปัจจุบันคิดว่าเป็นเสบียงที่พอใช้ในปัจจุบันแล้ว เครื่องมือเครื่องไม้ต่างๆ ยังมีอายุใช้งานไปอีกระยะหนึ่ง

แล้วรองเท้าคู่นั้นล่ะ!!

ผมกำลังลองสวมรองเท้าข้างซ้ายเป็นครั้งที่สาม เพื่อหาเหตุผลบางอย่างเช่นว่า มันหลวมไปนิดหน่า




2-อนาคต


มีความคิดว่าอยากเดินทางอีกครั้งในรอบปีนี้ อาจจะเป็นใกล้ๆ หรือไกลๆ ยังไม่แน่ใจ

แต่ความจริง ผมอยากอยู่บ้านมากกว่า เดินทางข้างในบ้างสิ!!

ทำงานที่ตนรักสิ ค้นหาสิ่งที่ยังไม่ชัดสิ พยายามอีกทีสิ ในบ้านหลังเก่านี้แหล่ะ ไม่ต้องออกไปไหนไกลๆ

เดินทางด้วยการทำอะไรสักอย่างได้ไหม ได้ไม่ใช่หรือ-เสียงสะท้อนดังในใจ

ผมเคยอยู่บ้าน หยุดทำงานประจำ มานั่งทำงานปั้นดิน เผาถ้วยกาแฟไปเรื่อยเปื่อย หนึ่งปีเต็มที่ไม่มีเงินเดือน ไม่มีโอที ไม่มีเบี้ยขยัน ไม่มีโบนัส...

หนึ่งปีเต็มที่ต้องจัดสรรชีวิตให้เรียบง่ายที่สุด เพื่อจะอยู่ให้ยาวที่สุด เรียนรู้ในเรื่องที่ไม่รู้ให้เร็วที่สุด

เหนื่อยแต่สำราญที่สุด!!

เดินชีวิตแบบจังหวะสโลว์ ไม่หวือหวา แต่แน่วนิ่ง

ใครๆว่า ถ้าอยากทำอีกครั้งก็ลงมือสิ ผมก็คิดอยู่ กำลังเข้าจุดเริ่มต้นสตาร์ทใหม่ ยังไม่รู้ว่าจะเป็นวิ่งร้อยเมตรระยะสั้น หรือออกแนวมาราธอน จะหอบ จะเหนื่อยไหม

และที่อ้างว่าใจยังไม่นิ่งพอนั้น ความจริงคือ ถ้าลงมือทำงานปั้นแล้ว แม้จะเป็นถ้วยกาแฟสักใบ ก็จะไม่มีวันเสร็จ อย่างดีก็แค่ถ้วยดินที่ไม่สมบูรณ์

เพราะแรงที่จะจุดไฟในเตา ควบคุมอุณหภูมิ ความร้อนของแต่ละองศา ไม่เพียงพอถ้าไม่จริงจัง

เชื่อไหมช่วงพีคของผมในปีนั้น ผมปั้นถ้วยกาแฟ เรียงไว้เต็มพื้นบ้าน เต็มพื้นบ้านแบบไม่มีที่เดินเลย ถ้วยดินที่เพิ่งปั้นเสร็จใหม่ๆ เรียงรายพร้อมที่จะแตกหัก วันหนึ่งๆปั้นเป็นร้อยๆใบ

เป็นเดือนที่จะรอการเผา ไม่ยอมให้ใครเข้าบ้าน เพราะกลัวเตะถ้วยดินที่เรียงอยู่ตามพื้นแตกหัก

ผมจำได้ว่า ผมเผาเตาแรกในชีวิตด้วยตัวเอง มันตื่นเต้นตั้งแต่จุดไฟจ่อเข้าไปในเตา พอไฟติดก็เริ่มค่อยๆเฝ้ามองดู สีของไฟในเตามันบริสุทธิ์จริงๆ พร้อมๆกับเม็ดเหงื่อที่ผุดพราย ความอดทนที่นั่งบ่มความร้อน ค่อยๆแต่งไฟในเตา

อุณหภูมิภายในเตาเมื่อผ่านไปร่วมสิบชั่วโมง จากสถานะดินที่อ่อนก็กลับกลายเป็นถ้วยดินที่แกร่ง พลังงานจากแก๊สคงไม่เพียงพอ ถ้าพลังส่วนหนึ่งของเราขาดหายไป

ปีนั้น ผมเผาเตาไปหลายครั้ง ถ้วยแต่ละใบมีความสดใหม่แตกต่างกันไปในแต่ละครั้งด้วย แม้จะเป็นเตาเดียวกันก็ต่างมีความสมบูรณ์ไม่เท่ากัน

ผมทำงานสำเร็จไปในแต่ละวัน ผลตอบแทนมันคุ้มค่ามากกว่าเงินเดือนหรือค่าจ้างที่หายไปในช่วงหนึ่งปี

มันคงไม่มีสิ่งที่จะเป็นเครื่องมือชี้วัดความอิ่มเอม หรือความสุขได้

ผมหยุดปีนั้นไว้แบบนั้น แล้วกลับมาทำงานตามปกติ โดยไม่มีใครคาดคิด

เพราะเหตุผลบางอย่าง จึงต้องกลับสู่โลกความจริง แต่หนึ่งปีนั้นสร้างพื้นฐานหรือเป็นต้นทุนให้อนาคตได้แน่ๆ เพราะผมคิดไว้ว่าถ้าไม่ออกจากงานมานั่งทำ ทดลอง ค้นหา ลองผิดลองถูก

กว่าจะค้นพบสูตรสีเคลือบที่เราพอใจ อาจต้องใช้เวลาอย่างน้อยก็หลายปี สามปี ห้าปี หรือสิบปี

และบังเอิญไปพบคนที่เชี่ยวชาญด้านเคมีและสูตรเคลือบ ไปกิน ไปนอน ไปเรียนรู้ อยู่กับเขาเป็นเดือน กลับมาพร้อมสูตรเคลือบนับร้อยเฉดสี ตราตรึงใจเป็นที่สุด

แต่วันนี้ มันเหมือนมวยร้างเวที ทิ้งกระสอบ ทิ้งนวมและห่างคู่ชกไปนาน ถ้าจะกลับคืนสู่เวทีเดิม อาจต้องเข้มแข็งมากกว่านี้

เพราะความสดใหม่ก็ว่าได้ ความสดครั้งนั้นมันแตกต่างจากครั้งนี้แน่นอน!!

อย่างน้อยก็ต้องเคาะสนิมชีวิตใหม่และปัดฝุ่นเครื่องมือที่ร้างมานาน

3-ข้าวของของอนาคต


หลังจากลองสวมรองเท้าทั้งสองข้างไปหลายรอบ

ถ้าบังเอิญ ผมเงยหน้าไปพบเจ้าเด็กผู้หญิงที่กำลังเดินเลือกซื้อเครื่องใช้ให้กับสามีและลูกในอนาคตในหนังเรื่องนั้น ผมก็คงไม่ได้สนใจอะไรถ้ายังไม่ได้ดูหนังเรื่องนั้น

แต่บังเอิญว่า ผมได้ดูหนังไปแล้ว มันคงตลกดี ถ้าชายวัยห่างกันกับเด็กผู้หญิงคนนั้นมีอายุห่างกันสิบกว่าปี แต่คนหนึ่งกำลังเลือกซื้อของใช้ในครัวเรือนเพื่อเตรียมชีวิตครอบครัวในอนาคต

แต่อีกคนกำลังลองรองเท้าคู่หนึ่งที่คิดว่า เผื่อ ได้ใช้ในอนาคต แต่ยังไม่แน่ใจว่าจะได้ใช้มันหรือเปล่า?

ผมคงรู้สึกแย่ยิ่งกว่าถ้าเจ้าเด็กผู้หญิงหันมาถามผมว่า แล้วคุณคิดอะไรอยู่กับอนาคต

ผมคงอายที่จะตอบพร้อมๆกับวางรองเท้าคู่นั้นไว้บนชั้นตามเดิม แล้วกลับไปปัดกวาด เช็ดถูข้าวของเครื่องมือปั้น เตาเผาที่เคยสะสมทิ้งไว้จนฝุ่นจับมาใช้งานใหม่อีกครั้ง

แล้วคุณล่ะครับ ข้าวของของอนาคตอยู่ตรงไหน?

..

..

..