อากาศกวี

..

..

..

-1-
.

บะหมี่ต้มยำกับร้านก๋วยเตี๋ยวร้านเดิม มุมเดิม โต๊ะเดิม สั่งเมนูเดิม แต่วันนี้มีพิเศษตรงที่มีเพื่อนมานั่งด้วยอีกคน

บะหมี่ต้มยำที่นี่เขาเน้นเปรี้ยว เลยเป็น สูตรมะนาว ที่เป็นจุดขาย เส้นสีเหลืองอ่อนนุ่มของเส้นบะหมี่ ลูกชิ้น เกี๊ยวทอด หมูแดง หมูสับ ทุกอย่างไม่ต่างไปจากชามก่อนๆ

ไม่ต้องสงสัยว่าร้านนี้ทำไมคนถึงแน่นไปซะทุกวัน แต่เย็นวันศุกร์แบบนี้ ร้านอื่นในโต้รุ่งก็เช่นกัน ต่างก็ครึกครื้นกันกว่าเดิม

เพื่อนผมกับก๋วยเตี๋ยวร้านนี้เป็นครั้งแรก ดูเธอจะติดใจขอเบิ้ลสอง!

หลังเราอิ่มเปรมกับบะหมี่ที่เกลี้ยงชามไปแล้วก็จ่ายเงิน

สามชามก็หกสิบ เรากำเงินไว้พอดิบพอดี กินกี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ชามละยี่สิบ น้องคนเก็บเงินทำหน้ายิ้มๆ แล้วบอกว่า

ชามชมพู-ยี่สิบ,ชามฟ้า-ต้มยำยี่สิบห้า
อ้าว...ขึ้นเมื่อไหร่นี่ พูดพลางมือผมก็ค้นหาเหรียญห้าให้แทบไม่ทัน
วันนี่เองค่ะ แต่ให้เยอะนะ เธอสารภาพได้น่ารัก ของมันแพงขึ้นน่ะพี่

ความจริงก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอก ควรขึ้นมาตั้งนานแล้วรู้ไหม!! ผมนึกในใจ

ร้านนี้คนเยอะ ใครมาก่อนหลังต้องได้นั่งเหมือนเล่นเก้าอี้ดนตรี ผมคิดว่าถ้าแต่ก่อนเขาคิดเท่ากันทุกชามก็ไม่เป็นปัญหาอะไร ตอนนี้มีสองราคา และเขาก็จัดการมันด้วยการ แยกสีของชาม

คุณกำลังคิด ที่ไหนก็ทำกัน ใช่!! ที่ไหนก็ทำกัน แต่หลายร้านก็ไม่ทำกัน ต้องมานั่งถามลูกค้าว่ากินอะไรไป

ส่วนเรื่องขึ้นราคา ก็สมควร ตามเหตุผลและไม่เกี่ยงอยู่แล้ว กินยี่สิบบาทมาตั้งนาน อิ่มเสร็จก็คิดทุกครั้ง ไม่แพง

อืมม์...แถมเพลงกับกีตาร์สดด้วยนะครับ เพราะหน้าร้านก๋วยเตี๋ยวตอนหัวค่ำจะมีน้องนักศึกษาคนหนึ่งมาเปิดหมวกแทบทุกวัน

แรกๆ ใครๆก็มองว่าแปลกๆ แต่เขาก็เล่นไปในอารมณ์ของเขา ไม่สนใจว่าใครจะว่าหรือมองอย่างไร แต่สักพักหลายๆวัน เป็นสัปดาห์ เป็นเดือนและเป็นปีแล้ว จากก๊องๆแก๊งๆไปๆมาๆ เขาเล่นได้ไหลเนียนเป็นมืออาชีพมากขึ้น

บางเย็นเท่านั้นที่มีกลุ่มเพื่อนที่มากินข้าวแถวนั้นจะมาร่วมเล่นด้วย แต่ปีหนึ่งจะมีอย่างนั้นไม่กี่หนหรอกล่ะครับ

ผมมักได้ยินเพลงของบอยด์ โกสิยพงศ์ เพลงใหม่ๆ กับกีตาร์สดๆที่นี่ ทีแรกก็ไม่รู้หรอกว่าเพลงของใคร แต่มันร้องเหมือนเป็นเพลงของมัน และโลกตรงนั้นก็ดูเหมือนมีมันคนเดียวอยู่ด้วยจริงๆ เพราะไม่ว่าใครจะสนหรือไม่ อย่างไร

มันกำลังร้องเพลงเพื่อชีวิต มันอยู่ เพลงบางเพลงสะท้อนอย่างนั้น ไม่ใช่เพราะความหมาย หรือภาพลักษณ์เจ้าของเพลง แต่เป็นเพราะอารมณ์และวิธีการเล่าของมัน

ที่ปล่อยให้เพลงและอารมณ์สื่อสาร พูดคุยไปตามธรรมชาติ บอกเล่าความรู้สึกที่บางทีไม่ได้เกี่ยวข้องกับเพลงๆนั้นเลยก็ว่าได้

ถ้านึกไม่ออก คิดถึงมุกขำของตลกที่มีปัญหาอยู่เบื้องหลัง ถ้ารู้ไปแล้วบางทีก็ขำไม่ออก ภาพบางภาพก็ขัดแย้งจนกระทบใจเรา

เรี่ยวแรงที่ใส่ นิ้วที่มันกรีดสายกีตาร์ สายตาที่มันกวัดแกว่งไปในอากาศ ดูมันเคลิ้ม คนแถวนั้นทำเป็นไม่สนใจ แต่ใครๆก็ไม่รู้ได้ว่าอาจมีบางหู ที่แอบเงี่ยหูฟังอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานานแล้วก็ได้

แต่ชุดนักศึกษาที่สวมใส่ พอเรียกความสนใจและเข้าใจได้ไม่ยากนัก ถ้าดูจากเศษเหรียญและแบงค์ที่กระจัดกระจายในกระเป๋ากีตาร์ที่วางตรงหน้า กับกระดาษหนึ่งแผ่น เพื่อทุนการศึกษาครับ

เย็นไหนที่เขาหายไป กลับทำให้ใครหลายคนคิดถึง ไอ้เด็กที่มาเกะกะริมฟุตบาทมันหายไปไหนฟะ!!


อย่างช่วยไม่ได้ ผมกำลังคิดถึงวันที่ไปโรงพักสองวันก่อน ตำรวจจราจรระดับล่าง กำลังจัดการกับใบขับขี่ที่ยึดมาได้ นี่อาจจะบทบาทหลักหรือเหตุผลเบื้องหลังในการเป็นตำรวจของเมืองไทย

เงินทองซื้อผมไม่ได้ ถ้าไม่มากพอ เสียงที่ดังมาจากสีหน้านายตำรวจรายนี้ตะโกนมาอย่างนั้น แล้วผมก็ดันแอบอัดบันทึกเสียงนั้นไว้อย่างไม่ตั้งใจ

ในชั่วโมงร้องทุกข์ ผมกลับทุกข์กว่าเดิม ฟังตำรวจที่รับเรื่องโต๊ะหนึ่งถามกลับไปที่คนมาแจ้งความ แล้วจะให้ตำรวจช่วยคุณยังไง

คุณยายตอบไปว่า อ้าว..บ้านฉันถูกขโมยปีนเข้าบ้าน ฉันก็มาแจ้งความ มาขอความช่วยเหลือจากคุณ แล้วคุณกลับมาถามฉัน คุณเป็นตำรวจภาษาอะไรคะเนี่ย

สีของเครื่องแบบมาตอกย้ำให้เจ็บและทุกข์หนัก

.


-2-
.

หลังจากลุกออกมาหน้าร้านก๋วยเตี๋ยว เพราะสีของชามใบนั้น ผมคิดไปถึงร้านเหล้าแห่งหนึ่ง วันที่เราไปดื่มและเฉลิมฉลองอะไรกันสักโอกาส

สงสัยคนชงเหล้า เติมน้ำ ว่าจดจำเก่ง ใครผสมอะไร โค้ก น้ำ โซดา ถามครั้งแรกครั้งเดียวและก็ปฏิบัติได้ไม่ผิดเพี้ยนโดยไม่ต้องถามอีกเลย

คำเฉลยอยู่ตรงที่สี จานรองแก้วที่มีสีต่างกัน แดง ส้ม เหลือง และเขียว คือสัญลักษณ์ที่ใช้สื่อสารกันเงียบๆระหว่างคนเสิร์ฟกับแก้วหลายสิบใบ

ดีที่คืนนั้น ไม่เผลอสับจานรองแก้ว เพราะไอ้สีที่อยู่สองข้างดันเป็นจานรองสีแดงทั้งคู่ ไม่ต้องถามว่าสีแดงหมายถึงรสปรุงสูตรไหน แต่ถ้าคนแพ้แอลกอฮอล์มาจิบคงรู้ซึ้งถึงชาติเป็นแน่

.

-3-
.

เราเองอาจอยู่ในโลกใบกลมๆที่สับเปลี่ยน โยกย้าย ถ่ายเท ตัวเองไปแต่ละตำบลหนแห่ง โอกาสที่จะพบความเปลี่ยนแปลงมีพอๆกับวันเราทุกข์ทน

ชามก๋วยเตี๋ยว เสื้อนักศึกษา สีของตำรวจ และจานรองแก้ว ก็มีสีของมัน

สำคัญสักแค่ไหนถ้าเราไม่ใส่ใจกับสีที่อยู่ข้างนอก แต่มันคงยุ่งเหยิงถ้าไม่มีสีน้ำเงินกับแดงให้มุมกับกางเกงนักมวยใส่ บอลในสนามคงแข่งกันลำบาก

ทั้งๆที่เป็นคนไม่ชอบเล่นเกมส์หรือการแข่งขัน ก็ต่างมีส่วนถูกจัดแยกให้ยืนต่างกลุ่มสีไปโดยปริยาย

ไอ้หนุ่มนักศึกษากำลังใส่เพลงเพื่อชีวิตใน ใกล้ ของบอยด์ โกสิยพงศ์

พลัน เสียงกีตาร์ตัวนั้นก็เรียกความรู้สึกหนึ่งขึ้นมาอีกครั้ง

ต่างกันตรงที่สี หรือที่อยู่ภายในกันแน่!!

ผมรู้แล้วว่า ถ้ายิ่งเห็นสีชัดเจนมากขึ้นเท่าไหร่ ใจเราก็คล้อยตามได้เท่านั้น

และบางครั้งเราก็โชคดีที่สีที่อยู่ภายนอกทำให้เราชัดเจน แต่บางหนสีที่เราเห็นก็เป็นเพียงภาพลวงตา

.

.

.

.

ใกล้,บอยด์ โกสิยพงศ์