อากาศกวี

..

..

ว่ากันว่าพ้นเดือนกุมภานี้ไปบ้านเราจะร้อนอีกครั้ง
แต่นี่ เหลืออีกสองสามวัน ยามเช้าก็อบอ้าวเสียแล้ว
ใครคนหนึ่งว่าอย่างนั้น

แต่ฉันคิดว่า อากาศกำลังผลัดเปลี่ยนชุดใหม่ให้กับเรา
ฉันกลับดีใจใน ฤดูร้อน ที่พัดผ่านเข้ามาวันนี้

นึกถึงสีของแดด สวยยิ่งเมื่อต้องกระทบบานหน้าต่างและริมระเบียง
แดดจะอาบสีเหลืองๆของใบไม้อย่างหูกวางที่ต้นโตๆจะดูโปร่งเบา
ดอกไม้เล็กๆถึงคราวได้อวดช่อเสียที
ลั่นทมจะขาวพราวต้นให้ตื่นใจ
นอกจากวงจรชีวิตที่ได้เคลื่อนไหวจากการเปลี่ยนฤดู
ใจของฉันก็ถึงคราวได้ตื่นจากอากาศสีเทาของฤดูหนาวขึ้นมาด้วยเช่นกัน

ลมฤดูร้อนพัดมา...
ฉันกลับไม่พึงคิดถึงความแห้งแล้ง
เพราะความฉ่ำชื่นใจกับสีสันในฤดูกาลมากมาย
ฉันรู้สึกอยากปลูกดอกไม้สักต้น
ยังไม่รู้ว่าจะเป็นต้นอะไรดีที่เหมาะกับคนมือร้อนอย่างฉัน
แต่ถ้าลงมือปลูกไปแล้วฉันก็จะประคับประคองต้นไม้เล็กๆต้นนั้น
ให้อยู่รอดตลอดฤดูร้อนและไปบรรจบกับอีกฤดูร้อนหนึ่งข้างหน้าด้วย
เมื่อถึงเวลานั้น ฉันอาจนำดอกไม้ในกระถางใบนั้น
ไปเป็นของขวัญแก่ใครบางคน
ในเวลานั้น ฉันจะเล่าด้วยความภาคภูมิใจด้วย ที่ได้ปลูกดอกไม้สำเร็จเป็นต้นแรกในชีวิต

ลมฤดูร้อนพัดมา...
ถ้าอยู่ใกล้แม่น้ำ หรือลำธารเล็กๆที่ใดที่หนึ่งในตอนนี้ ฉันจะยิ่งฉ่ำใจ
แต่นี่บ้านฉันอยู่ริมทะเลที่มีวัยที่ชรามากแล้ว
บางครั้งย่อมมีเสียงสนทนาระหว่างทะเลกับสายลมของฤดู
ที่เหมือนเพื่อนที่ห่างหายหน้าไปหนึ่งช่วงปี
คราวเมื่อได้กลับมาเจอกันอีกหน ก็คงอดที่จะเจรจากันไม่ได้

แสงแดดชั่วโมงสุดท้ายกำลังจะจากเราไป
ผมเผ้าก็ยังปลิวสะบัดไปตามทิศทางของลม
ถ้าหญิงสาวคนหนึ่งเดินอยู่ริมทะเล
ฉันอยากจินตนาการให้เธอใส่กระโปรงยาวๆ แต้มดอกไม้เล็กๆบนผืนกระโปรงบานๆผืนนั้น
เสื้อผ้าฝ้ายที่เธอไม่จำเป็นต้องรีด ปล่อยไปตามรอยยับหย่นของเนื้อผ้าสีขาวขุ่น
ปล่อยทิ้งชายเสื้อสบายๆ ค่อยๆเดินทอดเงาสะท้อนของแดดอยู่ริมทะเล
ฉากเบื้องหลังปรากฏแดดระยิบระยับในท้องทะเลยามเย็น

ถ้าฉันมีกระดาษและสีน้ำอยู่ด้วย
ฉันจะรีบลงมือร่างด้วยดินสอเบาๆ แล้วลงสีน้ำอย่างอ่อนนุ่ม
สีจะโปร่งเบาอยู่บนกระดาษฟาเบียร์โน่ที่อุ่มน้ำได้อย่างน่าอัศจรรย์
ยิ่งตรงกระโปรงของเธอยามลมและแดดต้องกันในองศาที่พอดี
แม้มุมด้านนี้จะไม่สามารถเห็นหน้าเธอได้ชัดเจนก็ตาม
แต่จะตรึงตาอยู่ในภาพและตรึงใจเมื่อได้เอารูปใบนั้นไปอวดใครๆ

หากฉันมีดินสอเพียงด้ามเดียวกับกระดาษเปล่าๆสักแผ่น
ฉันคงเขียนบทกวีไร้ฉันทลักษณ์สักบท
ไม่รู้ว่าจะออกมางดงามได้เท่าไหนนักนะ
แต่กับตัวอักษรฉันทำได้เพียงเท่านี้เอง

แล้วพอกลับมาถึงบ้าน ฉันอาจรอวันดีคืนดีที่จะนำรูปภาพไปใส่กรอบ
แขวนไว้บนฝาผนังในบ้าน อาจเป็นมุมด้านหนึ่งที่อยู่ใกล้โต๊ะเขียนหนังสือ
แต่ถ้าฉันกลับมาด้วยบทกลอนเปล่าบทหนึ่ง
ในกระดาษแผ่นนั้น ฉันอาจนำมาใส่ไว้ในสมุดบันทึกเล่มหนึ่งเล่มใด
เพียงพับเก็บเอาไว้ เพื่อรอนำมาเปิดอ่านให้ใครบางคนฟัง

ฉันก็ได้แต่พร่ำเพ้อไปอย่างนั้น
เพียงเพราะลมฤดูร้อนเพิ่งพัดผ่านมา
ทำให้ฉันสดชื่นและหลงรัก

....

..Narrow Daylight,Diana Krall