อากาศกวี

..

..

เพราะความฝันคืนนี้ทำให้สะดุ้งตื่นจนผมนอนหลับต่อไม่ได้
ในฝันบอกว่า พรุ่งนี้ต้องไปสอบ
จะไปสอบที่ไหนอีกหล่ะ ก็เรียนจบมาหลายปีแล้ว

บอกอีกครั้งว่าผมไม่ชอบการแข่งขันทุกประเภท
หลังเรียนจบผมดีใจที่ไม่ต้องสอบอะไรอีกแล้ว
ยิ่งชั่วโมงก่อนสอบจะเดินทางไปถึง
อารมณ์ช่วงนั้นกดดันชีวิตเป็นอย่างยิ่ง

เอาเข้าจริงวันสุดท้าย ชั่วโมงสุดท้ายแห่งชีวิตนักศึกษากลับใจแป้ว
ว่าพรุ่งนี้ไม่ต้องมีบรรยากาศแบบนั้นอีกแล้ว

แต่ความจริงชีวิตคนเราย่อมหนีไม่พ้นเรื่องการแข่งขัน

กล่องและเงิน
คือรางวัลอันเป็นผลลัพธ์มาจากการทำงาน
แต่ทั้งสองอย่างที่ได้ต้องถีบตัวเองหรือในความหมายลึกๆ
ต้องถีบคนอื่นรอบข้างด้วย ความจริงเป็นอย่างนั้นกลายๆ

เพิ่งดูหนังเรื่องหนึ่ง มันไม่สนุกเท่าไหร่
เลยไม่ได้จดจำแม้แต่ชื่อเรื่อง
แต่ชอบประโยคตอนหัวเรื่องไอ้ตรงที่ว่า...
หลีกเลี่ยงที่จะแข่งขันเพื่อเอาแพ้เอาชนะเสียบ้าง ชีวิตจะมีความสุขขึ้น

การแพ้อะไรสักอย่างมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนัก
ถ้าเลือกที่จะเสี่ยงในการเป็นฝ่ายหนึ่งฝ่ายใด

เอาเข้าจริงระหว่างการเดินไปสู่จุดหมายก็มีความหมายไม่แพ้ปลายทาง

ช่วงหลายเดือนที่แล้วผมเพิ่งส่งหนังสือทำมือประกวดกับเขาครั้งแรก
ไม่เคยคิดว่าจะส่งอะไรไปประกวด
งานบางอย่างอาจวัดและประเมินคุณค่าได้ด้วยเครื่องวัด
แต่คิดเอาเองว่า ทำเอาสนุกๆ

จากบทกวีที่เขียนขึ้นในเศษกระดาษที่ว่างเปล่า
หลายๆบทเข้าจนเรียงร้อยเป็นเรื่องราว
เพียงพอที่จะเอามารวมเป็นหนังสือเล่มเล็กๆได้สักเล่ม
เป็นหนังสือรวมบทกวีเล่มเล็กๆ

จากอาชีพเก่าสมัยเรียนได้ทำจุลสารค่ายมาบ้าง
และได้ไอเดียความคิดเพิ่มเติมจากใครหลายๆคน
ความยุ่งยากตั้งแต่พิมพ์ด้วยโปรแกรมที่ไม่เคยใช้มาก่อน
ค้นหาร้านโรเนียวที่ยอมรับทำงานของเรา
เพราะกระดาษที่เลือกแสนหยาบๆ ยับและย่นง่าย
ติดเครื่องถ่ายสำเนาทุกร้าน และทุกร้านก็ปฏิเสธที่จะทำให้
คิดจะเลิกทำก็ตรงนี้แหละ

แต่เหมือนเป็นเรื่องบังเอิญเดินไปพบร้านหนึ่งเข้า
พอเราคุยกันรู้เรื่อง เขาก็ยินดีทำให้ ทั้งๆที่ทำไปก็ต้องหยุดเครื่อง
เพราะกระดาษติดขัดตลอดเวลา

จนหนึ่งสัปดาห์ผ่านไปก็สำเร็จเป็นหนังสือบทกวีเล่มเล็กๆเล่มนี้

...

รวงรังระหว่างฤดู, ธันวา'49

...

ผมไม่รู้ว่าบทกวีในเล่มมันพอมีคุณค่าขนาดไหน
บางทีมันก็เป็นแค่ตัวหนังสือธรรมดาๆ
ที่สำเนาใส่ลงในกระดาษแล้วเย็บรวมกันเป็นเล่มเท่านั้น

แน่นอน มันไม่มีคุณค่าเพียงพอสำหรับรางวัลใดๆ
นี่คงเป็นเล่มแรกและเล่มเดียวที่จะส่งอะไรไปประกวด

หลังจากส่งประกวด ผมมานั่งนึกดูดีๆ
ผมได้รางวัลเพียงพอแล้วตั้งแต่เริ่มทำจนเย็บเข้าเล่ม
ได้ถามตัวเองแม้กระทั่งเราลงมือทำหนังสือทำมือไปเพื่ออะไร
ค้นหาเลือกรูปถ่ายเก่าๆมาประกอบเรื่อง แยกเรื่องราวให้เรียงร้อยกัน
ออกแบบทำปกและเข้าเล่มร้อยเชือกอย่างที่ชอบ
ได้รู้จักร้านโรเนียวเล็กๆที่ยินดีรับงานยุ่งๆเล็กๆของผม

ได้มอบเป็นของขวัญให้กับคนที่เคยอ่านตัวหนังสือของผมมาบ้าง
ทั้งในแผ่นกระดาษและหน้าจอ
เพียงเท่านี้ก็น่าจะพอใจ

พรุ่งนี้ไม่ต้องไปสอบอะไรทั้งสิ้น
มันเป็นเพียงแค่ในฝัน แต่บ่อยๆที่จะฝันอย่างนั้น

ถึงแม้ความฝันมันจะไม่จริง
แต่มันก็ทำให้ผมตระหนกจนสะดุ้งตื่นได้

ความจริงบางทีก็ไม่จริงเสมอไปเหมือนกัน
เรายอมรับมันได้ไหมล่ะ!
ถ้ายิ่งบอกว่ามันเป็นเพียงฝันไม่ดีเหมือนในคืนหนึ่งเท่านั้น

..

..

..

มันอยู่ตรงนี้
ธเนศ วรากุลนุเคราะห์


บนทางที่วกวน มีคนอยู่มากมาย
ต่างเดินก้าวไป ด้วยใจมุ่งหวังจะให้ดี
บางคนก็หลงทาง เลือนลางกับวิธี
ไม่เจอสักที ไม่มีสุขแท้ในหัวใจ

มันยังเป็นความจริงแห่งชีวิตคน
พอคนเราดิ้นรน ยิ่งไขว้ยิ่งคว้ามันยิ่งไกล

* มันอยู่ตรงนี้ อยู่แล้ว ทุกอย่างที่อยากมี
หากมองชีวิตอย่างนี้ ให้เข้าใจ
มันอยู่ตรงนี้ อยู่แล้ว มันอยู่ที่ตรงนี้
แค่เพียงเรา... ยอมรับและพอใจ

บางคนที่รักกัน ดูกันก็หลายปี
ก็ไปได้ดี ไม่มีสิ่งไหนที่เคืองใจ
นานไปก็เริ่มลืม ลืมวันที่ซึ้งใจ
กลับมองข้ามไป จนความสุขใจมันไม่มี

มันยังเป็นความจริงแห่งชีวิตคน
อันคนเราทุกคน สุขอันจริงแท้นั้นยังมี

* มันอยู่ตรงนี้ อยู่แล้ว ทุกอย่างที่อยากมี
หากมองชีวิตอย่างนี้ ให้เข้าใจ
มันอยู่ตรงนี้ อยู่แล้ว มันอยู่ที่ตรงนี้
แค่เพียงเรา... ยอมรับและพอใจ

คนเอ๋ยคน ทุกคนคงได้เห็น
คงจะเห็น หนทางแห่งความเป็นไป
เพียงแค่ยอมรับแล้วเราจะสุขใจ
ความสุขสุดท้าย มันอยู่ในใจเราเอง

มันยังเป็นความจริงแห่งชีวิตคน
อันคนเราทุกคน สุขอันจริงแท้มันไม่ไกล

* มันอยู่ตรงนี้ อยู่แล้ว ทุกอย่างที่อยากมี
หากมองชีวิตอย่างนี้ ให้เข้าใจ
มันอยู่ตรงนี้ อยู่แล้ว มันอยู่ที่ตรงนี้ ไม่ไกล
มันอยู่ตรงนี้ อยู่แล้ว ทุกอย่างที่อยากมี
หากมองชีวิตอย่างนี้ ให้เข้าใจ

มันอยู่ตรงนี้ อยู่แล้ว มันอยู่ที่ตรงนี้
แค่เพียงเรา... ยอมรับและพอใจ