อากาศกวี

เมื่อวานแวะไปคุยกับเจ้าของร้านกาแฟ
ที่ถอดเคี้ยวเล็บเก็บซุกไปกับวันเก่าๆ แต่ลายครามเก๋าๆ กลับชัดเจน
เปิดร้านเหล้าที่เคยดังที่สุดในเมืองเล็กๆ ริมทะเลแห่งนี้เมื่อสิบปีก่อน
ขายกิจการในคืนหนึ่งทั้งๆ ที่ลูกค้าแน่นตั้งแต่หัวค่ำ
บัดนี้ ร้านตกมาเป็นรุ่นที่สามแล้ว และก็ใหญ่โตขึ้นจนเกินไป
ในความรู้สึกของเขา เขาชอบร้านเล็กๆ โต๊ะน้อยๆ ดูอบอุ่นกว่า

เขาหันมาเปิดร้านกาแฟเล็กๆ เงียบๆ แทน แต่มันก็ดันขายดีอย่างช่วยไม่ได้

อายุอานามก็เข้ากลางคน
กำลังจะบอกว่ายิ่งแก่ ยิ่งเก๋า

คิดถึงเพลงนี้ครับ แต่เขาไม่เหงาเหมือนในเนื้อเพลงนะครับ

.

รุ่นใหญ่

อัลบั้ม : หนุ่มบาว-สาวปาน
ศิลปิน : ยืนยง โอภากุล
คำร้อง : สุทธิพงษ์ สมบัติจินดา
ทำนอง : วุฒิชัย สมบัติจินดา

กี่สิบหนาวแล้วกี่สิบฝน พ้นมากี่ฤดู
จากหนุ่มน้อยก็ก้าวมาสู่ วันเลี่ยมทองของวัย
รุ่นหนุ่ม รุ่นสาว... เรียก...เรารุ่นใหญ่
แต่ไม่มีใคร เข้าใจจริง

แก่ก็เหงา ยิ่งแก่ยิ่งเหงา เก๋าแต่กร่อยข้างใน
เหนื่อยกับงานยังฝันถึงไหล่ ใครให้ยืมซบอิง
เหมือนสุข...หัวใจ พร้อม...ไปทุกสิ่ง
แต่ความจริง น่ะโคตรเหงา

ได้แต่ยืน มองพระจันทร์ ทุกคืนดึกดื่นไปยันเช้า
ยิ่งได้เห็นฟ้าที่ไร้ดาว หัวใจเก่าเก่าก็ถอนใจ

อยากมีใครสักคนมาคอยแคร์ ดูแลหัวใจชรา
รุ่นนี้คงเหลือเวลา ไม่มากไม่มายเท่าใด
อยากมีใครสักคนมาเคลียคลอ
รอเติมเชื้อฝืนให้ไฟ ให้โลกรู้ว่ารุ่นใหญ่... ก็ใจเปลี่ยว

ผ่านชีวิตบนทางที่ยาวไกล หัวใจมันอ่อนมันล้าเกิน
ให้เดินคนเดียวมันเหงาเกินไป

ใครจะรักรุ่นใหญ่ ใครจะสนคนแก่
ใครที่พร้อมจะเข้าใจ ใครจะรักรุ่นใหญ่
พอจะมีบ้างไหม อยากจะขออุ่นหัวใจ

กี่สิบหนาว แล้วกี่สิบฝน พ้นมากี่ฤดู
จากหนุ่มน้อยก็ก้าวมาสู่ วัยเลี่ยมทองของวัย
แก่ก็เหงา ยิ่งแก่ยิ่งเหงา เก๋าแต่กร่อยข้างใน