อากาศกวี

.

.

หนาวแสนหนาวทางยาวนั้น
ปลายแสงแห่งตะวันนั้นอยู่ไหน
แนวภูเขาทอดยาวและแสนไกล
หมอกยามเช้าปกคลุมไปทุกทิศทาง

เฝ้าคอรอคอยค่อยๆ ชัด
หัวใจเย็นจัดแสนบอบบาง
ครั้นแสงแดดส่องท้องฟ้าสว่าง
อบอุ่นขึ้นบ้างหรอกหัวใจ
.

.

.

ไกลๆ ในบางครั้งยังมีท้อ
เหนื่อยล้าพอหยุดพักบ้างได้ไหม
สีชมพูตรงนั้น นั่นดอกอะไร
สวยสดหัวใจระหว่างทาง

สดชื่นขึ้นบ้างนะชีวิต
สิ่งละอันพันละนิดนั้นพรายพร่าง
มิตรภาพความฝันพลันกระจ่าง
เต็มบ้าง ขาดบ้าง ระหว่างกัน.

.

..
มากเท่าไหน นะหัวใจ
ถึงจะได้อิ่มเอมเติมเต็มนั้น
นิดหน่อยแค่นี้เพียงบางวัน
กลับมากล้นข้นขั้นและปริ่มเปรม

สูงที่สุดนั้นแค่ไหน
ลิบๆ ยอดหิมาลัยนั้นข้นเข้ม
ทางทอดยาวไกลใช่ชัดเต็ม
ที่สุดอิ่มเอมอยู่ข้างใน
.

.

.