วันกลับบ้าน
posted on 15 Jul 2007 12:18 by lonelysyndrome in Nepal.
Life is Easy. Why do we make it so hard?
Jon Jandai,
Organic farmer
.

.
ไม่เคยคิดว่าจะมาอยู่ในย่านของความฝันอย่างเมืองกาฐมาณฑุมาก่อน วันที่ตัดสินใจ เพียงปลายความคิด ว่าอยากลิ้มรสชาติของมันดูสักหน ใครบางคนฝันว่าอยากมาสักครั้งในชีวิต
ยิ่งโลกเปลี่ยนไปเร็วขึ้นทุกวัน สถานที่ๆ เรียกว่าอยู่ในหุบเขา และหลังคาโลก จะแปลก หรือแตกต่างกันอย่างไร สิ่งใหม่กับสิ่งเก่า คลุกเคล้าหรือขาดวิ่น หัวใจคนจะสวยงามหรือขาดพร่อง สักเท่าไหร่!!
หลายอย่างมีคำตอบ และหลายอย่างก็เป็นคำถามกลับมา แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างที่แตกต่างกลายเป็นเสน่ห์ของที่นี่ไปโดยปริยาย
หรือมันควรจะเป็นในทุกๆ ที่ๆ เราอยู่ ถ้าเป็นเช่นนั้น เนปาลสอนสิ่งนี่ให้เราหัดเห็น เพราะทุกๆ ที่ มีความต่างอย่างสมบูรณ์ ยิ่งเห็นในความต่างที่คล้ายกัน ยิ่งทำให้เรารู้ว่า มีสิ่งที่เราจะได้เรียนรู้อยู่ตลอดเวลา และเราก็จะได้สัมผัสในความละเอียดอ่อนมากขึ้น
ภาษาและอาหาร ตัวแปรของอารมณ์ผู้คน เหมือนน้ำและอากาศสำหรับต้นไม้ มันจะผสมผสานและสื่อสารระหว่างหัวใจกับหัวใจ เหมือนคนคั่วถั่วข้างถนนที่ผิวพรรณหน้าตาคล้ำ แต่กลับเผยให้เห็นภายในเมื่อได้ฟังน้ำเสียง
เป็นเรื่องสนุกที่จะได้เดินทางคนเดียว เพราะง่ายที่จะได้เริ่มต้นพูดคุยกับคนที่อยู่รอบข้าง จากคนแรกสู่คนต่อๆ ไป เหมือนห่วงโซ่แห่งความผูกพัน ร้อยรัดและคล้องกันไป แต่ละจุดจนเป็นเส้นตรง
มีบ้างที่ทำให้เส้นคดแทนที่จะตรง!! แต่เมื่อมันคดไปแล้ว ก็รู้ว่าบางที่ไม่ต้องตรงไปซะทุกครั้งก็ได้ ปล่อยให้มันไหลลื่นไปบ้าง เหมือนทางเดินบนภูเขาที่ไม่ได้ตัดเป็นทางตรงๆ แม้แต่น้อย มีที่ต้องเดินขึ้น และลง วกซ้าย วนขวา และไปตามเส้นทางของมัน
เมื่อวันสุดท้ายของการเดินทางมาถึง สิ่งที่อยากทำกลับเป็นไม่อยากทำอะไร
ปลายทางของวันคือบ้านที่รออยู่ ระหว่างทางคือ จุดๆๆ
จุดๆๆ คือ บ้านและผู้คนที่นี่ วันแรกที่มาถึงลุงเชอปาร์คือจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งนี้ เป็นจุดที่เชื่อมต่อไปอีกหลายๆ จุด บ้านรุสติกา โพคารา ช่างตัดผมอิตาลี ลุงมานาเบะ รามจิ พูนฮิลล์ มัจฉาปูฉเลย์ อันนาปุรณะ สิงห์ ไอย์ มิฉิ ซากุริ.
.

.
ความเร้นลับบางอย่างก็ไม่น่าหลงใหลเท่าสิ่งที่จับต้องได้ ทุกสิ่งกลายเป็นเรื่องมหัศจรรย์ทั้งนั้น มิตรภาพจะถูกแทนที่ในเรื่องร้ายๆ ยิ่งยามที่มีโคลงบทหนึ่งของกาวาฟีเป็นเครื่องนำทาง
ยามที่เธอมุ่งหน้าสู่อิธากา
จงอธิษฐานให้การเดินทางทอดยาวไกล
เต็มไปด้วยการผจญภัยและการตื่นรู้
อย่าได้หวาดหวั่นและเกรงกลัวต่อปิศาจจากบรรพกาล
เธอจะไม่มีวันพานพบมันในการเดินทาง
หากความคิดของเธอแน่วแน่และสูงส่ง
และความมุ่งมั่นอย่างจริงแท้เต้นระริกแรงกล้า
ในร่างกายและจิตวิญญาณของเธอ
เธอจะไม่มีวันพานพบสัตว์ร้าย
หากเธอไม่กักขังมันไว้ในวิญญาณ
และหากวิญญาณของเธอไม่กุมันขึ้นมาต่อหน้าเธอ...
(Constantine Peter Cavafy,1863~1933)
โลกเปลี่ยนแปลงเร็วขึ้นแต่ชีวิตช้าๆ ก็น่าหลงใหล ยามชั่วโมงสุดท้ายที่กำลังจะโบกมือร่ำลาเมืองแห่งหลังคาโลก เดินไปมาระหว่างถนน เช้าๆ อากาศยังเย็น ฝุ่นจากล้อรถแท็กซี่และสามล้อถีบยังไม่มี
กลับเข้าห้องเล็กๆ แคบๆ ยัดของลงเป้แล้วลงมาหาร้านกาแฟ
เข้าร้านกาแฟร้านหนึ่ง ชิมพิซซ่าชิ้นที่ซื้อจากเมื่อคืนมันเย็นชืดไปหน่อย แต่กลิ่นหอมของมันยังอวลอยู่ เช้านี้ไม่มีซาโมซา ไม่มีจาปาตี หรือชานมร้อน สั่งก็แต่กาแฟร้อนใส่นมแพะที่เสิร์ฟอยู่ในถ้วยแก้วใสๆ
ชีวิตนอกร้านเริ่มคึกคัก สีสันของทาเมลเริ่มเคลื่อนไหวอีกหน ซดกาแฟให้หมดถ้วย แล้วจะจากไปเหมือนเช้าแรกที่มาถึง เป้บนหลังแม้มันจะน้ำหนักมากกว่าตอนมา แต่ก็ยังมีสามล้อทักว่าจะพาไปหาที่พักเอาไหม
ไม่ล่ะ เที่ยวบินหนึ่งกำลังรออยู่ที่ตรีภูวัน จะไปส่งไหมละ
แล้วดวงตาเหมือนหยดน้ำที่ใส ก็ทำหน้าจ๋อยแล้วจากไป ชีวิตก็เป็นเช่นนั้น ไม่ต้องแคร์อะไร ยังมีอีกเยอะกับลูกค้าหน้าใหม่สำหรับกาฐมาณฑุ เหมือนเขาอยากจะบอกอย่างนั้น
แล้วแท็กซี่สีขาวคันจ้อยก็โฉบเข้ามารับ ไม่ต้องกดมิเตอร์ คิดแค่ร้อยรูปี ถ้าไปก็กระโดดมาเลย
โอเค!! ถ้ามันถูกกว่าก็ไม่ปฎิเสธ แต่ขอลองกดมิเตอร์ดูด้วยได้ไหม ไม่มีปัญหา เสียงโชเฟอร์เงียบหายไปพร้อมๆ เพลงจากคลาสเซ็ทเทปดังขึ้นมาแทน พร้อมๆ กับฉากเมืองย่านอื่นๆ ในกาฐมาณฑุที่เคลื่อนไปเรื่อยๆ
เมื่อถึงตรีภูวันตัวเลขดิจิตอลสีแดงที่มิเตอร์วิ่งไปหยุดที่เลข 120 แต่เขาก็ยินดีตามข้อตกลงเดิมคือ ร้อยรูปี ก็เพียงแต่ยื่นแบงค์ร้อยให้ บวกกับน้ำใจที่ไม่ใช่ค่าโดยสารอีกยี่สิบรูปี เขายิ้มและรับโดยดุษฎี
สัญญาว่าถ้ากลับมาอีกครั้งจะไม่พิสูจน์อย่างนี้อีก เชื่อแล้ว!!
และถึงแม้จะไม่ได้สัญญิงสัญญาใดๆ กับใครไว้ ว่าจะกลับมาที่นี่อีกหรือไม่แต่เหนืออื่นใด หัวใจใครบางคนก็ผูกพันและรอการยืนยันว่าจะกลับมาใหม่ อีกครั้ง!!
.
.
Tea & Sympathy, Jars of Clay
เเต่ติดที่ว่าสถานการณ์บ้านเมืองเนปาลไม่สงบอีก
เนปาลคงจะหนาวน่าดูนะ เเต่ยังอยากจะไป
ปล.เม้นมา....อย่าลืมมาเม้นกลับเน้อออ
#1 By non-perfect on 2007-07-15 13:23