พื้นที่ของความรู้สึก สำหรับบางคน
posted on 23 Jul 2007 22:03 by lonelysyndrome in Dust-words.
.
กลายเป็นว่า จดหมายและโปสการ์ด เปลี่ยนเป็น e-mail และ message
ในเวลาที่เราต่างเดินบนเส้นทางที่ขนานกันไป
แต่ในบางจังหวะ ก็คล้ายกับว่ามันกระแซะและแตะชิดกันในบางที
คิดถึงจดหมายกระดาษ
และยังตื่นเต้นกับมันอยู่ ตรงตราประทับกับวันเวลาและสถานที่ต้นทาง
ใช้เวลาในการเดินทาง อย่างน้อยก็ช่วงหนึ่งของความรู้สึก
ในความช้า คือเสน่ห์ที่อยู่ในซองกระดาษและถ้อยคำที่เดินทางมา
บางแผ่นโปสการ์ด ไม่เฉพาะลายมือ
ยังคงมีลายเส้นของดินสอสีน้ำ
บรรยากาศของต้นทางกระดาษแผ่นนั้นติดมาด้วย
ขณะใครบางคนส่งข้อความผ่านตัวหนังสืออิเลคทรอนิค
บางถ้อยคำ เดินทางมาในเวลาที่ทันต่อความรู้สึก พอดี
ระหว่างวันที่กำลังยุ่งวุ่นวาย
ถ้อยคำ ข้อความสั้นๆ แปรเปลี่ยนอารมณ์ ปรับความถี่ของความรู้สึกใหม่
ความอิ่มใจผุดพรายขึ้นในจังหวะขุ่นหมอง
ในความหม่นมัว ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้ม
ตัวหนังสืออิเลคทรอนิคไม่กี่บรรทัด มันรวบรัดแต่ก็รวดเร็ว
และกระชันชิดในช่วงวัน
แม้เคยมองว่ามัน หยาบและฉาบฉวย ไปบ้าง
แต่มันก็นำพาความชื่นใจมาสู่คนรับได้ไม่น้อย
คิดอยู่บ้างไหมว่า ความช้าและเร็ว
หัวใจเรามันแยกแยะกันออกที่ไหน
อย่างไรก็แล้วแต่ เพียงขอให้ได้ยินเสียงของความรู้สึกกันบ้างก็พอ
แต่หากมีจังหวะในวันที่ว่าง แบ่งพื้นที่ให้ด้วยได้ไหม
จ่าหน้าถึงกัน ผ่าน ตู้ปณ. 46 บางแสน ชลบุรี 20130
แล้วจะรอฟังเสียงจากหัวใจคุณไม่เว้นในทุกพื้นที่
.
..
โลกที่เธอไม่ให้ฉันเข้าไป, บอย ตรัย ภูมิรัตน์
.
ถึงฤดูกาลที่ดอกหญ้ามันชุ่มฉ่ำน้ำทะเล 555
คิดว่ามีคนเข้าใจอยู่หลายคนไม่มากก็น้อย
#1 By Backpack Girl on 2007-07-23 22:43