อากาศกวี

.

“ใช้ตอกไม้และเข้าเหลี่ยม แทนตะปู”
เขาบอกอย่างนั้น “เพราะมันรื้อง่าย”
ในใจไม่ได้คิดว่าเขาต้องรื้อย้ายไปไหน
แต่คิดว่าขยับขยายในที่ทางอนาคต

ผลบวบ ไม้พันธุ์ พืชผักบางชนิด
โตทันฝนแรกของปีที่เข้าอาศัย
“ใครๆ ก็ไม่โชคดีเท่าเรา เก็บตำลึง เด็ดบวบ
ไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็ได้กิน สะอาดและสดมากๆ แล้ว”
พูดเช่นนี้แล้ว ผมคนกินยังคงภูมิใจไม่เท่าคนลงแรง

.

. 

มื้อเย็นหลังอาบน้ำในลำธาร
จึงล้อมวงกินอาหารที่สด สะอาด
พร้อมเมนูน้ำพริกฟักทองที่เขาค้นพบความอร่อย
ข้าวกล้องที่หุงในหม้อดินพร้อมใบเตยกับหัวเผือกเล็กๆ
หาที่ไหนกินได้อีก เราสามคนคิด!!

หยิบหนังสือปกสีฟ้าตัวหนังสือโปรยหัว ‘เที่ยวบินยามเช้า’
ยื่นให้พร้อมกับปากกาหนึ่งด้าม
ของฝากจากเมืองที่ติดเป้มาด้วยคราวนี้

.

-4-
เสียงลำธารสายเล็กๆ
ไหลเรื่อยไปแม้นในเวลาค่ำคืนที่ปราศจากแสงไฟ
ตะเกียงน้ำมันโซล่าที่ส่งควันหืนจางๆ
“ไม่ใช้น้ำมันก๊าด เพราะราคาแพงกว่า” เขาว่า
นอกจากแสงสว่างจากตะกียงน้ำมันแล้ว
รอบข้างมืดสนิท

“ปกติ นอนหัวค่ำ อ่านหนังสือน้อยลง
หรือแทบไม่ได้อ่านเลย...
ราคาหนังสือพอๆ กับค่าแรงจ้างคนวันหนึ่งเลยนะ
ช่วงนี้ต้องประหยัด”

.

.

-5-
ยามเช้า, อากาศหนาวเท่าไหร่นั้น
หันไปดูปรอทวัดอุณหภูมิข้างเสาที่ส่งขีดสีแดงอยู่ที่ 23 องศา
ถ้าเป็นแอร์คอนดิชั่นที่ทำงานคงทำงานหนักน่าดู
ทว่าที่นี่...หายใจได้สะอาดกว่ากับต้นทุนที่ธรรมชาติมีให้

บ่ายวันอาทิตย์
เราจากป่าละอู, หัวหินมากับรถกระบะคันหนึ่ง
น้ำใจยังอุ่นอยู่ บนถนนที่ไม่รู้จักที่แสนเงียบงัน
ระหว่างทางสีเขียว และทิวเขา
ถนนลาดยางมะตอยค่อยๆ กว้างขึ้นเรื่อยๆ
เพียงชั่วโมงกว่า ฉากป่ากลับเป็นเมือง

ละวางจากชีวิตประจำวัน
สูดอากาศที่ปราศจากสัญญาณสื่อสาร
ได้ฟอกปอดและหัวให้โล่งเบา

เพื่อนเก่า-กับความฝันที่กำลังจะเป็นรูปเป็นร่าง
เพื่อนใหม่-ได้แลกเปลี่ยนความคิดกันระหว่างทาง

.

ขอบคุณระหว่างกัน
48 ชั่วโมงที่หายไปกับหัวหินที่ไม่มีทะเล
สวนมันตรานิวาส, หัวหิน