อากาศกวี

เป็นอย่างนี้กันบ้างไหมครับ,
ยิ่งอายุมากขึ้น ยิ่งไม่เข้าใจอะไรมากขึ้น
ยิ่งอายุเพิ่มขึ้น ยิ่งไม่เข้าใจคนอื่นมากขึ้น
กำลังพูดในแง่มุมของจิตใจ ไม่รู้มีอะไรเคลือบพอกไว้จนหนา
ขอโทษความขี้กลัว ความหวาดระแวง ไม่ไว้วางใจอะไรๆ ต่างๆ

จิตใจอ่อนไหวมากก็อาจหวั่นไหวง่าย
แต่เข้มแข็งเกินไป บางทีก็มองไม่เห็นคนอื่น
หลงรักคนมีน้ำใจ ไม่รู้เป็นไงสิครับ เห็นใครทำอะไรให้คนอื่นจะรู้สึกดีเสมอ
นั่นแสดงว่าผมขาดพร่องไป เห็นอย่างนั้น ก็ทำให้อ่อนโยนขึ้นมาได้บ้าง

ในกระแสโลกร้อน มีคนพยายามกอบกู้โลก พิทักษ์รักษาโลกเก่าๆ ใบนี้ไว้
ช่วยกันหาวิธีต่างๆ นานา พยุงโลก ดูเหมือนทุกคนเป็นนักอนุรักษ์
แต่ขอโทษที่วันนี้ผมไม่ใช่นักอนุรักษ์
ขณะที่สังคมป่วยอยู่ทุกวัน มีคนอยากเปลี่ยนแปลงสังคมให้ดีขึ้น
ผมคิดไม่ออกว่าจะช่วยได้อย่างไร?

เป็นไปได้ ทุกคนหยุดนิ่งๆ กันสักพักน่าจะดีกว่า
ช่วยกันเยี่ยวยาโดยการหยุดนิ่งๆ
อาจพูดอย่างคนไม่เข้าใจโลก คิดแบบเด็กๆ สักวัน
เพราะอะไร...ก็เพราะหลายๆ อย่าง คิดกันซับซ้อนเกินไปไม่ใช่หรือ

กับตัวเอง อารมณ์หงุดหงิดกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวัน
เอาให้อยู่ จัดการให้ได้ ดูแลข้างในให้ดีๆ คงจะน่าดูยิ่งขึ้น
ตอนนี้ชีวิตเป็นยังงี้ โลกทัศน์กับชีวทัศน์ไม่ตรงกัน
ความเชื่อกับการลงมือทำ-ต่างกัน
แยกแยะพอออก แต่ทำไม่ค่อยได้ และสำนึกเมื่อรู้สึกสูญเสีย

อีกอย่างที่เห็นชัดคือคนรู้จักกันจริงๆ น้อยลง เห็นกันผิวเผินมากขึ้น
เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ไม่ยาก เพราะจดจำชื่อคนได้ไม่เหมือนเมื่อก่อน
เหมือนชีวิตอยู่ในแนวระนาบมากกว่าแนวดิ่ง
จันทร์ถึงศุกร์ชีวิตอย่างหนึ่ง
เสาร์-อาทิตย์ อีกอย่างหนึ่ง หนึ่งเดือนผ่านไป...ปีหนึ่งผ่านไป

คนเราเป็นอย่างนี้ เติบโตข้างนอก ตกต่ำข้างใน
สุขอยากจด ทุกข์ไม่อยากจำ
แต่แย่ๆ เมื่อไหร่ กลับหาวิธีขำไม่ออก เด็กๆ ไม่ค่อยเป็น
อายุมากขึ้นกลับเป็นบ่อย หาอารมณ์ขันไม่ค่อยเจอ
มองอะไรไม่ค่อยเป็นสี ที่เห็นแค่ขาวและดำ
แง่ร้ายมาก่อนเสมอ

โตขึ้นเหมือนอ่านเกมส์ขาด มองอะไรทะลุมากขึ้น
แต่พอไม่ใช่ แทบหล่นไปกองกับพื้น ข้างในแตกสลายง่ายๆ
คุณเป็นบ้างไหม?

ถ้าใครไม่เป็นอย่างนี้ คงนึกไม่ออก ท่าจะดีกว่า
แต่สำหรับคนเป็นเช่นเดียวกัน-น่าจะรู้สึกเหมือนหรือไม่ต่างกัน!!