อากาศกวี

ผมกำลังอินกับงานภาพถ่ายของเขา
ชีวิตของผู้คนธรรมดามีเสน่ห์ หรือเขาเลือกมุม เก็บภาพ ลั่นชัตเตอร์ได้อย่างมีเสน่ห์
ตอบไม่ได้แน่ๆ ทั้งสองส่วนน่าจะเกี่ยวเนื่องสัมพันธ์กัน
แต่ที่แน่ๆ ผมอินกับการการเดินทางไปเพื่อรอ, คอยจดจ่อ จนพบเจอ
ไม่รู้ว่าดังใจเขาหรือยัง กับภาพถ่ายที่ผ่านมา
แต่แน่ๆ แล้ว เขาสร้างแรงบันดาลใจให้ใครๆ ต่อไปอีกมากมาย
อย่างน้อย ผมก็อินกับงานของเขา

เมื่อเช้า-นักข่าวอ่านสรุปการปีนยอดเขาเอเวอเรสต์ ที่สิ้นสุดที่ camp 4
“อาจไม่ใช่เป้าหมายที่จะต้องไปให้ถึง แต่เราควรได้เรียนรู้ถึงช่วงเวลาระหว่างการไป”
ดูเหมือนเขาจะสรุปดี ผมก็รู้สึกดี แม้หนึ่งในเก้าคนในทีมปีนเขาจะรู้สึกผิดหวังก็ตาม
เพราะเห็นเอเวอเรสต์อยู่ตรงหน้าอีกไม่ไกล แต่ไม่สามารถขึ้นไปแตะได้
ดูจะเป็นเรื่องล้มเหลว แต่ในความล้มเหลวก็ยากจะปฏิเสธ
ถ้าเป็นเรื่องของกฏเกณฑ์ทางธรรมชาติ
เอเวอเรสต์ คือสิ่งที่ท้าทายที่สุดอย่างหนึ่งของมนุษย์
หลายคนแลกความฝันโดยทิ้งชีวิตไว้บนนั้น เชอร์ปา ผู้นำทางชาวเนปาลรู้ดี
ครั้งนี้ เชอร์ปาบอกว่า ถือว่าเลวร้ายที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิตของการปีนเขา
แต่เขาเลือกที่จะถอยหลังกลับ เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป

บลูโอเชี่ยน, ผมนั่งนึกถึงที่เขาเปรียบเทียบกัน
ทะเลสีน้ำเงิน อันปราศจากคลื่นลมและพายุแรง
มันเป็นภาพหนึ่งแทนความใฝ่ฝัน
นึกๆ ดูก็สวยงามดี
ทุกคนอยากไปอยู่ตรงนั้น ที่ๆ ไม่มีคลื่นลมและพายุ
ไม่มีอุปสรรคและปัญหาให้ผิดหวัง ความเป็นจริงคงเป็นไปไม่ได้
แม้เป็นไปได้ บางคนก็คงไม่เชื่อ
อย่างน้อย ก็คนที่คิดจะไปเดินป่า ปีนเขา ไม่ต้องถึงขั้นเอเวอเรสต์ก็ตาม
และเพราะความยากลำบาก คือรสชาติ
เราจึงเห็นภาพถ่ายของสตีฟ ที่ปรากฏออกมาได้อย่างน่าทึ่ง
อดทนแค่ไหน เหนื่อยขนาดไหน ไกลแค่ไหน
สะท้อนไว้มากมายในภาพ
นี่อาจเป็น ‘บลูโอเชี่ยน’ ก็ได้ ในฐานะที่มันสร้างความอิ่มเอิบและความฝัน
ขณะที่ซุกซ่อนความยากลำบากไว้เบื้องหลัง

เย็นนี้-ผมตกลงว่าจะเริ่มต้นงานเซรามิคอีกครั้ง
หลังจากพบ-ปิ๊ก ที่กำลังเรียนเซรามิคปีสี่ ม.บูรพา
ผมรู้จักเขาหลังจากที่ทำใบประกาศไปติดที่คณะศิลปกรรม หาคนปั้นถ้วยกาแฟ
ปิ๊ก บอกว่า อยากทำงานเซรามิคกระทั่งว่าอยากไปหาประสบการณ์ที่ญี่ปุ่น
งั้นเราควรได้ร่วมงานกันก่อน, ผมรู้สึกผสมกับความสนุกขึ้นมาทันที
หยุดมาได้สองปี ไม่มีงานออกจากเตาเผาสักชิ้น ครั้งนี้คงได้ที
คราวนี้ ผมจะเริ่มด้วยความสนุก บอกปิ๊กว่า ไม่ต้องเครียด เอามันส์ๆ
ทำเหมือนที่ไม่เคยทำมาก่อน อยากเผารากุก็เอา มาลองกันดูสักตั้ง

ผมบอกเฉิน-เพื่อนของผม ตอนกินมื้อค่ำด้วยกันว่า
ผมกำลังจะเริ่มต้นทำเซรามิคครั้งใหม่
ดูเขาจะตื่นเต้นไปด้วย บุ้งนั่งอยู่ข้างๆ ดูจะรู้สึกไม่ต่าง

เหมือนกำลังจะบอกว่า บลูโอเชี่ยน-ทะเลสีน้ำเงิน ผมกำลังจะไป!!
ฟังดูเพ้อฝัน, ทว่าความจริง
ถ้าคลื่นลมไม่ปรากฏและพายุพัดไม่แรงพอ เราอาจไม่พบ-บลูโอเชี่ยน
อาจก็แค่เป็นเพียงทะเลสีน้ำเงินในความเพ้อฝันอยู่อย่างนั้นไป
ที่ต่าง ก็แค่การลงไปทำ แม้เห็นรำไรอยู่ข้างหน้าเหมือนยอดเอเวอเรสต์
แตะไม่ได้ไปไม่ถึง แต่เราก็รู้สึกดีในความพยายาม
ถึงจะดูโง่ไปบ้างกับสายตาบางคู่

อย่างเราๆ อาจทำได้ในสิ่งที่ทำ
เพราะความจำเป็นที่สำคัญในชีวิตค้ำคออยู่
และต้นทุนทางความคิดที่มีไม่เท่าไหร่
แต่อาจยันด้วยความสุขเล็กน้อยในสิ่งที่พอทำได้

บลูโอเชี่ยน, สวยงามในความฝัน ของใครๆ เล็กใหญ่บ้างไม่เท่ากัน
อยู่ที่ไหน ตัวเองต่างรู้ดี ทะยานมากถ้าอยู่ไกลอย่างเอเวอเรสต์
หรือบลูโอเชี่ยน, อยู่ข้างใน ไม่ได้ใหญ่และอยู่ข้างนอก
เกินกว่าใครจะไปหาพบ

สำหรับผม, สำหรับคุณ
บลูโอเชี่ยน, ทะเลสีน้ำเงินอันปราศจากคลื่นและพายุแรง
คือความเพ้อฝันที่สวยงาม อยู่ที่ไหน
หรือยังหลบซ่อน เป็นความงี่เง่าในโลกความจริง ที่เรายังไม่กล้า ที่จะทำ

เหมือนที่สูงๆ อย่างเอเวอเรสต์
หรือดวงตาคู่งามสักคู่หนึ่งในโลกใบนี้ พอไหม
ที่จะเป็นบลูอเชี่ยนของใครสักคน
อย่างที่สตีฟ แมกเคอร์รี่ ที่เฝ้าตามหาเพียงเพื่อลั่นชัตเตอร์กับดวงตาสีเทอร์ควอยซ์คู่นั้น