อากาศกวี

“ตอนที่เราทำอะไรสักอย่างอยู่จนลืมกินลืมนอน
คิดไปก่อนเลยว่า สิ่งที่ทำอยู่ จะดูดี”

สังเกตกับใครๆ ว่าเป็นแบบนี้อยู่บ่อยๆ
หลายคนคงเป็นเช่นเดียวกัน รู้สึกไม่ต่างกัน
ด้วยสถานการณ์หรือเหตุการณ์บังคับ ไม่รู้
มีกี่อย่างกัน ที่ทำแล้วเป็นแบบประโยคข้างต้น
อ่านหนังสือ เขียนงาน หาข้อมูล เหมือนมีมนต์ตรึงอยู่ตรงนั้น
ไม่ไหวติงและเคลื่อนที่-คงเคยเป็น
หรือเป็นโดยไม่รู้ตัว

คนเราจดจ่อกับอะไรด้วยความเพลิดเพลิน
ลืมเวลาที่แท้จริง จิตใจอยู่กับงานหรือเรื่องราวตรงหน้า
ถ้าไม่นับการเหม่อลอย!

‘สิ่งที่ทำอยู่ จะดูดี’ แปลว่า แค่เห็นท่าทางเอาจริงเอาจัง
ปลุกปล้ำกับสิ่งที่จับต้องอยู่ ถืออยู่ ทำให้คนๆ นั้น ‘ดูดีขึ้นมาทันตาเห็น’
เคยเห็นทีเล่นทีจริง ต่อเมื่อหยิบจับอะไรขึ้นมาอย่างจริงจัง
กลับน่าสนใจ

เป็นไปได้ว่า คนเราแพ้ใจที่สงบ
แต่เราไม่เคยอยากอยู่คนเดียว
มือถือ ทีวี ซุปเปอร์มาร์เก็ต หรือหนังสักเรื่องคือทางออก
ไม่กล้าด้วยซ้ำไปที่จะทิ้งตัวอยู่คนเดียว
อย่างมากก็รู้สึกตัวว่าเหงา แล้วหาอะไรหยิบจับเอา
เป็นต้องไพล่ไปนึกถึงคนที่ไม่ได้อยู่ด้วยใกล้ๆ
จังหวะอารมณ์คนเราเป็นอย่างนี้
ไม่ค่อยพอดี ขาดๆ เกินๆ พูดกันตรงๆ คือ-ฟุ้ง

ลืมกินลืมนอน แตกต่างกับ กินไม่ได้นอนไม่หลับ ยิ่งนัก
อาการหลังท่าน่าจะห่วงกว่า เหมือนไม่ได้อยู่กับปัจจุบัน
พะวงกับอดีตและอนาคต
ทุกๆวัน เกิดขึ้นอย่างนั้นซ้ำเล่า ดูเหมือนฟุ่มเฟือยอารมณ์
เท่าที่รู้ตัว อารมณ์โกรธมักเป็นตัวบ่งบอก

ไม่มีใครขาวสะอาดได้ร้อยเปอร์เซ็นต์
แต่ในใจจะมีใครสักคนประเภทสะอาดคอยให้นึกคลี่คลาย
ถ้าเขาอยู่ตรงนี้ จะจัดการอย่างไร แม้ไม่ดีที่สุด ก็พอมีทางออกได้
แต่ถ้าคิดนึก ด้วยตัวเองได้คงดี

แต่คนเราควรพึ่งตัวเอง ทั้งในแง่ข้างนอกและข้างใน
ทุกคนกินและนอน ไม่ได้ด้วยใครคนอื่น
จับต้องได้ในความหมายนี้ที่สุด-คือตัวตน
เหมือนเช่น...
สนุกที่สุดเมื่อดูหนังตลกแล้วหัวเราะลั่น
ร้องไห้ก็ได้ ถ้าเรื่องนั้นซาบซึ้งพอ
เรายังไม่เคยยืมเสียงหัวเราะและร้องไห้จากคนอื่น

เป็นไปได้ที่จะทำให้เป็นอย่างนี้กับทุกเรื่อง
เราพร้อมจะทำทุกอย่าง เพียงแค่ตัวเองสบายใจขึ้น
เท่านั้นพอไหม-คงไม่
งั้นควรหยิบยื่นเสียงหัวเราะและความซาบซึ้งให้คนอื่นน่าจะดีกว่า

มองประโยคบนสุดอีกครั้ง-มันกลายเป็นอีกความหมายหนึ่งทันที
ไม่ได้แปลว่าสำหรับตัวเอง, แต่สำหรับคนอื่น