อากาศกวี

 
.

ใครว่าเขาเขียนหนังสือเล่มนั้นด้วยภาพความหลัง
ความจริงมันอาจเป็นความวาดหวังที่ไม่ใช่ความฝัน
หลายหนที่พบ-พราก และหลายหนที่หาไม่พบ
ซ่อนไว้ ไม่ใช่ไว้ในความมืดหรือความเงียบ
เห็นเงาที่มีอยู่ ใช่เพราะแสงสว่าง แต่เป็นความต่างของมุมที่เห็น

ไม่มีใครจับมือจอห์น เลนนอล หรือกับพอล แมคคาธีย์เขียนเพลงๆ หนึ่ง
ไม่มีใคร-นอกจากใจที่บงการ
ค่ำคืนไหนสักคืน ร่องลอยในความมืด กับสิ่งที่สุขล้ำ บรรจบพอดีกัน
คงเป็นอย่างนั้น นอกจากอาหารกายแล้ว
ชีวิตยังต้องการอาหารข้างในด้วย

ความตายจึงสวยงาม เพราะข้างในสวยเกินกว่ารูปเปลือกนอก
คล้ายบทกวีอายุร้อยกว่าปีของ กาวาฟี ที่ชื่อ วอยซ์-เสียงที่ได้ยิน

"เสียงอันเป็นอุดมคติ
ของผู้ที่จากพรากอันเป็นที่รัก
หรือจากเขาผู้ซึ่งอยู่ห่างไกล

บางทีเขายังคงพูดอยู่ในความฝันของเรา
บางครั้งเราก็ยังคงได้ยินเสียงพวกเขาจากใจของเรา

และกับเสียงของพวกเขา ณ ช่วงขณะหนึ่ง
ดังบทกวีอันไพเราะบทแรกในชีวิต
หรือเป็นดั่งท่วงทำนองของเสียงดนตรี
ที่ห่างไกลค่ำคืนของความร่วงโรย"

(Voices, Constantine P. Cavafy, 1904)

 

.

Norwegian wood - Lennon-McCartney