อากาศกวี

ใกล้สิ้นปีและย่างเข้าเดือนธันวา
ข้างในหนาวไม่แพ้ภายนอก
อ่านโคลงเก่าเล่าเรื่องของกาวาฟีที่ว่า An old man
ไม่มากล้นก็พอกระจ่าง

ระแวดระวังอย่างไรในเรื่องเวลา ถึงช่วงสำราญก็ลืมเลือน
เราเป็นทั้งคนเก่าแก่ของปัจจุบันและก็เป็นอดีตในวันพรุ่ง
มองเห็นและเอื้อมหาในเวลาไล่เลี่ยกัน
อาจใช้จ่ายด้วยต้นทุนที่พันพวงมากับอดีต

เคยกล่าวโทษโกรธเคืองตัวเองหนักหนาสาหัส
น้อยครั้งกว่าคือกำลังใจที่กระซิบบอกตัวเอง
กระทั่งว่าบางทีเราหม่นมัวและมืดบอดในอดีตที่มองเห็น

ไม่เท่าไหร่ มันก็จะผ่านไป หากไม่ลืมสะก่อน คงดีต่ออนาคต
แต่บางอนาคตก็ลืมอดีต เหตุการณ์ก็ซ้ำเล่าวนมาอีก

สำหรับบางอดีตของคนอื่น ก็เป็นต้นทุนสำหรับคนบางคน
จะย่นเวลาให้รู้จักเข้าใจ แต่อาจไม่สำนึก เพราะไม่รู้สึกด้วยตัวเอง
เหมือนใครๆ ที่เสี้ยมสอนกันกระทั่งโต

“เธอยังมีเวลาอีกมากมายในวันพรุ่งนี้”

ใครจะเศร้ารู้สึกได้ ถ้าคิดถึงวันที่ย้อนคืนมาไม่ได้
กาวาฟี บอกให้ลองคิดตามคนข้างๆ ที่นั่งอยู่นิ่งเงียบนั้นดู
ที่ภายในอาจเต็มไปด้วยเรื่องราวอันปวดร้าวระบม
ถ้าไม่เหลียวก็ยังไม่ได้เห็น
ฟังโคลงที่ว่า รู้สึกค่าของการสูญเสีย ที่เรียกกลับคืนมาไม่ได้
ไม่ใช่เรื่องของคุณค่าเชิงหยิบจับ แต่เป็นเวลาที่มีเหมือนหรือเท่ากันทุกคน

อย่างน้อยก็พึงระวัง ว่าจะเปล่าเปลืองในวันเวลาที่เราหายใจอยู่
อย่างน้อยก็น้อยครั้งลง ที่มานั่งจะนั่งจ่อมจมลง
และซึมเหมือนชายชราคนนั้นของกาวาฟี