อากาศกวี

.

. 

อธิบายความรู้สึกตรงนั้นอย่างไรดี
ในชั่วโมงที่เผางาน อุณหภูมิที่สูงขึ้นเรื่อยๆ
เตาที่ร้อนและแดงไม่รู้เกิดอะไรขึ้นบ้างภายในเตา
ทำอย่างไรได้อีกเล่า

.
นอกเหนือจากควบคุมไฟอยู่ภายนอก
มีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นข้างใน
เสียงที่ดังภายในเตา หัวใจก็เต้นแรงทุกครั้ง
.
นอกจากควบคุมเตาให้ได้แล้ว
ต้องควบคุมใจตัวเองให้อยู่นิ่งให้ได้ด้วย
.

 .

หลังชั่วโมงที่ดับไฟและรอเปิดเตา
เวลาหนึ่งคืน สำหรับรออุณหภูมิให้ลดลง
แทบทุกครั้งที่นอนไม่หลับเพราะตื่นเต้น
ไม่รู้ร้ายหรือดี เท่าไหร่กัน

เหมือนมีคำตอบอยู่ในตัวมันเอง
ยิ่งวาดหวัง เมื่อสูญเสีย เรายิ่งแย่เอง
พยายามไม่หวัง เฝ้าลุ้นเท่านั้นแล้วในช่วงหลัง

คราวนี้เช่นกัน ดีหรือเสียเท่าไหร่
ก็แก้ไขไม่ได้ รอเปิดเตาตอนเช้าเท่านั้น

เช้ารุ่งขึ้น
เตายังอุ่นๆ ถ้วยชาหลากสีอยู่ตรงหน้า

.

. 
นึกถึงตั้งแต่เริ่มต้น
ดินก้อนเหลวๆ เละๆ นวดจนปั้นได้
บี้เสียไปจังหวะนั้นก็เป็นสิบ
อารมณ์ไม่คงที่
กว่าจะนิ่งก็หลายวัน

เปิดเตามา
เห็นถ้วยใบที่เสียแล้วใจหายนะครับ
ค่อยๆ หยิบออกมาที่ละลูก ที่ละใบ
และบางใบก็ทำเอาตื่นเต้นดีใจ
เพราะสี เพราะทรง ลงตัวอย่างไม่คาดคิด
.
นอกจากความอดทนและปล่อยวาง
หนึ่งร้อยถ้วยกับวันคืนตลอดสามอาทิตย์ที่ผ่านมา
ยังบอกเราอีกอย่างหนึ่งว่า...
.
"เราสูญเสียพอๆ กับที่ได้คืนมา"

Junk - Gazarek