อากาศกวี

คืนนี้เมื่อปีที่แล้ว
ผมกำลังเข้านอน บนห้องพักชั้นดาดฟ้าที่ริมทะเลสาบพุชการ์-อินเดีย
อากาศหนาวเย็น และเดียวดาย
แต่ก็ถูกฉุดออกมานอกห้องอีกหน
เพราะเสียงกลอง กระดิ่ง และเครื่องวงของนักบวชฮินดู
ที่พยายามส่งสื่อถึงเทพเจ้า

เสียงเพลงสวดดังอยู่รอบทะเลสาบอยู่ต่อเนื่องอย่างนั้น
อีกไม่ถึงนาทีจะผ่านสู่ศักราชใหม่
ท้องฟ้าที่มืดสนิท ก็ถูกพรหมไปด้วยพลุหลากสี
กระจายไปเต็มทั่วพื้นฟ้า และสะท้อนบนผืนน้ำสวยแปลกตา
ส่วนผมอดที่จะบันทึกภาพเหล่านั้นไว้ไม่ได้
การเฉลิมฉลองข้ามปีคืนนั้นผ่านไป
กับบรรยากาศของมนต์คลังของเสียงสวดชาวฮินดู
และเสียงดูมๆๆ ของทาทาจากแผ่นซีดีที่เปิดผ่านลำโพงในผับริมแม่น้ำพุชการ์
เสียงสวดของนักบวชฮินดูกับเพลงสวดของทาทาในผับ
สอดประสานกันอยู่อย่างนั้นจนผมหลับข้ามปี

เช้ามืด
ตื่นมาเจอกับข่าวใหญ่สองข่าว
ซัดดัม ฮุดเซน ถูกแขวนคอ เสียชีวิตแล้ว
ส่วนกรุงเทพฯ ระเบิดส่งท้ายปีรอบเมือง

ส่วนคืนนี้เมื่อสองปีก่อน
หลวงพระบางครับ
ครั้งที่สองของผม และครั้งแรกของเพื่อน
ผมกุมเบย(เบียร์)ลาวอยู่ในคาเฟ่เล็กๆ หลังพระธาตุภูศรี
ผู้คนแน่นร้าน อบอุ่นอย่างแปลกประหลาด
หลากภาษาแต่เราก็อยู่ในอารมณ์คล้ายกัน
ฝรั่งโต๊ะข้างๆ กำลังนั่งโม้ถึงเส้นการเดินทางที่ผ่านมา
ตลอดหลายๆ เดือนของเขา ให้เพื่อนใหม่ฟัง
ส่วนโต๊ะอื่นๆ ก็คงไม่ต่างกัน  มาจากไหน และกำลังจะไปไหน
นั้นคือหัวข้อสนทนาที่คลายกัน
คืนนี้ของปีนั้น สิ้นเปลืองเบยลาวเป็นที่สุด
แต่หลวงพระบางยังดูสุภาพและอ่อนโยน
เมื่อแสงแรกของปีปรากฏในยามเช้าอาบเมืองและผู้คน

ส่วนคืนนี้-ปีนี้

ตั้งใจอยู่กรุงเทพฯ กินข้าวร่วมกันกับที่บ้าน
ไม่มีแผนการเดินทาง
ทั้งๆ ที่วันเวลาเพียงพอให้เดินทางไปไหนๆ ได้ไกล
เวียดนามที่เคยไป-เพื่อนโทรมาถามเรื่องการเดินทาง
หลวงพระบาง-แน่นอนว่าต้องมีใครสักคนไป
แล้วก็ไม่ลืมที่จะแนะนำที่ๆ อยากไป ให้ไปด้วยเช่นกัน
เที่ยวเผื่อ เก็บรูปมาฝากด้วยแล้วกัน คิดได้แค่นั้น

อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ข้ามปี
จริงๆ ไม่ได้ตื่นเต้นอะไร
แต่รอบข้างและบรรยากาศทำให้รู้สึกว่าไม่ใช่คืนธรรมดา
ก่อนที่จะข้ามปี
เลยอยากบันทึกอะไรไว้เล็กน้อย
นึกตอนก่อนออกจากบางแสนเพื่อจะเข้ากรุงเทพฯ
อ่านบทกวีของจางจื้อ กวีเอกของจีน
บทที่ชื่อว่า “หนีเงา” เรื่องราวมีดังนี้

“มีชายคนหนึ่ง กลัวเงาและเกลียดรอยเท้าตัวเอง
ถึงขั้นไม่อยากเห็น ไม่อยากเจอ
ชายคนนั้นออกวิ่ง เขาวิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ
เหนื่อยจนรู้สึกหมดแรง เพียงเพราะเงาและรอยเท้าของตัวเอง
ชายคนนั้นวิ่งเร็วขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งเหนื่อยมากขึ้นเท่านั้น
เขาค่อยๆ หมดแรง และสิ้นใจ

เสียดาย เพียงถ้าเขานั่งลงใต้ร่มไม้
เงาและรอยเท้าก็จะไม่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย”

ฝากกวีเต๋าของจางจื้อบทนี้ไว้ขบคิดข้ามปีก็แล้วกันนะครับ.

.

..