อากาศกวี

.

ฉากแรกของเซี่ยงไฮ้ เริ่มต้นจริงๆ ที่สถานีรถไฟซับเวย์ Longyang
ปลายทางอยู่ที่โฮสเทลแห่งหนึ่งซึ่งต้องลงที่สถานี Caoyang

และหลังจากนั้นก็ยึดเส้นทางคมนาคมทางรถไฟซับเวย์เป็นทางหลักในการเดินทาง

เพราะสิบสามล้านคนสำหรับประชากรในเซี่ยงไฮ้
ขนาดของเมืองขยายไปในลักษณะสูงเป็นตึกเสียดฟ้า
ด้วยเหตุผลหนึ่งคงเพราะราคาที่ดินแพงมหาศาล

และการเดินทางทั้งบนถนน บนฟ้า และใต้ดิน ไม่ว่าจะอยู่ตรงไหน ก็มีแต่คนเต็มไปหมด

.

.
.
เช้า สาย บ่าย ค่ำ
ฟ้าก็สวยได้ในทุกมุมที่มีต้นไม้กำลังผลิใบ และมีตึกระฟ้าเป็นส่วนประกอบ
ถนนหนทางเหยียดยาวไปในเส้นทาง จักรยานที่เรียบสองข้างทาง
ร้านรวงแต่งเติมสีสันไปเป็นระยะๆ

จากถนนหนึ่งสู่อีกถนนเส้นหนึ่ง
จากเช้าๆ ที่ 20 องศาต้นๆ ไปจนถึงหัวค่ำที่สิบกว่าองศาเซลเซียส
.

.
เรื่องรอยยิ้มนั้นหายากยิ่งในใบหน้ายุ่งๆ ในแต่ละวันของชีวิต

“เขาก็เก็กไปงั้นเอง” ใครบางคนออกตัวแทน
แต่เหมือนว่าจริงๆ เลือกที่จะไม่สนใจใครมากกว่า
ต่างก็เดินมุ่งไปจุดหมายของตัวเอง เหมือนจะบอกว่า เสียเวลาเปล่า
มีเรื่องที่ต้องรีบไปทำเยอะแยะมากมาย

เหมือนเป็นยังงี้ทั้งโลก ยิ่งกับเมืองเศรษฐกิจที่เติบโตรวดเร็ว
เมืองไหนๆ ในโลกก็คงไม่ต่างกัน.

.
สีสันของเสื้อผ้าที่ตากยามแดดบ่าย ระบายเมืองให้ดูสนุกสนานเป็นกันเองกว่าไหนๆ
ไม่ต้องเกรงใจใคร
ในรูปแบบการดำเนินชีวิต ยิ่งกับเรื่องแดดแล้ว ถือเป็นเรื่องจำเป็น

อากาศหนาวเย็นในเมืองที่ตึกสูงขนาดนั้น หาแดดได้ก็ในบางมุมบางชั่วโมงเท่านั้น
.

แล้ววันหนึ่งๆ ก็ผ่านและจบลง ถนนบางสาย แสงและเสียงดูคึกคักขึ้นมาในเวลาย่ำค่ำ
ตึกสูงระฟ้าระยับแสงในบางชั้น ร้านอาหารเนืองแน่นอีกหน
บางถนนที่ยามกลางวันคนเคยเยอะๆ ก็ค่อยจางลงไปพร้อมกับเสียงและแสงสว่าง
ชีวิตเก่าๆ เดินเข้าตรอกซอกซอยสู่บ้านหลังเดิม

อาจมีหลายมุมมองและความรู้เชิงประวัติศาสตร์เยอะแยะมากมายที่มีคนบันทึกไว้ให้อ่าน
แต่สำหรับผม การได้มาเดิน นั่งมองผู้คน กินแต่ราเมนที่ต้องเสี่ยงกับท้องเสียในแต่ละวัน
เสียเวลาเดินทางไปกับหลงทาง มองหาผู้คนที่ใจดี
เดินในตรอก ใกล้ชิดบ้านเก่าๆ ที่แปลกตา ที่คาดว่าจะถูกรื้อทุบทิ้งในอนาคต
ก็ล้วนแล้วแต่เป็นเซี่ยงไฮ้ในฉากหนึ่งของฤดูใบไม้ผลิ ที่มีเรื่องน่าหลงใหลในชีวิตธรรมดาๆ

บางครั้งซ้ำๆ อยู่ในชีวิตประจำวัน ผ่านๆ ไปหลายๆ ฤดู
เราเองก็อาจหลงลืมแม้กระทั่งตัวเอง
.

.