อากาศกวี

ฉันขี่เวสป้าคันเดิม
ฝ่าละอองฝนที่พรมลงจากเมฆก้อนดำ
ชั่วครึ่งทาง...
ฝนเริ่มตกหนัก
ฉันยังคงขี่เวสป้าไปตามทางเหมือนเดิม
ถอดแว่นตาที่ชุ่มฝนออก
จนมองเห็นอะไรชัดเจนขึ้น
ถนนและบ้านริมทางเป็นสีเทา

สายฝนสาดใส่จนเจ็บตา
ปะทะใบหน้าเหมือนเข็มแหลมทิ่มแทง
นี่คือฝนกลางเดือนตุลา ที่รุนแรงและเยือกเย็น

ชั่วขณะหนึ่ง
นิ่งคิดขณะที่คงคันเร่งอยู่ในมือ
ควรหยุด หรือไปต่อ
ควรหยุด หรือไปต่อ...
อีกแค่ครึ่ง หรืออีกกว่าครึ่งทาง

ฉันแทบมองอะไรไม่เห็น
แต่กลับคิดถึงบ้านอันคุ้นเคย

.

.