อากาศกวี

นาฬิกาข้อมือเรือนนั้นหายไป
เมื่อคราวที่ย้ายบ้านมาใหม่ๆ
หายไปทั้งๆ ที่ฉันยังไม่มีเวลาหา
แม้สองชั่วโมงที่อยู่ในบ้านของแต่ละวัน
ชั่วโมงหนึ่งตอนเช้าที่เร่งรีบหลังตื่นนอน
และอีกชั่วโมงหลังกลับจากที่ทำงาน

เวลาที่หายไปวันละหลายๆ ชั่วโมง
ไม่ได้ทำให้ฉันอยากได้นาฬิกาเรือนใหม่

น่าเศร้าใจ เพราะเวลาที่หายไป
ไม่ได้หายไปพร้อมๆ นาฬิกา
เป็นเวลาที่ยังมีอยู่ในปัจจุบันและอนาคต
ซึ่งฉันปล่อยผ่านไป
อย่างที่ไม่มีวันซื้อมาใหม่เหมือนนาฬิกา