อากาศกวี

Photo by: jonathan_pui

"It isn't what you have, or who you are, or where you are,
or what you are doing that makes you happy or unhappy.
It is what you think about."

“มันไม่ได้อยู่ที่ว่าคุณมีอะไรอยู่ คุณคือใคร คุณอยู่ไหน 
หรือกำลังทำอะไรที่ทำให้คุณสุขหรือทุกข์
แต่อยู่ที่ว่าคุณคิดกับมันอย่างไร?”

Dale Carnegie,
นักเขียนชาวอเมริกัน
1888~1955

มีคนถามว่า คำอวยพรที่ดีที่สุดในชีวิตที่เคยได้รับคือประโยคไหน
คิดข้ามคืนมาได้ว่า “ขอให้มีความสุข” 
เหตุผลที่คิดถึงประโยคเรียบๆ ประโยคนี้
ก็เพราะคนเราไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่า “ความสุข”

“ความสุข” ถ้าความหมายของมันมีระดับที่ชี้วัดได้
และสเกลความสุขของทุกคนมีค่าสูงสุดที่เท่ากันที่สามารถไปได้ถึง 100 
ความสุขของคุณอยู่ระดับไหน

ในแง่ข้อเท็จจริง คนเราทุกข์มากกว่าสุขเสมอ
“อยากได้แต่ไม่ได้ ก็เกิดทุกข์, ไม่อยากได้ แต่ต้องได้รับก็เกิดทุกข์”
ผมและคุณก็เป็น 
และต้องเจอสถานการณ์ทั้งสองแบบนี้ในชีวิตเสมอ
ถ้าคิดแบบเหตุผล เราจัดการสองส่วนนี้ไว้ได้ 
คือจัดการกับความอยากได้ ด้วยความไม่อยากได้
และจัดการเรื่องที่ต้องได้รับ เช่นเรื่องเซอร์ไพรซ์แย่ๆ ในชีวิตทั้งหลาย
ด้วยการยอมรับมันให้ได้

ง่ายๆ แบบนี้ “ความสุข” คงเกิดขึ้นไม่ยากเย็นเท่าไหร่

แต่ทั้งสองสถานการณ์ที่ว่าเป็นเรื่องยากที่จะต้องใช้ความ “อดและทน” สูง

อดก็ได้ ทนก็เป็น ดีไซด์ชีวิตให้เป็นแบบนี้สเกลความสุขก็น่าจะสูงขึ้น
ไม่ว่าจะมีเป้าหมายในชีวิตสูงหรือต่ำขนาดไหน
การไปด้วยพื้นฐาน ‘อดก็ได้ ทนก็เป็น’
น่าจะทำให้หนทางไกลที่หลุมหล่มเยอะแยะ
มีความหมายและน่าประทับใจที่ได้ผ่านมา มากกว่ามองว่าเป็นปัญหาหรือเรื่องกลุ้มๆ ที่เจอะเจอ

ถ้าเราอดและทนเป็น ชีวิตน่าจะเรียบง่ายมากขึ้น 
มีภาวะของอารมณ์ที่สบายใจมากขึ้นผ่อนคลายความคิด 
ความสร้างสรรค์ก็น่าจะมากขึ้นตาม
ไม่จำเป็นต้องใส่หน้ากากและสร้างภาวะการแข่งขันให้เกิดขึ้น
เกิดความเบิกบานมากกว่าสงครามและความรุนแรง

แล้ววันนี้ “ความสุข” ของคุณอยู่ระดับไหนของสเกล
ลองสำรวจด้วยเครื่องชี้วัดซึ่งก็คือความอดทนที่อยู่ในความทุกข์ของคุณดู

แต่สถานการณ์ของคนเราไม่พร้อมที่จะสำรวจความสุขความทุกข์ของเราเอง
อย่าว่าแต่ภาวะที่เราสับสนหรือทุกข์ใจ
กระทั่งห้องหับที่เรานอนอยู่ทุกวัน เรายังอยู่ด้วยตัวเองไม่ได้
เรายอมฟังเสียงจากโทรทัศน์ เปิดวิทยุ ต่อโทรศัพท์ หรือหาเรื่องออกไปข้างนอกมากกว่า
เราไม่กล้าที่จะอยู่เฉยๆ สงบๆ เราทำได้สักพัก
แล้วเราก็ต้องหาเรื่อง หรือมีเหตุผลออกไปจากที่ตรงนั้น

พอเราไม่มีโอกาสอย่างนั้นใจเราคงไม่เข้มแข็งพอที่จะระงับวิกฤติต่างๆ ในชีวิตได้
แม้กระทั่งเรื่องเล็กๆ
เมื่อภาวะของความทุกข์มาเยือน ความอดและความทนก็คงอ่อนแอ

หาโอกาสและเวลาให้ได้ทบทวน "สุขและทุกข์" ของตัวเองบ้าง
เหมือนเฮนรี่ เดวิด ธอโร ที่มีเก้าอี้อยู่สามตัวในบ้าน
ตัวหนึ่งสำหรับนั่งเงียบๆ คนเดียว
ตัวสอง สำหรับมิตรภาพ และตัวที่สามสำหรับเพื่อการสมาคม
แต่ส่วนใหญ่เขาสมัครใจที่จะใช้ตัวแรกเพื่ออยู่ตามลำพังมากกว่า

ถ้าอย่างนั้น โอกาสปีใหม่นี้เลยขอคส่งคำอวยพรให้คุณๆ สักประโยค
"อดให้ได้ ทนให้เป็น เพื่อความรื่นเย็นของชีวิต" นะครับ

 เสื้อแห่งความสุข: ลานนา คัมมินส์

.