อากาศกวี

จากเชียงของด้วยเรือช้า สองวันหนึ่งคืนเพื่อไปให้ถึงหลวงพระบาง
เรามีเวลาเพียงพอต่อการเดินทางยาวนานประมาณหนึ่งอาทิตย์
บนเรือช้า กาแฟคอฟฟี่มิกซ์ที่รสชาติสำเร็จรูปห้าพันกีบหรือเท่ากับยี่สิบบาท
ส่วนราคาเบียร์ลาวต่อกระป๋อง
พอจะทำให้ทำนายเศรษฐกิจและค่าครองชีพในหลวงพระบางได้พอสมควร

เรือช้าพา สองร้อยกว่าคนขึ้นฝั่งริมโขงกลางหลวงพระบางในสองวันถัดมา
อากาศหัวค่ำของเดือนกุมภากำลังสบาย
ส่วนหลวงพระบาง เมืองอันเก่าแก่ที่เติบโตในสบตาแรกที่ได้พบกันอีกครั้ง
เป็นมุมที่เรามักเลือกมองอย่างที่อยากจะให้เป็นเช่นเดิม

ดวงจำปายังล่วงหล่นไปตามฤดูกาล ผลัดใบ เปลี่ยนสี เหลือแต่กิ่งก้านและลำต้น
ส่วนผู้คนคงไม่ต่างกัน มีเรื่องราวมากมายที่แปรผันไปตามกาลเวลา
บรรยากาศท้องถนนดูคลาย ไม่แตกต่าง
แต่ความจริงมีรายละเอียดที่แตกต่างอย่างชัดเจน
จักรยานน้อยลงอย่างน่าใจหาย
เกสต์เฮาส์บางหลังกลายเป็นห้องพักไม่ต่างกับโรงแรม
วัฒนธรรมละครช่องเจ็ดสี
และเพลงจากเมืองไทยคงเป็นตัวแปรหนึ่งที่จะตัดทิ้งไปไม่ได้
ไม่ใช่คิดว่าไม่หรือไม่ควรมี
แต่กำลังคิดว่า เราคงไม่ต่างกัน หรือหลงลืมมองตัวเองไปด้วยซ้ำไป

คืนสุดท้ายที่หลวงพระบาง, ลาว