อากาศกวี

Norwegian Wood ของมูราคามิเล่มโตชวนถวิลหาชีวิตและวันวัย
ขณะอยู่บนถนนที่ทอดตัวสู่เทือกเขา ป่า ที่ห่างไกลจากเมือง
ก็เพราะบางสิ่งบางอย่างชวนหา
ประหนึ่งหัวใจมนุษย์ลุกขึ้นมาทำงาน ทำหน้าที่ของตัว อย่างจริงจัง
โดยอาศัยเสียงที่เบา อากาศสะอาดเป็นโอกาส
แสงสว่างและความมืดมิด เป็นเครื่องชี้นำ

ในเวลากลางดึก ลมจากทิศเหนือพัดมา
นำพาความยะเยือกเย็นจับใจ
ไม่รู้จะบรรเทาอาการหนาวสั่นด้วยอะไร
ได้แต่นอนอยู่ใต้กระท่อมที่ซ่อนตัวอยู่ริมหุบเขา
พร้อมดาวนับแสนที่ไม่สามารถบันทึกด้วยกล้องได้
ต่อเมื่อแดดหลังมื้อเช้าให้ความอบอุ่น
ทุ่งหญ้าก็เหลืองพราวชวนให้กดชัตเตอร์บันทึกเป็นความทรงจำไว้บ้าง
ใจเรามันก็หลงละเลิงเป็นชั่วโมงกับท้องฟ้า และขุนเขา
เลยเก็บมาเป็นนิทรรศการ “จดหมายรักจากชายป่า”
ที่มีเสียงนวนิยายเล่มโปรดของมูราคามิแทรกซึมอยู่อย่างไม่เกี่ยวข้องกัน

.

Norwegian wood - Lennon-McCartney