อากาศกวี

เพียงลมลู่พัดก็ไหลลื่น

สายน้ำชุ่มชื่นก็ลื่นไหล

เสียงคลื่นกระทบจากอีกฟากไกล

เสนาะถึงธารใสในป่าลึก

เกิดเป็นท่วงทำนองชีวิต

ประโลมจิตดวงใจให้รู้สึก

จากสูงลงต่ำย่ำสำนึก

จากเงียบสู่อึกทึกนาน

จากต้นน้ำธารใสสู่ฟ้ากว้าง

จะเย็นกระจ่างอยู่เนินน่าน

ผ่านร้อนผ่านหนาวผ่านวันวาน

จะสะอาดสะอ้านนานเพียงใด

วิถีจิตรกรรม..

เปรียบเสมือนสายน้ำที่บ่าไหล

หลั่งล้นออกมาจากด้านใน

จากจิตจากใจจิตรกร

ใครได้วักดื่มจึงเอิบอิ่ม

สายน้ำไหลปริ่มอันไหวอ่อน

ชะล้างคราบเปื้อนให้คลายคลอน

ร้าวรอนผ่อนผันให้คลี่คลาย

ยามเงียบสงบจึ่งร่มเย็น

สายน้ำสะท้อนเห็นถึงความหมาย

นิ่งๆบางเบาเกิดเงาคล้าย

กระจกสะท้อนไว้ให้เห็นจริง

แล้วลมก็พัดให้ไหลหลีก

สายน้ำแยกฉีกไปทุกสิ่ง

ภาพเลื่อนเคลื่อนไหวไม่หยุดนิ่ง

ความจริงแตกฟองละอองไอ

ถึงวิถีจิตรกรรม..

สายน้ำรินร่ำอยู่เรื่อยไหล

จากต้นธารผ่านสู่ทะเลไกล

ยังรักการรินไหลอยู่นั่นแล้ว

(ปล. : เขียนผ่านเป็นจดหมายไปสู่พี่สองคนแห่งร้านมิตรไทย ร้านศิลปะแห่งเมืองปายเมื่อห้าปีที่แล้ว เดิมชื่อจิตรกรรม จิตรกร และเปลี่ยนชื่อบทกวีใหม่เพราะแรงบันดาลใจจากชื่อเรื่องสั้นหนึ่งของคุณปราบดา หยุ่น ที่ชื่อสิ่งที่เคลื่อนไหวในใจของผู้แพ้)