อากาศกวี

 .'

'

.
Photo: http://bookhemian.exteen.com

'

'

เจ็ดสิบสองชั่วโมงผ่านมา
กับถ้วยดินที่เพิ่งเสร็จใหม่ๆ ยังเปียกชื้นอยู่บนแป้น
ย้อนนึกถึงความตั้งใจเดิมที่ว่า ถ้วยร้อยใบจะเสร็จสิ้นโดยไม่ยากเย็นอะไรนัก
จึงรับปากเพื่อนไปตามนั้น ว่าจะทำให้

ผ่านมาถึงถ้วยใบที่ห้าสิบ ก็พบว่าเกิดแผลเล็กๆ ที่ปลายนิ้วกลางข้างขวา
เจ็บพอทน แต่ทำไปได้สี่ห้าใบก็ต้องหยุด

ไม่ใช่ช่างปั้นถ้วยมืออาชีพ ทำเพราะรัก ทำเพราะชอบมากกว่า
แต่ใครว่าทำสิ่งที่รักแล้วจะสุข  ไม่เสมอไป
ควบคุมอารมณ์ไม่ดีพอที่จะทำ บางชั่วโมงจึงล้มเหลว
รู้ตัวเมื่อถ้วยดินเบี้ยวและเละคาแป้น

กลับกัน บางชั่วโมงไหลลื่น สนุก หยิบจับอะไรก็คล่องตัว ผ่านไปเป็นถ้วยใบแล้วใบเล่า
ทำออกมารายกับไม่มีข้อผิดพลาด อยากรักษาอารมณ์และบรรยากาศช่วงนั้นเอาไว้
ในใจยังเถียงอยู่ว่า ทำงานไม่ควรเอาความรู้สึกเป็นที่ตั้ง
แต่งานแบบนี้ต้องอาศัยอารมณ์ความรู้สึกบ้าง  แต่มันก็คุมยาก ยิ่งยามที่เสียจังหวะ

ผลพวงของอารมณ์เกิดเป็นถ้วยต่างๆ สี่สิบห้าสิบใบ
ส่วนหนึ่งคือถ้วยดินที่รอการนำไปเผา
อีกส่วนคือที่แตก เละ บิด เบี้ยว และรอการนำไปนวดเพื่อปั้นใหม่
คงไม่ต้องบอกว่าส่วนไหนเกิดจากอารมณ์ไหน

สามวันที่ผ่านมา โลกข้างนอกเหมือนหยุดหมุน
เหลือเพียงแต่โลกภายในที่หมุนวนอยู่กับที่
พร้อมกับดินที่มีทั้งแข็งและนิ่ม
ยากง่ายไม่ต่างกันกับดินสองก้อนที่ต่าง
ควรทำและรักษาความต่าง ด้วยการลงมือที่ไม่เหมือนกัน
ศิลปะไม่ใช่ถ้วยใบที่เสร็จ  แต่เป็นที่การรู้จักประคับประคองดินที่ต่างกัน
ค่อยๆ ทำ ค่อยๆ ขึ้นรูปทรง ที่ละนิด สิบนิ้วที่แตะประคองในน้ำหนักที่ผ่อนหนักเบาไม่เท่ากัน
จังหวะสโลว์คงเห็นรายละเอียดได้ไม่ยาก

ความจริงมีอยู่ว่า ไม่ถึงนาทีถ้วยหนึ่งใบที่ขึ้นจากดินก้อนกลมก็จะเสร็จอยู่ตรงหน้า

เพื่อนคนหนึ่งแนะนำว่า ควรหาคนมาช่วยปั้นสักคน
พอได้เจอกับวัยรุ่นคนหนึ่ง จึงให้มาลองปั้น
ถ้วยยังไม่ทันแห้งสนิท มันก็เผ่นหนีไปไหนแล้วก็ไม่รู้
จิตใจ สมาธิ แรงบันดาลใจของเขาคงยังไม่สัมพันธ์กันเท่าไหร่
จึงพอเข้าใจได้ว่า ของแบบนี้ถ้าจะต้องหัด ต้องสอน ได้ก็เฉพาะวิธีการ ทฤษฏีเท่านั้น
เรื่องภายในควรต้องจัดการเอาเอง

โชคดีที่ผมได้ผ่านช่วงนั้นมาแล้ว
ช่วงเวลาที่รู้ว่าจังหวะอารมณ์ไหนควรรักษาและคุมอยู่
จังหวะไหนควรปล่อยผ่านและนั่งเฉย
แม้ในบางเวลายังพบเจอสถานการณ์ห่อเหี่ยวเดียวกันนั้นอยู่บ้างก็ตาม
เพราะรู้ว่ายังไงก็ต้องเกิด บวกกับแรงภายในอาจไม่แข็งแรงพอที่จะรักษาระดับให้สม่ำเสมอ

ทำมาถึงครึ่งทางของถ้วยร้อยใบ ยิ่งรู้สึกว่าชีวิตควรมีความละเมียดละไม
ไม่ได้ด้วยการปรุงเปรอ ตกแต่งภายนอก แต่ควรทะลุออกมาจากข้างใน

Pat Metheny-CinemaParadiso-LoveTheme